Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мансап
Жаңадан прапорщик болып тағайындалған О'Нилл 1921 жылғы сәуір айында Нью-Йорк қаласындағы базалық портында орналасқан «Грэшем» кемесіне келіп, алғашқы қызметін бастады. 1921 жылғы 14 қарашада «Грэшемде» қызмет еткен кезде ол кіші лейтенант дәрежесіне көтерілді. 1922 жылғы сәуірде ол Вашингтон штатының Сиэтл қаласына ауыстырылды, ол «Хайда» кемесінде қызмет етті, оның негізгі операциялық аймағы Беринг теңізі болды. О'Нилл «Хайдаға» ауысудан бұрын Беринг теңізінде екі ұзақ патрульге қатысты. «Алгонкин» де Беринг теңізінде патрульдік қызмет атқарды, ал О'Нилл Атлант жағалауына қайтып оралғанға дейін бір ұзақ патрульге қатысты. Ол «Филадельфия» әскери-теңіз кемежайындағы «Эрикссон» эсминцін контрабандаға қарсы күресу үшін Жағалау күзетінің қызметіне қайта жарақтандыруға көмектесуге жіберілгенге дейін қысқа уақыт қызмет етті. 1925 жылғы мамыр айында «Эрикссон» қолданысқа енгізілгеннен кейін О'Нилл бас офицер болып тағайындалды. 1925 жылғы 10 қыркүйекте ол лейтенант дәрежесіне көтерілді, сонымен қатар кеменің бас офицері қызметін атқаруын жалғастырды. О'Нилл 1927 жылғы қыркүйекте Жағалау күзеті академиясының құрамына нұсқаушы болып тағайындалғанға дейін қысқа мерзімге «Эрикссонның» командасын басқарды. 1929 жылғы 7 наурызда ол лейтенант-коммандер болып тағайындалды. 1933 жылғы маусымда ол USCGC «Апачи» кемесінің командасын басқарды, ол Чесапик шығанағы мен Потомак өзенін қарауылдады. О'Ниллдің келесі тағайындамасы 1935 жылғы қазанда оны Вашингтондағы Жағалау күзеті штаб-пәтеріне жіберді, онда ол Операциялар басқармасында жұмыс істеді. Штаб-пәтердегі қызметінің бір бөлігі ретінде 1937 жылғы маусымда ол АҚШ делегациясының техникалық кеңесшісі ретінде Лондонда өткен Халықаралық кит аулау конференциясына қатысты. Сонымен қатар, 1939 жылы ол жаңа құрылған азаматтық Жағалау күзетінің қосымша бөлімінің алғашқы бас директоры болып тағайындалды, ол сол кезде Жағалау күзетінің резерві деп аталды. Қосымша бөлімнің бас директоры қызметін атқару кезінде 1940 жылғы 25 мамырда ол командир дәрежесіне көтерілді. О'Нилл 1942 жылғы қазан айына дейін қосымша бөлімнің басшысы болып қызмет етті. «Леонард Вуд» 1942 жылғы 24 қазанда Хэмптон Роудстан шығып, 1942 жылғы 7 қарашада Француз Мароккосының Федала қаласындағы десант операциясына қатысты. Қарашаның соңында «Леонард Вуд» жөндеу және оқу үшін АҚШ-қа оралды. Норфолк кеме құрылыс кемежайында болған кезде О'Нилл 1942 жылғы 10 желтоқсанда капитан болып тағайындалды. О'Нилл командир болып қызмет еткен кезде Жағалау күзетінің әскери қызметкерлерінің саны 6000-нан 29000-ға дейін өсті, ал резервтегі күштердің саны 8300 адамды құрады.
Newly commissioned as an ensign, O'Neill reported aboard the , homeported at New York City for his first assignment in April 1921. While assigned to the Gresham he was promoted to lieutenant junior grade on 14 November 1921. In April 1922 he transferred to Seattle, Washington, to serve aboard the whose primary area of operation was in the Bering Sea. O'Neill participated in two long Bering Sea patrols while assigned to the Haida before transferring to the in 1924. Algonquin also patrolled the Bering Sea and O'Neill served one long patrol before returning to the Atlantic coast. He served a short time aboard the before being detailed to the Philadelphia Navy Yard to help with the conversion of the U. S. Navy destroyer Ericsson to Coast Guard duty for the suppression of smuggling. After Ericsson was commissioned in May 1925, O'Neill was assigned as the executive officer. He was promoted to lieutenant on 10 September 1925 while continuing to serve as the cutter's executive officer. O'Neill assumed command of Ericsson for a short time before he was assigned to the Coast Guard Academy staff as an instructor in September 1927. He was promoted to lieutenant commander on 7 March 1929. In June 1933 he was assigned to the command of the USCGC Apache which patrolled Chesapeake Bay and the Potomac River. O'Neill's next assignment in October 1935, took him to Coast Guard Headquarters in Washington, D. C., where he worked in the Office of Operations. As a part of his headquarters assignment in June 1937 he attended the International Whaling Conference in London, England, as a technical advisor to the United States delegation. Additionally in 1939, he was appointed as the first chief director of the newly formed civilian Coast Guard Auxiliary, which was at the time known as the Coast Guard Reserve. While serving as chief director of the auxiliary he was promoted to commander on 25 May 1940. O'Neill continued to serve as auxiliary chief until October 1942. Leonard Wood departed Hampton Roads on 24 October and participated in the landings at Fedhala, French Morocco, on 7 November. In late November, Leonard Wood returned to the United States for repairs and training. While at Norfolk Naval Shipyard, O'Neill was promoted to captain on 10 December 1942. While O'Neill was commandant, the active duty strength of the Coast Guard increased by 6,000 personnel to 29,000 and the reserve strength numbered 8,300.
Кейінгі өмір және өлім
О'Нилл 1954 жылғы 1 маусымда адмирал шенімен АҚШ Жағалау күзетінен зейнеткерлікке шықты. Оның наградаларының ішінде Сицилияны басып алу кезіндегі ерекше көзге түскен қызметі үшін берілген "Құрмет легионы" ордені бар. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін адмирал О'Нилл Мэриленд штатының Лусби қаласында тұрды. О'Нилл 1981 жылғы 1 наурызда Патуксент өзені әскери-әуе стансасының әскери-теңіз ауруханасында жүрек тоқтауынан қайтыс болды. Ол әйелі Эстер және екі қызын қалдырды. Адмирал Мерлин О'Нилл атындағы сыйлықты Америка әскери офицерлер қауымдастығының Оңтүстік Мэриленд бөлімшесі О'Ниллдің жесірі Эстер О'Ниллдің тілегі бойынша құрды. Жас офицерлерді дамыту және оларды тануға қызығушылығымен танылған О'Нилл зейнеткерлікке шыққаннан кейін Оңтүстік Мэрилендке көшіп, 1981 жылы қайтыс болғанға дейін сол аймақта өмір сүрді.
O'Neill retired from the U. S. Coast Guard on 1 June 1954 with the rank of admiral. His decorations included the Legion of Merit, awarded for exceptionanally meritorious conduct during the invasion of Sicily. After retiring from active duty Admiral O'Neill resided in Lusby, Maryland. O'Neill died of cardiac arrest 1 March 1981 at the Naval Hospital at Patuxent River Naval Air Station. He was survived by his wife, Esther, and two daughters. The Admiral Merlin O’Neill Award was established by the Military Officers Association of America Southern Maryland Chapter at the behest of O'Neill's widow, Mrs. Esther O’Neill. O’Neill, who was recognized for his interest in the development and recognition of junior officers, moved to southern Maryland after his retirement and lived in the area until his death in 1981.