Эдвард Л. Джексон: Индиана губернаторы және даулы саясаткер

Кіріспе

Эдвард Л. Джексон (1873 жылғы 27 желтоқсан – 1954 жылғы 18 қараша) – американдық заңгер, судья және саясаткер, 1925 жылғы 12 қаңтардан 1929 жылғы 14 қаңтарға дейін АҚШ-тың Индиана штатының 32-ші губернаторы болып сайланған. Бұрын американдық университеттердегі футбол командаларының бас жаттықтырушысы болған. Ол сонымен қатар Индиана штатының мемлекеттік хатшысы болып сайланды. Джексон Ку-клукс-клан басшыларымен байланыста болды және бірнеше саяси жанжалдарға араласты. Ол билікте болған кезде Кланның мүддесін қолдады деп айыпталды. 1927 жылы ол бұрынғы губернаторға пара беруге тырысқаны үшін тергеліп, сотқа тартылды, бірақ мерзімі өткендіктен сотталған жоқ. Өкілеттігі аяқталғаннан кейін, оның беделі түсіп, ол ешқашан мемлекеттік қызметке үміткер болмады.

Ерте өмір және білім

Эдвард Джексон 1873 жылдың 27 желтоқсанында Индиана штатының Говард округінде Пресли мен Мэри Хауэлл Джексонның ұлы болып дүниеге келді. Оның отбасы Мәсіхтің шәкірттері шіркеуіне мүше болған. Әкесі диірменде жұмыс істеген. Эдвард бала кезінде газет тасып, мемлекеттік мектептерде оқыған. Оқуын бітірген соң, тіректер шығаратын зауытта жұмыс істеді.

Неке және отбасы

Адвокаттық қызметін бастағаннан кейін, Джексон 1897 жылдың 20 ақпанында Роза Уилкинсонға үйленді. Олардың Хелен және Гертруда есімді екі қызы болды. Роза 1919 жылдың қазан айында тұмау эпидемиясы кезінде дүние салды.

Заңгерлік мансап

Джексон мектепті бітіргеннен кейін заңгерлік тәжірибеден өтіп, заң оқуға кірісті. Ол барлық талаптарды орындап, 1893 жылы Кеннардта заң кеңсесін ашты. Бастапқыда бизнесі өте жақсы болған жоқ, сондықтан тұрақты табыс табу үшін, әсіресе отбасын асырау үшін кірпіш зауытында жұмыс істеді. 1898 жылға қарай оның заң кеңсесі толық уақытты жұмысқа айналды. Ол Генри округі прокуратурасы үшін көптеген істер бойынша жұмыс істеді.

Саяси мансап

1901 жылы Джексон прокурорлық лауазымға сәтті сайланды және 1906 жылға дейін қызмет етті. 1907 жылы ол округтік апелляциялық сот судьясы болып сайланды және 1914 жылға дейін сотта жұмыс істеді, осы кезеңде ол күшті саяси қолдау базасын құрды.

Ку-клукс-клан

Әскери қызметтен кеткеннен кейін Джексон Индиана штатының Лафайетте қаласында жаңа заң кеңсесін ашты. 1920 жылы Индиана штатының губернаторы Джеймс П. Гудрич, 1920 жылдың қаңтар айында Уильям Роуч қайтыс болғаннан кейін Джексонды Мемлекеттік хатшы қызметіне тағайындады. 1922 жылы ол осы лауазымға үміткер болып, сайланды. Джексон жоғары лауазымға ұмтылып, губернаторлыққа үміткерлігін қолдау үшін жақтастар іздеуді бастады. Джексонның ККК мүшесі болғанына ешқандай дәлел жоқ. Бірақ, Индиана кланының басшысы Дик Стивенсон оған келіп, католиктердің, яһудилердің және "қоңыр терілілердің" ықпалын жою сияқты кланға қызықты мәселелерді талқылады. Көп ұзамай Джексон клан басшыларымен жасаған келісімінің қиындықтарға толы екенін түсінді, себебі клан одан нақты шаралар қабылдауды талап ете бастады. Ол республикалық губернатор Уоррен Т. МакКрейдің наразылығына қарамастан, кланға мемлекеттік құжат берді.

