Эрл Хукер: Чикаго блюз гитарисінің шебері

Кіріспе

Американдық блюз гитарисі Эрл Зебеди Хукер (15 қаңтар 1930 жылы - 21 сәуір 1970 жылы) – Чикаго блюз гитарисі, слайд-гитарамен ойнауымен танымал. "Музыканттардың музыканты" деп есептелетін ол Сонни Бой Уильямсон II, Джуниор Уэллс және Джон Ли Хукер сияқты блюз әртістерімен бірге өнер көрсетті және өзінің топтарын басқарды. Электр гитараны ерте ойнағандардың бірі Хукерге T-Bone Walker және Роберт Найтхок-тың қазіргі заманғы қалалық стильдері әсер етті. Ол бірнеше сингл мен альбомдарды топ жетекшісі ретінде және басқа белгілі әртістермен бірге жазды. Оның "Blue Guitar" атты слайд-гитарадағы инструменталды синглы Чикаго аймағында танымал болды, кейіннен Мадди Уотерс оған вокал қосып, "You Shook Me" деп қайта жазды. 1960 жылдардың соңында Хукер колледждер мен концерттерде өнер көрсетуге кірісті және бірнеше жазба шарты жасады. Мансабы дамып келе жатқанда, ол 1970 жылы 40 жасында туберкулезбен ұзақ күресінен кейін қайтыс болды. Оның гитарада ойнауын көптеген әріптестері мойындады, соның ішінде Б.Б. Кинг: "Мен үшін ол қазіргі заманғы гитаристердің ең жақсысы. Нүкте. Слайд-гитарамен ол ең жақсысы еді. Ондай ешкім болған емес, ол бірегей еді".

Басшы, профиль және жас жазбалары

1956 жылы ауруханаға жатқызуды қажет еткен туберкулездің күшті шабуылына қарамастан, Хукер Чикаго клубтарында өнер көрсетуге және Оңтүстікке гастрольдік сапарларға қайта оралды. 1959 жылдың соңында Джуниор Уэллс Хукерді Chief–Profile–Age лейблінің тобына әкелді, осы лейблмен ол өзінің жазу карьерасының ең жемісті кезеңдерінің бірін бастады. Олардың бірінші бірлескен жазбасы "Little by Little" (Profile 4011) келесі жылы хитке айналып, Billboard Hot R&B Sides тізімінде 23-орынға жетті. Осы жетістік пен Chief-тің иесі және продюсері Мел Лондонмен жақсы қарым-қатынас орнату арқасында Хукер Chief лейблінің штаттық гитарисі болды. 1959 жылдан 1963 жылға дейін ол қырыққа жуық Chief жазбасында пайда болды, оның ішінде Уэллс, Лилиан Оффит, Magic Sam, A. C. Reed, Рикки Аллен, Реджи "Гитара" Бойд, Джонни "Биг Моус" Уокер және Джеки Бренстон үшін жазылған синглдар, сондай-ақ Хукердің өзінің танымал әртіс ретінде жазылған синглдары бар еді. Ол Уэллстің "Come On in This House", "Messin' with the Kid" және "It Hurts Me Too" сияқты көптеген шығармаларын орындады, бұл әндер Уэллстің репертуарында оның өмірінің соңына дейін сақталды. Хукер 1960 жылдың соңында және 1961 жылдың көп бөлігінде Уэллспен үнемі бірге өнер көрсетті. Хукер Chief лейблі үшін бірнеше инструменталды әндерді жазды, оның ішінде 1960 жылы шыққан және оның слайд-гитарада ойнауын көрсеткен "Calling All Blues" (Chief 7020) баяу блюзі, сондай-ақ 1960 жылы жарық көрген "Blues in D Natural" (Chief 7016) әні, онда ол фретті және слайд-гитараны кезекпен пайдаланды. Бір жазу сессиясының алдындағы кездейсоқ жазба Хукердің ең танымал композициясын (басқа атаумен болса да) түсірді. 1961 жылдың мамыр айындағы сессияға дайындалу кезінде Хукер және оның тобы слайд-гитарамен импровизацияланған баяу блюз орындады. Бұл ән бір рет ғана орындалды, ал Хукер оның жазылғанын білмеген. Продюсер Мел Лондон жазбаны сақтап алып, келесі көктемде шығаратын материал іздегенде оны "Blue Guitar" (Age 29106) деп жариялады. "Эрлдің әні инструменталды блюз жанрындағы әндердің ішінде ерекше жақсы сатылды", – делінген мәліметтерде, және Чикаго аймағындағы блюзшілер оны өз концерттеріне қосты. Хукердің "Blue Guitar" әнінің үлкен коммерциялық әлеуетін сезінген Леонард Чесс оны келесі Muddy Waters альбомында пайдалану туралы Лондонмен келісімге келді. Келісімге қол жеткізілді, ал 1962 жылдың шілдесінде Уотерс Хукердің сингліне (әуенін Уилли Диксон жазған) вокал қосты. "You Shook Me" деп аталған ән сәтті болды, содан кейін Чесс Хукерді Уотерс үшін тағы үш инструменталды ән жазуға шақырды. Әндердің бірі "You Need Love", оның мәтінін де Диксон жазған, ол да сәтті болды және "Маддидің алтымысыншы жылдардың басындағы жазбаларынан жақсы сатылды". Кейіннен Led Zeppelin рок-тобы Хукер мен Уотерстің "You Shook Me" және "You Need Love" әндерін өңдеу арқылы үлкен жетістікке жетті. Chief лейблімен жұмыс істеген кезеңде Хукер Бобби Сакстон мен Бетти Эверетт үшін, сондай-ақ Bea & Baby, C. J. және Checker лейблдері үшін жеке әндер жазды. 1964 жылы Chief лейблінің соңғысы жұмысын тоқтатты, осылайша ол рекордтық лейблмен ең ұзақ қарым-қатынасын аяқтады. Көптеген адамдар үшін оның Chief–Profile–Age тобындағы жазбалары оның ең үздік туындылары болып саналады.

