Гарольд Клурман: Американдық театр режиссері және сыншысы
Harold Clurman
Гарольд Клурман (1901-1980) – американдық театр режиссері, драматург, сыншы. «Group Theatre» құрылтайшысы, 40-тан астам қойылымның режиссері. Театр тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық театр режиссері және сыншысы (1901–1980)
American theatre director and critic (1901–1980)
Харольд Эдгар Кларман (18 қыркүйек 1901 – 9 қыркүйек 1980) – американдық театр режиссері және драма сыншысы. 2003 жылы PBS оны АҚШ театрының ең ықпалды тұлғаларының бірі деп атады. Ол Нью-Йорк қаласының Group Theatre (1931–1941) тобының үш негізін қалаушысының бірі болды. Өмірінде 40-тан астам пьесаны қойды. Оның үш үлкен ағасы болды: Моррис, Альберт және Уильям. Ол Колумбия университетінде оқыды және 20 жасында Париж университетінде білім алу үшін Францияға кетті. Онде ол жас композитор Аарон Копландпен бірлесіп тұрды. Парижде ол түрлі-түрлі театрлық қойылымдарды көрді. Оған әсіресе Жак Копо мен Мәскеу өнер театрының жұмысы үлкен әсер етті, олардың тұрақты труппасы күшті шығармашылық орта құрды. Ол 1890–1914 жылдар аралығындағы француз драмасының тарихы бойынша диссертация қорғады және орыс жазушысы Федор Достоевскийдің романы негізінде Жак Копоның "Қарамазовтар" қойылымының аудармашысы/көмекшісі болды.
Harold Edgar Clurman (September 18, 1901 – September 9, 1980) was an American theatre director and drama critic. In 2003, he was named one of the most influential figures in U. S. theater by PBS. He was one of the three founders of New York City's Group Theatre (1931–1941). He directed more than 40 plays in his career Samuel, a doctor, and Bertha Clurman. He had three older brothers, Morris, Albert, and William. He attended Columbia and, at the age of 20, moved to France to study at the University of Paris. There he shared an apartment with the young composer Aaron Copland. In Paris, he saw all sorts of theatrical productions. He was influenced especially by the work of Jacques Copeau and the Moscow Art Theatre, whose permanent company built a strong creative force. He wrote his thesis on the history of French drama from 1890 to 1914. and became Jacques Copeau's translator/assistant on his production of The Brothers Karamazov, based on the novel by the Russian writer Fyodor Dostoevsky.
Мансап
Кларман Нью-Йоркте актер ретінде жұмыс істей бастады. Ол стандартты американдық театр кассада табысты болғанымен, мәдени жағынан маңызды емес деп санады. Ол былай деді: "Мен театрда не айтылатынын білгім келді […]. Театр бірдеңе айтуы керек. Ол қоғаммен байланысты болуы керек. Ол біз өмір сүретін әлеммен байланысты болуы керек." Кларманның Group Theatre үшін алғаш режісёрлік еткен пьесасы – 1935 жылы Клиффорд Одетстің "Оян да ән айт!" болды. Пьесаның сәттілігі Кларманды режиссерлік стилін дамытуға итермеледі. Ол пьесаның барлық элементтері – мәтін, актерлік шеберлік, жарық, декорация және режиссура – бірігіп жұмыс істеп, біртұтас ойды жеткізуі керек деп сенді. Кларман сценарийді қайта-қайта оқып, әр жолы әртүрлі элементке немесе кейіпкерге назар аударды. Ол дизайнерлеріне бұйрық бермей, оларды шабыттандыруға, бағыттауға және құрылысшылық сынға алуға тырысты. Ол сондай-ақ Ричард Болеславскийдің әр кейіпкердің "омыртқасын" немесе негізгі әрекетін анықтау әдісін қолданды, содан кейін оларды пьесаның омыртқасын анықтау үшін пайдаланды. Ол актерлерін кейіпкерлерінің не істеуге тырысатынын сипаттау үшін "белсенді етістіктерді" табуға шақырды. 1937 жылы Кларман, Кроуфорд және Страсберг арасындағы шиеленіс соңғы екеуінің Group Theatre-дан кетуіне әкелді; төрт жылдан кейін Group Theatre толығымен таратылды. Кларман Бродвейде 40-тан астам пьесаны қойып, газетте театр сыншысы ретінде жазды.
