Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Конгресінің актісі
Act of the US Congress
1934 жылғы 30 қаңтардағы АҚШ Алтын резерві актісі Федералды резервте сақталған барлық алтын мен алтын сертификаттарын тапсыруды және оларды АҚШ Қазынашылық департаментінің толық меншігіне беруді талап етті. Сондай-ақ, бұл акті Қазынашылыққа және қаржы институттарына доллар банкноттарын алтынға айырбастаудан тыйым салды, Федералды резервтің көмегінсіз (немесе келісімінсіз) доллардың құнын бақылау үшін Қазынашылықтың бақылауындағы Exchange Stabilization Fund (Айырбас тұрақтандыру қоры) құрылды, сондай-ақ президентке жарлық арқылы доллардың алтынмен шартты құнын белгілеуге уәкілеттік берілді. Акт қабылданғаннан кейін президент Франклин Д. Рузвельт алтынның бір троялық унциясының заңды бағасын 20,67 доллардан 35 долларға өзгертті. Бұл бағаның өзгеруі әлемдік алтын өндірушілерді өндірісті кеңейтуге, ал шетелдіктерді алтындарын АҚШ-қа экспорттауға ынталандырды, сонымен бірге инфляцияны арттыру арқылы АҚШ долларын құнсыздандырды. Бағаның өзгеруі нәтижесінде алтын қорының өсуі Федералды резерв пен АҚШ Қазынашылығында алтынның көп мөлшерде жиналуына әкелді, оның көп бөлігі Форт-Нокстегі және басқа да орындардағы АҚШ алтын сақтау қорында сақталды. Алтын қорының артуы ақша айналымын ұлғайтты, бұл номиналдық пайыздық ставкаларды төмендетіп, ұзақ мерзімді тауарларға инвестицияларды арттырды. Одан бір жыл бұрын, 1933 жылы, 6102-ші жарлық бойынша АҚШ азаматтарының дүние жүзінде алтынды иеленуі немесе сатуы қылмыстық құқық бұзушылық болып есептелді, бірақ кейбір зергерлік бұйымдар мен коллекциялық монеталарға рұқсат берілді. Бұл тыйымдар 1964 жылдан бастап жеңілдетілді – 1964 жылдың 24 сәуірінде жеке инвесторларға алтын сертификаттарына қайтадан рұқсат берілді, бірақ сертификат иесіне талап бойынша алтынмен төлеу міндеттемесі орындалмады. 1975 жылға қарай америкалықтар қайтадан алтынды еркін иелене және саудалай бастады.
The United States Gold Reserve Act of January 30, 1934 required that all gold and gold certificates held by the Federal Reserve be surrendered and vested in the sole title of the United States Department of the Treasury. It also prohibited the Treasury and financial institutions from redeeming dollar bills for gold, established the Exchange Stabilization Fund under control of the Treasury to control the dollar's value without the assistance (or approval) of the Federal Reserve, and authorized the president to establish the gold value of the dollar by proclamation. Immediately following passage of the Act, the President, Franklin D. Roosevelt, changed the statutory price of gold from $20.67 per troy ounce to $35. This price change incentivized gold miners globally to expand production and foreigners to export their gold to the United States, while simultaneously devaluing the U. S. dollar by increasing inflation. The increase in gold reserves due to the price change resulted in a large accumulation of gold in the Federal Reserve and U. S. Treasury, much of which was stored in the United States Bullion Depository at Fort Knox and other locations. The increase in gold reserves increased the money supply, lowering real interest rates which in turn increased investment in durable goods. A year earlier, in 1933, Executive Order 6102 had made it a criminal offense for U. S. citizens to own or trade gold anywhere in the world, with exceptions for some jewelry and collector's coins. These prohibitions were relaxed starting in 1964 – gold certificates were again allowed for private investors on April 24, 1964, although the obligation to pay the certificate holder on demand in gold specie would not be honored. By 1975, Americans could again freely own and trade gold.
АҚШ экономикалық тарихи баяндамасы
1934 жылы АҚШ-та 1929 жылғы қор нарығының құлдырауының салдары әлі де сезіліп тұрғанда, Алтын резерв туралы заң қабылданды. Президент Рузвельт жұмыссыздықты азайту, жалақыны көтеру және ақша айналымын арттыру міндетімен жүздесті, бірақ АҚШ-тың алтын стандартына қатаң бағынуы оның мүмкіндіктерін шектеді. Алтынды экспорттауға тыйым салған, алтынға меншік құқығын шектеген және алтынды қағаз ақшаға айырбастауды тоқтатқан Алтын резерв туралы заң осы кедергіні жеңуге көмектесті. Нақты өнімнің өсуі, ең алдымен, ақша массасының M1 көлемінің өсуімен байланысты, ол 1933 және 1937 жылдар аралығында жылына орташа есеппен 10 пайызға өсті. Яғни, Федералдық резерв жүйесі, Джонсонның сөзімен айтқанда, "Қаржы саясатын іске асырудың техникалық құралы" ретінде танылды. Рузвельт 1934 жылғы Алтын резерв туралы заңды былай деп түсіндірді: "Барлық алтын міндеттемелерінің иелеріне төлеуге жеткілікті алтын болмағандықтан, әділеттілік үшін үкімет ешкімге алтынмен төлеуге рұқсат бермеуі керек".