Despite a major attack of tuberculosis in 1956, which required hospitalization, Hooker returned to performing in Chicago clubs and touring the South. By late 1959, Junior Wells had brought Hooker to the Chief–Profile–Age group of labels, with which he began one of the most fruitful periods of his recording career. Their first recording together, "Little by Little" (Profile 4011), was a hit the following year, reaching number 23 on the Billboard Hot R&B Sides chart. With this success and his rapport with Chief owner and producer Mel London, Hooker became Chief's house guitarist. From 1959 to 1963, he appeared on about forty Chief recordings, including singles for Wells, Lillian Offitt, Magic Sam, A. C. Reed, Ricky Allen, Reggie "Guitar" Boyd, Johnny "Big Moose" Walker, and Jackie Brenston, as well as singles on which Hooker was the featured artist. He performed for nearly all of Wells's releases, including "Come On in This House", "Messin' with the Kid", and "It Hurts Me Too", which remained in Wells's repertoire for the rest of his career. Hooker regularly performed with Wells for the latter part of 1960 and most of 1961. Hooker released several instrumentals for the Chief labels, including the slow blues "Calling All Blues" (Chief 7020) in 1960, which featured his slide guitar playing, and "Blues in D Natural" (Chief 7016), also in 1960, in which he switched between fretted and slide guitar. A chance taping before a recording session captured perhaps Hooker's best known composition (although by a different title). During the warm up preceding a session in May 1961, Hooker and his band played an impromptu slow blues featuring his slide guitar. The tune was played once, and Hooker was apparently not aware that it was being recorded. Producer Mel London saved the tape and, when looking for material to release the following spring, issued it as "Blue Guitar" (Age 29106). "Earl's song sold unusually well for an instrumental blues side", and Chicago area bluesmen included it in their sets. Sensing greater commercial potential for Hooker's "Blue Guitar", Leonard Chess approached London about using it for the next Muddy Waters record. An agreement was reached, and in July 1962 Waters overdubbed a vocal (with lyrics by Willie Dixon) on Hooker's single. The song, renamed "You Shook Me", was successful, and Chess hired Hooker to record three more instrumentals for Waters to overdub. One of the songs, "You Need Love", again with lyrics by Dixon, was also a success and "sold better than Muddy's early sixties recordings". The rock band Led Zeppelin later achieved greater success with their adaptations of Hooker's and Waters's "You Shook Me" and "You Need Love". During his time with Chief, Hooker recorded singles as a sideman for Bobby Saxton and Betty Everett and in his own name for the Bea & Baby, C. J., and Checker labels. By 1964, the last of the Chief labels went out of business, ending his longest association with a record label. For some, his recordings for the Chief–Profile–Age group are his best work.