Әкім

МакКрей және оның ізбасары Эммет Форест Бранч екеуі де 1924 жылы губернаторлыққа түсуден бас тартты, соның салдарынан Джексон республикалықтардың басты үміткеріне айналды. Джексонның республикалық номинацияға басты қарсыласы – Индианаполистің мэрі Сэмюэл Льюис Шенк болды, ол Кланға қатысты қатаң ұстанымда болды және қалада маска киіп шеру өткізуге тыйым салған еді. Демократтар Индианада католиктер мен еврейлердің дауысын ұзақ жылдар бойы басып келді, бірақ 1877 жылғы келісімнен кейін Республикалық партия азаматтық құқықтардан бас тартса да, көптеген афроамерикандықтар әлі де республикашылдарға дауыс берді. Джексонды алғашқы сайлауда қара нәсілділердің дауысын басып тастады деп айыптады және ол Шенкті екі еседен астам дауыспен жеңді. Алғашқы сайлаудан кейін Шенк Кланға Индианаполисте шеру өткізуге рұқсат берді, себебі ол Индиана сайлаушылары енді Клан билігін қалайды деп сенді. Клан Джексонның жеңісін Индианаполистің қара аудандарынан өтетін және шамамен 100 000 көрерменді тартқан шерумен атап өтті. Стивенсон шеруде: «Біз Джексонды өмір сүру құқығынан айыруымыз керек» және «Индианадағы әрбір жол тоғысында отты крест жанады, штатта ақ адам қалғанша» деді. Стивенсон штаттық республикалық конвенттегі делегаттардың 85% -ын бақылайтынын мәлімдеді, ал штаттық республикалық партия көбінесе Клан ұйымынан аспайтындығы айтылды. Индиана демократиялық саясаткерлері Кланға қарсы тұруға немесе оған бейтарап қалуға қатысты екіге бөлінді. Индианадағы демократиялық саясаткерлердің көпшілігі Кланға қосылмаса да, көптеген қарапайым демократиялық сайлаушылар Кланға қосылды, ал кейбір Индиана демократиялық саясаткерлері Кланға жақын сайлаушыларды ренжітуден қорқып, алаңдады. Ирландиялық католиктер Кланға қарсы ұстанымның афроамерикандықтардың ғана емес, сонымен қатар көбірек төзімді ақ протестанттардың да дауысын тартатынын айтты. Демократиялық губернаторлық үміткер Карлтон МакКаллох Кланға қатысты бейтарап позицияны сақтағысы келді, штаттық демократиялық конвентте Кланға қарсы демократтармен келісімге келіп, Кланды тікелей атамайтын, бірақ Индиана Республикалық партиясы «саяси аренадан зейнеткерлікке шықты» деп жариялайтын «Азаттық және бостандық» баптарына келісті, Республикалық партия «саясатта орын жоқ және Конституция әрбір азаматты қорғайтын сақтық шараларын бұзуға бейім доктриналарды жариялайтын ұйымның қолына берілді» және 1920-ші жылдардағы Индиана республикашылары Азамат соғысы кезеңіндегі Индиана республикашылары Авраам Линкольн мен Оливер Мортон жақтаған үкімет принциптеріне «қарсы келді». МакКаллох пен Джексон екеуі де өздерінің партиялық конвенттерінен кейін Клан туралы аз айтты, себебі МакКаллох Кланға жақын сайлаушыларды ренжітуден қорқып, ал Джексон қара нәсілді сайлаушыларды ренжітуден қорқып, алаңдады. Дегенмен, Клан мәселесі губернатор сайлауы мен Индиананың өміріне толыққанды үстемдік ететін жасырын мәселе болып қала берді. МакКаллох сайлау күні дәстүрлі түрде республикалық қара нәсілді сайлаушылар арасында Джексонды басып өтті. Алайда Джексон сайлауда 3% дауыспен жеңіске жетті, жұмысшы табының ақ протестант округтерінде, соның ішінде бұрын демократтарға дауыс берген ақ протестант округтерінде үстемдік құрды. Джексон 1925 жылдың 12 қаңтарында қызметке кірді. Ол үкіметті экономикалық тұрғыдан басқару қажеттігін атап өтті. Оның басшылығымен штаттың 3,5 миллион долларлық қарызы төленді және салықтар едәуір төмендетілді. Сонымен қатар ол Табиғатты қорғау департаментіне де көбірек назар бөлді. Индиана Дюнасы мемлекеттік паркі мен Джордж Роджерс Кларк ескерткіші оның қолдауымен құрылды. Джексон 1925 жылы әйелі ауырып қалғанда, шағын дауға қатысты. Джексон жеке түрде дәрілік виски сатып алды, ол көп ұзамай ауруынан айықты. Оның әрекеттері туралы жаңалықтар тез тарады, бірақ ол жұрттан кешірім сұрады. Ол сайлаушыларды әйеліне виски емес, олардың дұғалары көмектескеніне сендірді. 1925 жылдың күзінде АҚШ сенаторы Сэмюэл Ралстон қызметінде қайтыс болды, ал Джексон оның орнын басатын адамды тағайындауға мәжбүр болды. Ол Стивенсонның кеңесі бойынша Артур Реймонд Робинсонды таңдады. Көптеген республикалық басшылар Джексонның таңдауына ренжіді, себебі олар бұрынғы сенатор Альберт Дж. Беверидждің тағайындалуын қолдаған еді. Оппозиция Клан губернатор кеңсесін бақылайды деп айыптай бастады. Келесі жылы Индиананың бас прокуроры Артур Л. Гиллиом Индиананың салонға қарсы лигасының жетекшісі Эдвард Шумакерді қамауға алды. Ол Шумакерді сотқа шақырып, Индиана Жоғарғы Сотын сынаған хабарламаларын таратуы үшін сотқа бағынбағаны үшін айыптады, олар тыйым салу заңдарын дұрыс орындамағаны үшін айыптады. Ол сотталды және Индианадағы жұмыс фермасында жаза өтеуге кесілді. Шумакер республикалықтардың маңызды қолдау тобының жетекшісі болғандықтан, Джексон оны кешірді. Гиллиом кешіру туралы шешімді сотқа шағымданып, Жоғарғы Сот оны жойды. Шумакер өзінің мерзімін өтеуге міндетті болды. Ол Джексонды кешіруге талап етті, бірақ губернатор бас тартты. Ашуланған Стивенсон 1927 жылы Индианаполис Таймс газетіне тілшілерге сұхбат берді және Кланға пара берген және басқа да заңсыз әрекеттерге қатысқан адамдардың есімдерін жариялады. Ол көптеген айыптамаларына дәлел болатын «қара қорапты» сақтап қалды. Ол Джексонның МакКрейге жылдар бұрын 10 000 доллар пара беру әрекетін ашты.