The United States was still suffering the negative effects of the 1929 stock market crash in 1934 when the Gold Reserve Act was enacted. President Roosevelt was challenged to decrease unemployment, raise wages and increase the money supply, but was restricted in doing so by the United States' strict adherence to the gold standard. The Gold Reserve Act, which banned the export of gold, restricted the ownership of gold and halted the convertibility of gold into paper money helped him overcome this obstacle. This growth in real output is due primarily to a growth in the money supply M1, which grew at an average rate of 10 percent per year between 1933 and 1937. In other words, the Federal Reserve System had served more as a "technical instrument for effecting the Treasury’s policies", according to Johnson. Roosevelt justified the Gold Reserve Act of 1934 by saying "Since there was not enough gold to pay all holders of gold obligations, the Government should in the interest of justice allow none to be paid in gold."
GRA-дан туындайтын даулар
1934 жылғы "Алтын резерв туралы" заңның қабылдануы американдықтардың зергерлік бұйымдар мен коллекционерлік монеталарды қоспағанда, алтын иеленуіне тыйым салынғанын білдірді. "Алтын резерв туралы" заң қабылдағаннан кейін бірнеше адам алтын иелену және саудалауды шектеу туралы шарттарды бұзғаны үшін сотқа тартылды. Фредерик Барбер Кэмпбелл (іс жүзінде "Алтын резерв туралы" заңға дейін жарық көрген 6102-ші жарлық бойынша сотталған) Chase Ұлттық банкінде сақталған 5000 трой унция алтынды алуға тырысқан кезде алтынды жинап қойғаны үшін айыпталды. Алмаз және зергерлік бұйымдар сатушы Гас Фарбер әкесімен және тағы 12 адаммен бірге лицензиясыз 20 долларлық алтын монеталарды заңсыз сатқаны үшін қамауға алынды. Барабан отбасы жалған лицензиямен алтын қалдықтарын өңдейтін бизнеспен айналысқандығы үшін қамауға алынды. Тіпті шетелдік компаниялардың алтыны да тәркіленді. Швейцарияның Uebersee Finanz Korporation банкі АҚШ-та сақталған 1,250,000 долларлық алтын монеталарды иеленді. "Біріктірілген алтын шарттары бойынша істерде" (жекелеген істер ретінде: Перри v. АҚШ, АҚШ v. Bankers Trust Co., Норман v. Baltimore & Ohio R. Co., Нортц v. АҚШ) "Алтын резерв туралы" заң АҚШ Жоғарғы Сотының қарауына түсті, ол Рузвельттің алтынды тәркілеу саясатын шартты түрде қолдады. 1962 жылғы "АҚШ v. Әтеш пішініндегі бір қатты алтын зат" ісі 14 фунт салмақты алтын әтеш мүсінін тәркілеуге қатысты. Невада округінің АҚШ аудандық соты әтештің көркемдік құндылығы мүсін мен оның иесінің пайдасына екенін шешті.
The passage of the Gold Reserve Act of 1934 signified that the American people could no longer hold gold, with the exception of jewelry and collectors' coins. After the passage of the Gold Reserve Act several people were indicted for violating the clauses that restricted gold ownership and trade. Frederick Barber Campbell (who was actually convicted under the Gold Reserve Act's predecessor, Executive Order 6102), was convicted of hoarding gold when he tried to withdraw 5,000 troy ounces of gold he had at Chase National Bank. Gus Farber, a diamond and jewelry merchant was arrested with his father and 12 others for illegally selling $20 gold coins without a license. The Baraban family was arrested for operating a gold scrap business under a false license. Foreign companies even had their gold confiscated. The Uebersee Finanz Korporation, a Swiss banking company, had $1,250,000 in gold coins that were being held in the United States. In the Consolidated Gold Clause Cases (independently known as Perry v. U. S., U. S. v. Bankers Trust Co., Norman v. Baltimore & Ohio R. Co., Nortz v. U. S.), the Gold Reserve Act was subject to scrutiny by the United States Supreme Court, which narrowly upheld Roosevelt's gold confiscation policy. The 1962 case United States v. One Solid Gold Object in Form of a Rooster concerned the seizure of a 14 pound golden statue of a rooster. The United States District Court for the District of Nevada decided that the artistic value of the rooster weighed in favor of the statue and its owner.
Соңғы оқиғалар
2008 жылғы 216 Jamaica Avenue, LLC vs S&R Playhouse Realty Co. шешімі 1933 жылға дейін жасалған шарттардағы алтын ережесінің күші тоқтатылғанын, бірақ жойылмағанын, және белгілі бір шектеулі жағдайларда оны қайта қолдануға болады деген тұжырым жасады.
The 2008 decision 216 Jamaica Avenue, LLC vs S&R Playhouse Realty Co. established that a gold clause in contracts signed before 1933 was only suspended, not erased, and under certain limited circumstances might be reactivated.