Кука мен Архулидің жазбалары

Хукер гастрольдерді жалғастырып, Cuca Records, Jim Ko, C. J., Duplex және Globe компаниялары үшін жазбалар жаза бастады. 1964 және 1967 жылдар аралығында Cuca үшін жазылған бірнеше әндер оның алғашқы альбомына, “The Genius of Earl Hooker” енді. Альбом аспаптық туындылардан, соның ішінде баяу блюз “The End of the Blues” және соңғы танымал музыка бағыттарын қамтитын кейбір пьесалардан, мысалы, ерте фанк әсерімен жазылған “Two Bugs in a Rug” (туберкулезге, қысқасы, ТБ-ға сілтеме) кірді. 1967 жылдың соңында Хукер туберкулезге шалдығып, бір жылға жуық ауруханада жатты. 1968 жылы ауруханадан шыққаннан кейін Хукер жаңа топ құрып, дәрігердің кеңесіне қарамастан, Чикаго клубтарында өнер көрсетіп, гастрольдік сапарларға шықты. Пианист Пинетоп Перкинс, гармоникашы Кэри Белл, басист Гену Скаггс, вокалист Эндрю Одом және сталь-гитарашы Фредди Рулеттің қатысуымен құрылған бұл топ “жоғары бағаланды” және “Эрлдің ең жақсы топтарының бірі деп есептелді”. Бадди Гайдың ұсынысымен Arhoolie Records Хукер мен оның жаңа тобының “Two Bugs and a Roach” альбомын жазды. 1969 жылдың көктемінде жарық көрген альбомға Одом, Белл және Хукердің вокалымен орындалған әндер мен аспаптық туындылар енді. Хукер өзінің вокалының бірі үшін Роберт Найтхоктың 1949 жылғы “Annie Lee Blues” әніне негізделген “Anna Lee” әнін таңдады. Бұрын “Sweet Angel” әнімен жасағандай, Хукер ұстазының ықпалын мойындады, бірақ Найтхоктың нұсқасын толықтырып, өзіндік интерпретациясын жасады. “Тамаша бибоп әсерімен” жазылған “Off the Hook” аспаптық туындысы оның джазға бейімділігін көрсетті. “Two Bugs and a Roach” альбомы “сыншылар мен тыңдарман тарапынан зор ықыласқа ие болды” және “қазіргі күні Хукердің ең бағалы музыкалық мұрасының бір бөлігі болып саналады”.

Blue Thumb және Bluesway жазғандары

1969 жыл Хукердің мансабында маңызды кезең болды. Ол тағы да Джуниор Уэллспен бірге ойнап, жоғары төлемді колледж шараларында мен концерттерде өнер көрсетті, соның ішінде Чикаго қаласындағы Kinetic Playground-та. Бұл екеудің бірлескен жұмысы ұзаққа созылмады, ал 1969 жылдың мамырында жаңа музыканттарды жинағаннан кейін Хукер кейіннен Funk: Last of the Late Great Earl Hooker деп аталған материалды жазды. Сондай-ақ, мамыр айында Айк Тернердің (онымен 1952 жылы алғаш рет гастрольде болған) ұсынысымен Хукер Лос-Анджелеске барып, Blue Thumb Records лейблі үшін Sweet Black Angel альбомын жаздырды, аранжировкасы мен фортепианомен сүйемелдеуі Тернерге тиесілі болды. Альбомға Хукердің бірнеше классикалық блюз туындыларының интерпретациясы енді, мысалы, "Sweet Home Chicago" (Хукер вокалмен), "Drivin' Wheel", "Cross Cut Saw", "Catfish Blues" және тақырыптық ән. Лос-Анджелесте болғанда Хукер клубтарды аралап, Альберт Коллинспен бірнеше рет Ash Grove клубында бірге ойнады, сондай-ақ Джими Хендрикс сияқты басқа музыканттармен де джем-сессиялар өткізді. Blue Thumb студиясындағы жазбадан кейін Хукер және оның тобы туысы Джон Ли Хукерге Калифорниядағы клубтарда сүйемелдеді, содан кейін Джон Ли оларды Bluesway Records үшін жазба сессиясында пайдаланды. Нәтижесінде шыққан John Lee Hooker Featuring Earl Hooker – If You Miss 'Im I Got 'Im альбомы, ABC компаниясының еншілес кәсіпорны және B.B. King-тің үйі болған Bluesway лейблімен Эрл Хукерді таныстырды. 1969 жылы Bluesway үшін тағы алты альбом жазды: өзінің Don't Have to Worry альбомын, сондай-ақ Эндрю Одом, Джонни "Big Moose" Walker, Чарльз Браун, Джимми Witherspoon, және Brownie McGhee мен Sonny Terry-дің альбомдарын. Хукердің Don't Have to Worry альбомына оның, Walker мен Odom-ның вокалдық орындауларымен қатар, инструменталды туындылар да енді. Жазбаның "бірлігі мен тұрақтылығы" альбомды Хукердің "ең ұлы музыкалық мұрасының" бір бөлігіне айналдыруға көмектесті. Тобымен Калифорнияда гастрольде болған Хукер 1969 жылдың шілдесінде Сан-Франциско шығанағына жетті, онда ол клубтарда, колледж шараларында және The Matrix және Fillmore West сияқты рок орындарында өнер көрсетті. Берклиде ол және оның тобы, Earl Hooker and His Chicago Blues Band деп таныстырылған, Mandrake's клубында екі апта бойы өнер көрсетті, ол Arhoolie үшін екінші альбомды жазды. "Hooker and Steve" альбомы Луис Майерс гармоникада, Стив Миллер клавишаларда, Гено Скаггс бас-гитарада және Бобби Робинсон барабанда орындады. Хукер Миллер мен Скаггспен бірге вокалды бөлісті.