Clurman began work as an actor in New York. He felt that the standard American theater, though successful at the box office, was not culturally significant. He said, "I was interested in what the theater was going to say [ ]. The theater must say something. It must relate to society. It must relate to the world we live in." The first play which Clurman directed for the Group Theatre was Awake and Sing! by Clifford Odets in 1935. The play's success led Clurman to develop his directing style. He believed that all the elements of a play—text, acting, lighting, scenery and direction—needed to work together to convey a unified message. Clurman would read the script over and over, each time focusing on a different element or character. He tried to inspire, guide and constructively critique his designers rather than dictate to them. He also used Richard Boleslavsky's technique of identifying the "spine," or main action, of each character, then using those to determine the spine of the play. He encouraged his actors to find "active verbs" to describe what their characters were trying to accomplish. In 1937, tensions among Clurman, Crawford and Strasberg caused the latter two to resign from the Group; four years later, the Group Theatre permanently disbanded. Clurman went on to direct plays on Broadway, more than 40 in all, and write as a newspaper theatre critic.
Неке және отбасы
1943 жылы Кларман харизматикалық театр актрисасы, кейін Нью-Йорктегі танымал актерлік жаттықтырушы Стелла Адлерге үйленді. Театр тобының құрылған күнінен бері мүшесі болған Адлер, белгілі идиш актері Джейкоб Адлердің қызы еді. Кларман оның екінші күйеуі болды. Олар 1960 жылы ажырасты. Кларманның екінші некесі тәуелсіз фильмдерді түсіретін режиссер Джулин Комптонмен болды.
In 1943 Clurman married Stella Adler, a charismatic theatre actress and later a renowned New York acting coach. A member of the Group Theatre since its founding, Adler was the daughter of the notable Yiddish actor Jacob Adler. Clurman was her second husband. They divorced in 1960. Clurman's second marriage was to the independent filmmaker Juleen Compton.
Режиссер және драма сыншысы
Кларман режиссер ретінде белсенді мансап жасады, ондаған жылдар бойы 40-тан астам қойылымға жетекшілік етті және көптеген жаңа туындыларды сахнаға шығаруға көмектесті. Ол "Америкадағы ең ықпалды театр режиссерлерінің бірі" деп есептеледі. Ол "Жанды театр" сияқты жаңа өндіріс үлгілерін қолдады, сонымен қатар заманауи пьесалар мен драматургтарды жақтады.
Clurman had an active career as a director, over the decades leading more than 40 productions, and helping bring many new works to the stage. He is considered "one of the most influential theater directors in America". He encouraged new styles of production, such as that of the Living Theater, and championed contemporary plays and playwrights.
Автор
Ол «The Fervent Years: The Group Theatre and the Thirties» атты топтық театрдың қалыптасуы және американдық мәдениет аясында өнер жасау туралы естеліктерін жазды. Театр туралы оның тағы алты кітабының ішінде «Режиссура туралы» (1972); автобиографиясы «Барлық адамдар мәшһүр» (1974); «Құдайға арналған ойын-сауық» (1974); «Ибсен» (1977); және «Заманауи театрдың тоғыз пьесасы» (1981) кіреді. Оның көптеген эсселері мен рецензияларын «The Collected Works of Harold Clurman» жинағында табуға болады.
He wrote a memoir about the Group Theatre's beginning and their making art within American culture, called The Fervent Years: The Group Theatre and the Thirties. His six other books about the theater include On Directing (1972); his autobiography, All People are Famous (1974); The Divine Pastime (1974); Ibsen (1977); and Nine Plays of the Modern Theater (1981). Most of his essays and reviews can be found in The Collected Works of Harold Clurman.