Both McCray and his successor, Emmett Forest Branch, declined to run for governor in 1924, leaving Jackson as the Republican front runner. Jackson's main opponent for the Republican nomination was Samuel Lewis Shank, the strongly anti Klan mayor of Indianapolis who had banned masked parades in the city. Democrats had long dominated the Catholic and Jewish vote in Indiana, but most African Americans still voted Republican despite the Republican Party's abandonment of civil rights since the Compromise of 1877. Jackson was accused of suppressing the black vote in the primary and defeated Shank in the primary by a margin of more than two to one. After the primary, Shank granted the Klan the right to march in Indianapolis because he believed that Indiana voters now desired to be ruled by the Klan. The Klan celebrated Jackson's victory by doing a march through the black areas of Indianapolis that may have attracted as many as 100,000 onlookers. Stephenson declared at the march that "We must put over Jackson our very right to existence" and "The fiery cross is going to burn at every crossroads in Indiana, as long as there is a white man left in the state." Stephenson claimed to control 85% of the delegates at the state Republican convention, and the state Republican Party came to increasingly be viewed as little more than a Klan organization. Indiana Democratic politicians were divided on whether to take a stand against the Klan or to remain neutral on the Klan. Although few Democratic politicians in Indiana had joined the Klan, many rank and file Democratic voters in Indiana had joined the Klan, and some Indiana Democratic politicians were concerned about alienating pro Klan voters. Irish Catholics counter argued that an anti Klan stance would attract the vote of not only African Americans, but also more tolerant white Protestants. Democratic gubernatorial nominee Carleton McCullouch, who wanted to take a neutral position on the Klan, compromised with anti Klan Democrats at the state Democratic convention by agreeing to a "Freedom and Liberty" plank that did not technically mention the Klan by name, but declared that the Indiana Republican Party had "retired from the political arena", the Republican Party had "been delivered into the hands of an organization which has no place in politics and which promulgates doctrines which tend to break down the safeguards which the Constitution throws around every citizen" and that 1920s Indiana Republicans were "repungant to the principles of government" advocated by Civil War Indiana Republicans Abraham Lincoln and Oliver Morton. Both McCullouch and Jackson made little mention of the Klan after their respective party's conventions, as McCulloch was concerned about alienating pro Klan voters and Jackson was concerned about alienating black voters. The Klan issue nonetheless remained the unspoken elephant in the room that dominated the gubernatorial election and Indiana life as a whole. McCullouch dominated Jackson among the traditionally Republican black voters on election day. However, Jackson won the election by 3% by dominating in working class white Protestant districts, including in white Protestant districts that had voted Democratic in previous elections. Jackson was inaugurated on January 12, 1925. He stressed the need to run the government economically. His administration oversaw the payoff of the state's US$3.5 million debt and a significant reduction in taxes. He also increased attention on the Department of Conservation. The Indiana Dunes State Park and the George Rogers Clark Memorial were established with his support. Jackson was soon caught up in a small scandal when his wife became sick in 1925. Jackson personally procured some medicinal whiskey, and she soon recovered from her sickness. Word soon got out about his actions, but he asked the public for forgiveness. He assured constituents that their prayers and not the whiskey had cured his wife. In the autumn of 1925, United States Senator Samuel M. Ralston died in office, and Jackson needed to appoint his replacement. He chose Arthur Raymond Robinson at the advice of Stephenson. Many Republican leaders were upset with Jackson over the choice, as they had favored the appointment of former senator Albert J. Beveridge. Opponents began to charge that the Klan was in control of the governor's office. The following year Indiana Attorney General Arthur L. Gilliom arrested Edward Shumaker, the leader of the Indiana Anti Saloon League. He charged Shumaker with contempt of court because of newsletters he was circulating that attacked the Indiana Supreme Court; he accused them of lax enforcement of prohibition laws. He was convicted and sentenced to serve time on the Indiana work farm. As Shumaker was the leader of a key Republican support group, Jackson pardoned him. Gilliom took the pardon to court and had the pardon overturned by the Supreme Court. Shumaker was required to serve his term. He demanded that Jackson pardon him, but the governor refused. Angered, Stephenson started talking to reporters in 1927 from the Indianapolis Times and provided names of people who had been paid bribes by the Klan and taken part in other illegal activity. He had kept a "black box" of records that provided evidence for many of his accusations. He exposed Jackson's attempt to bribe McCray with $10,000 years earlier.