The year 1969 was an important one in Hooker's career. He again teamed with Junior Wells, performing at higher paying college dates and concerts, including Chicago's Kinetic Playground. This pairing did not last long, and in May 1969, after assembling new players, Hooker recorded material that was later released as Funk: Last of the Late Great Earl Hooker. Also in May, after being recommended by Ike Turner (with whom he first toured in 1952), Hooker went to Los Angeles to record the album Sweet Black Angel for Blue Thumb Records, with arrangements and piano accompaniment by Turner. The album included Hooker's interpretations of several blues standards, such as "Sweet Home Chicago" (with Hooker on vocal), "Drivin' Wheel", "Cross Cut Saw", "Catfish Blues", and the title track. While in Los Angeles, Hooker visited clubs and sat in with Albert Collins at the Ash Grove several times and jammed with others, including Jimi Hendrix. After the Blue Thumb recording session, Hooker and his band backed his cousin John Lee Hooker on a series of club dates in California, after which John Lee used them for a recording session for Bluesway Records. The resulting album, John Lee Hooker Featuring Earl Hooker – If You Miss 'Im I Got 'Im, was Earl Hooker's introduction to the Bluesway label, a subsidiary of ABC and home to B. B. King. He recorded six more albums for Bluesway in 1969: his own Don't Have to Worry and albums by Andrew Odom, Johnny "Big Moose" Walker, Charles Brown, Jimmy Witherspoon, and Brownie McGhee and Sonny Terry. Hooker's Don't Have to Worry included vocal performances by him and by Walker and Odom, along with instrumental selections. The session had a "coherence and consistency" that helped to make the album another part of Hooker's "finest musical legacy". Touring with his band in California took Hooker to the San Francisco Bay area in July 1969, where he played club and college dates and rock venues, such as The Matrix and the Fillmore West. In Berkeley, he and his band, billed as Earl Hooker and His Chicago Blues Band, performed at a club, Mandrake's, for two weeks as he recorded a second album for Arhoolie. The album, Hooker and Steve, was recorded with Louis Myers on harmonica, Steve Miller on keyboards, Geno Skaggs on bass, and Bobby Robinson on drums. Hooker shared the vocals with Miller and Skaggs.

Соңғы орындалуы

Калифорнияда болғаннан кейін Хукер Чикагоға оралып, қалада үнемі өнер көрсетті. Ол 1969 жылғы 30 тамызда өткен алғашқы Чикаго блюз фестивалінде өнер көрсетіп, шамамен 10 000 адамды қызықтырды. 1969 жылдың қазан айында Хукер Америкалық халықтық блюз фестивалінің құрамында Еуропаға гастрольде болды, тоғыз елде жиырма үш күн ішінде жиырма концерт берді. Оның өнерлері жақсы қарсы алынып, мақтауға лайық пікірлер жинады. "Шетелге жасаған саяхат Хукер үшін бір түрлі апофеоз болды, ол оны Калифорниядағы жазуларымен бірге өмірінің ең жоғары нүктесі деп есептеді". Гастроль оны шаршатып жіберді, және "оның достары оның денсаулығының нашарлағанын байқады". Хукер 1969 жылдың қарашасынан желтоқсанның басына дейін Чикаго маңында бірнеше рет өнер көрсетті (соның ішінде Джуниор Уэллспен бірге), содан кейін ол ауруханаға түсті. Хукер 1970 жылғы 21 сәуірде 40 жасында туберкулезден туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды. Ол Чикагоның Алсип қалашығындағы Рествейл зиратына жерленген.