Орындау туралы
Ута Хаген "Актерлік өнерге құрмет" кітабында Кларманның актерлік өнерге деген жаңа көзқарасын ұсынғанын айтады. Ол оның тәсілін кейіпкер ішіндегі адамды талап етумен түйіндейді:
Uta Hagen in Respect for Acting credits Clurman with a new perspective on acting. She summarized his approach as demanding the human being within the character:
1947 жылы мен Гарольд Кларманның режиссерлігімен бір спектакльде жұмыс істедім. Ол маған кәсіби театрдың жаңа әлемін ашты. Ол менің "трюктерімнен" құтылдырды. Ол актерлерге сөздерді қалай айту керектігін, қозғалыстарды немесе поздарды талап етпеді. Басында мен қиналдым, себебі көп жылдар бойы кейіпкерімнің бейнесін жасау үшін нақты сыртқы нұсқауларды материал ретінде пайдалануға үйренгенмін, осы бейне артында мен өнер көрсетілімдері барысында жасырынар едім. Мистер Кларман масканы қабылдаудан бас тартты. Ол рөлде мені талап етті. Менің актерлік өнерге деген құштарлығым кейіпкердің дамуының жаңа, ерекше тәсілімен айналыса бастағанда баяу оянды. Мен бастауға немесе кез келген уақытта алдын ала қалыптасқан бейне туралы ойлануға рұқсат алған жоқмын. Біз атқарып жатқан жұмыстың нәтижесінде форма пайда болады деп сендірдім. Кларман 79 жасқа толуына бір апта қалғанда, 1980 жылдың 9 қыркүйегінде Нью-Йоркте рактан қайтыс болды. Ол Маунт-Кармел зиратында, Глендейл, Куинс қаласында жерленген.
In 1947, I worked in a play under the direction of Harold Clurman. He opened a new world in the professional theatre for me. He took away my 'tricks.' He imposed no line readings, no gestures, no positions on the actors. At first I floundered badly because for many years I had become accustomed to using specific outer directions as the material from which to construct the mask for my character, the mask behind which I would hide throughout the performance. Mr. Clurman refused to accept a mask. He demanded ME in the role. My love of acting was slowly reawakened as I began to deal with a strange new technique of evolving in the character. I was not allowed to begin with, or concern myself at any time with, a preconceived form. I was assured that a form would result from the work we were doing. Clurman died a week before what would have been his 79th birthday, on September 9, 1980, in New York City of cancer. He is buried in Mt. Carmel Cemetery, Glendale, Queens.
Мұра мен құрмет
Кларманның мұрасы – ерекше американдық театрдың қалыптасуына қосқан үлесі. Харольд Кларман Франция Республикасының Құрмет Легионымен марапатталды. Стелла Адлер мен Гарольд Кларманның қоры 2003 жылы Остин қаласындағы Техас университетінің Гарри Рэнсом орталығына жеткізілді. Қорға Марджори Лоджия жинаған түпнұсқа және көшірме материалдар кіреді. Ерекше қызығушылық тудыратыны – «Шығу жылдары» атты туындының қолмен жазылған нұсқасы, «Бірінші студия жоспарлары» атты еңбектің фотокөшірмесі, «Ақиқатқа ұқсайтын жалған» туындысының қолмен және машинографиямен жазылған нұсқалары, сондай-ақ «Еске алулар: ауызша тарих» атты кітаптың редакцияланған машинографиялық нұсқасы. Кларманға қатысты басқа да маңызды материалдардың ішінде оның хат алмасулары (Стелла Адлер және басқалармен), келісімшарттары мен авторлық төлемдері, күнделігі және 1926 жылдан 1930 жылға дейін жинаған театр бағдарламалары бар. Кларман – Марк Кемблдің «Аттар» атты пьесасындағы кейіпкер, бұл пьеса бұрынғы «Труппа» мүшелерінің Америкаға қарсы қызметтер комитетімен күресін көрсетеді.
Clurman's legacy is his contribution to the creation of a uniquely American theater. Harold Clurman was awarded the Republic of France's Legion d'Honneur. The Stella Adler and Harold Clurman Collection came to the Harry Ransom Center at the University of Texas at Austin in 2003. The collection includes original and reproduced materials gathered by Marjorie Loggia. Of particular interest are a handwritten draft of The Fervent Years, a photocopy typescript of "Plans for a First Studio," handwritten and typescript drafts of Lies Like Truth, and an edited typescript of Reminiscences: An Oral History. Among other noteworthy Clurman material are his correspondence (with Stella Adler and others), contracts and royalties, a diary, and theater programs he collected from 1926 to 1930. Clurman is a character in Names, Mark Kemble's play about former Group Theatre members' struggles with the House Un American Activities Committee.