Ойын стилі мен танылуы

Өзінің замандастары Элмор Джеймс пен Мэдди Уотерстен айырмашылығы, Хукер слайд ойнау үшін гитарасының стандартты құрылымын қолданды. Ол қысқа болаттан жасалған слайдты пайдаланды, бұл оған ән кезінде слайд пен табақшалы ойнау арасында оңай ауысуға мүмкіндік берді. Оның слайд дыбысының бір бөлігі жеңіл тиісуіне, Роберт Найтхоктан үйренген әдісіне байланысты болды. "Толық аккордты глиссандо эффектілерін пайдаланудың орнына, ол стандартты құрылымда слайд ойнаған басқалардан мұра еткен, мысалы, Тампа Ред, Хьюстон Стакхаус және оның ұстазы Роберт Найтхок сияқты, әлдеқайда нәзік бір ноталық орындалуларды ұнатты". Слайд гитараны меңгергеннен басқа, Хукер стандартты гитарамен де шебер соло орындаушы және ырғақты ойнаушы болды. Көптеген блюз гитаристері B.B. King-ке еліктеген кезде, Хукер өзінің жеке жолын ұстады. Ол жан-дүниесімен блюзші болғанымен, бірнеше музыкалық стильді жақсы білді және оларды өзіне ұнайтын жағдайда ойнауға енгізді. Оның көңіл-күйіне және тыңдаушылардың реакциясына байланысты, Хукердің өнер көрсетуіне блюз, буги-вуги, R&B, соул, би-боп, поп және тіпті кантри-вестерн музыкасы да кіре берді. Хукер T-Bone Walker стиліндегі жарқын шоумен болды және Guitar Slim және Johnny "Guitar" Watson сияқты осыған ұқсас көрініспен басқаларға алғашқы жол көрсетті. Ол әдемі киім киіп, гитараны тістерімен немесе аяқтарымен тартып, немесе мойнының артында немесе аяқтарының арасында ойнады. Ол сонымен қатар екі мойынды гитарада да ойнады, бастапқыда алты және төрт ішекті гитара комбинациясында, кейіннен он екі және алты ішекті комбинациясында. 1967 жылы туберкулезден әлсірегеннен кейін ол кейде отырып ойнайтын және жеңіл, бір мойынды гитараны қолданды. Әдетте, гаджеттерден сақтанатын жанрда Хукер ерекше болды. Ол күшейткішпен тәжірибе жасады және эхо мен таспаны кешіктіруді пайдаланды, тіпті "бір ән кезінде ойнауын екі рет жазып алып, бір мезгілде екі солоны үйлесімде ойнайтын". Ол 1968 жылы кейбір сололарына вокалға ұқсас дыбыс беру үшін вах-вах педалін қолдана бастады. Хукер замандастарының кейбіреулері сияқты көпшілікке танылмаса да, музыканттар арасында жоғары бағаланды. Көптеген музыканттар оны ең ұлы қазіргі заманғы блюз гитаристерінің бірі деп санайды, соның ішінде Уэйн Беннетт, Бобби "Блю" Блэнд, Альберт Коллинз, Вилли Диксон, Ронни Эрл, Тинсли Эллис, Гитар Шорти, Бадди Гай, Джон Ли Хукер, Альберт Кинг, B.B. King, Литл Милтон, Луис Майерс, Лакки Петерсон, Отис Раш, Джо Луис Уокер және Джуниор Уэллс. 2013 жылы Хукер Блюз Даңқына енгізілді, онда "Эрл Хукер – "блюз гитаристерінің гитарисі", 1950-60 жылдары Чикаго блюз музыканттарының арасындағы ең құрметті алты ішекті шебер" деп атап көрсетілді.

Unlike his contemporaries Elmore James and Muddy Waters, Hooker used standard tuning on his guitar for slide playing. He used a short steel slide, which allowed him to switch between slide and fretted playing during a song with greater ease. Part of his slide sound has been attributed to his light touch, a technique he learned from Robert Nighthawk. "Instead of using full chord glissando effects, he preferred the more subtle single note runs inherited from others who played slide in standard tuning, [such as] Tampa Red, Houston Stackhouse, and his mentor Robert Nighthawk." In addition to his mastery of slide guitar, Hooker was also a highly developed standard guitar soloist and rhythm player. At a time when many blues guitarists were emulating B. B. King, Hooker maintained his own course. Although he was a bluesman at heart, he was adept at several musical styles, which he incorporated into his playing as it suited him. Depending on his mood and audience reaction, a Hooker performance could include blues, boogie woogie, R&B, soul, be bop, pop, and even a country western favorite. Hooker was a flamboyant showman in the style of T Bone Walker and predated others with a similar approach, such as Guitar Slim and Johnny "Guitar" Watson. He wore flashy clothes and picked the guitar with his teeth or his feet or played it behind his neck or between his legs. He also played a double neck guitar, at first a six string guitar and four string bass combination and later a twelve and six string combination. After his 1967 tuberculosis attack left him weakened, he sometimes played while seated and used a lighter single neck guitar. In a genre that typically shunned gadgetry, Hooker was an exception. He experimented with amplification and used echo and tape delay, including "double tracking his playing during a song, [so] he could pick simultaneously two solos in harmony". He began using a wah wah pedal in 1968 to add a vocal like quality to some of his solos. Hooker did not receive as much public recognition as some of his contemporaries, but he was highly regarded by musicians. Many consider him among the greatest modern blues guitarists, including Wayne Bennett, Bobby "Blue" Bland, Albert Collins, Willie Dixon, Ronnie Earl, Tinsley Ellis, Guitar Shorty, Buddy Guy, John Lee Hooker, Albert King, B. B. King, Little Milton, Louis Myers, Lucky Peterson, Otis Rush, Joe Louis Walker, and Junior Wells. In 2013, Hooker was inducted to the Blues Hall of Fame, which noted that "Earl Hooker was the 'blues guitarists' guitarist,' the most respected six string wizard in Chicago blues musicians' circles during the 1950s and '60s."

Альбомның ішінара дискографиясы

Келесі тізімде Хукер өзінің мансабында шығарған альбомдар мен қазіргі уақытта қолжетімді жинақтар келтірілген.

Жыл Атауы Лейбл Түсініктемелер
1968 The Genius of Earl Hooker Cuca Висконсин штатының Саук Сити қаласында жазылған, 1964–67 жж.
1969 2 Bugs and a Roach Arhoolie Чикаго қаласында жазылған, 1968 ж.
1969 Sweet Black Angel Blue Thumb Лос-Анджелесте жазылған, 1969 ж.
1969 Don't Have to Worry BluesWay Лос-Анджелесте жазылған, 1969 ж.
1970 If You Miss 'Im I Got 'Im BluesWay Джон Ли Хукермен бірге жазылған.
1970 Hooker and Steve Arhoolie Берклиде жазылған, 1969 ж.
1972 Funk: The Last of the Great Earl Hooker Blues on Blues Чикаго қаласында жазылған, 1969 ж.
1972 His First and Last Recordings Arhoolie Sun және Arhoolie жазбалары, 1953, 1968–69 жж.
1972 There's a Fungus Amung Us Red Lightning Cuca жазбалары, 1964–67 жж. (1968 жылғы The Genius of Earl Hooker альбомының қайта шығарылуы)
1973 I Couldn't Believe My Eyes BluesWay Брауни МакГи және Сонни Терримен бірге жазылған. Лос-Анджелесте жазылған, 1969 ж.
1985 Play Your Guitar, Mr. Hooker! Black Magic Cuca жазбалары, 1964–68 жж.
1993 Play Your Guitar, Mr. Hooker! Black Top Cuca жазбалары, 1964–68 жж. (1985 жылғы Black Magic альбомының қайта шығарылуы)
1998 The Moon Is Rising Arhoolie Arhoolie, тікелей жазбалар, 1968–69 жж.
1999 Simply the Best: Earl Hooker Collection MCA Chess, Blue Thumb және Bluesway жазбалары, 1956–69 жж.
2003 Blue Guitar: The Chief and Age Sessions 1959–63 P Vine Chief, Profile және Age жазбалары, 1959–63 жж.
2006 An Introduction to Earl Hooker Fuel Chief және Age жазбалары, 1959–62 жж.
2020 Rockin' Wild: 1952 1963 Recordings Soul Jam Жазбалар, 1952–63 жж.