Сарабанд: Соңғы көрісулер мен естеліктер

Кіріспе

2003 жылы түсірілген фильм

"Сарабанд" – Ингмар Бергманның 2003 жылы түсірілген швед драмалық фильмі, оның соңғы фильмі. Ол швед теледидары үшін жасалған, бірақ Швециядан тыс елдерде ұзақ нұсқада кинотеатрларда көрсетілді. АҚШ-тағы кинотеатрлардағы көрсетілімі 2005 жылдың шілдесінде ағылшын тіліндегі субтитрлермен болды. Швед теледидарындағы нұсқасы 107 минуттық, ал кинотеатрлардағы нұсқасы 2 сағатқа жуық. Бұл оқиға Бергманның 1973 жылғы "Некедегі сахналар" фильмінің жалғасы болып табылады, онда Йохан мен Марианна кейіпкерлері қайтадан көрінеді. Фильм Швеция, Италия, Германия, Финляндия, Дания және Австрияның бірлескен өндірісі.

Сюжет

Фильм он актіден тұрады, ал оның басында пролог пен эпилог бар. Фильм Марианнаның суреттермен жабылған үстелдің жанында тұрған көрінісімен басталады. Бөлме жақсы жарықтандырылған, ол көрерменге тікелей сөйлейді. Ол суреттерді бірінен соң бірін алып қарайды, олардың реті жоқ, жай ғана үстел үстіне жинақталған. Кейбіреулері оны күлімсіретеді, сөйлеуге немесе ішін тыныштауға себеп болады. Бірақ ол күйеуінің суретін көріп, олардың қалай бақытты болғанын, содан кейін қалай ажырасқанын еске алады. Ол екінші күйеуіне үйленгеннен кейін, оның желкенқайықпен ұшып, жоғалып кеткеннен кейін қайтыс болғанын еске алады, және сонда бірінші күйеуін қайта көргісі келетінін ойлайды. Марианна бұрынғы күйеуі Йоханның үйіне барады, ол қыздары Марта мен Сараның әкесі. Йохан өзінің банкрот болған және мұқтаж ұлы Хенрик пен күйеу баласы Каринмен отбасылық дағдарысты бастан өткеріп жатыр. Карин 19 жаста, ал Хенрик Йоханнан мұрасынан аванс сұрайды, сонда Хенрик Каринге ескі Fagnola виолончелін сатып алып, Еуропалық музыка консерваториясына түсу үшін жақсы әсер қалдыруды көздейді. Ұлы кісі Йохан ұсынысты қарастырып, виолончель сатушысымен өзі байланысуға шешім қабылдайды. Хенрик Упсаладағы оркестрін басқарып жүрген кезде, Йохан Каринмен жеке кездесіп, Санкт-Петербург оркестрінің бас дирижері Иван Чабловтың, Кариннің Мәскеудегі Сібелиус академиясына қосылуы туралы ұсынысын айтады. Бұл ұсынысты қарастырып жатқанда Карин қайтыс болған анасы Аннаның Хенрикке өлімінен бір апта бұрын жазған ескі хатын табады. Хатында Анна Хенриктен Каринді виолончель сабақтары арқылы бақылаудан босатуын сұрайды. Хенрик Упсаладан оралғаннан кейін Каринмен кездескенде, ол Каринді Бахтың виолончель сюиталарын орындауға көндіруге тырысады. Соңында ол оған өзінің бақылауы туралы айтады және Гамбургте Клаудио Аббадомен бірге досы Эммамен оқуға бару туралы шешімін хабарлайды. Хенриктің соңғы тілегі – Карин Бахтың 5-ші виолончель сюитасынан сарабанда ойнауы. Біраз уақыттан кейін, Карин Гамбургке кеткеннен кейін Марианна мен Йоханды кездестіреміз. Марианнаға телефон шалып, Хенрик ауруханада дәрі-дәрмекпен өзін-өзі өлтіруге тырысқанын, білегі мен тамағын кескенін хабарлайды. Келесі сахнада, Жан қатты күйзеліске ұшырап, Марианнаны іздеп келіп, ақырында оның киімдерін шешіп, оның жанына жатады. Содан кейін Марианна төсектегі жұптың суретін ұстап, содан кейін не болғанын түсіндіреді. Ол Йоханмен қалай байланыста болғанын, бірақ бір күні оған жете алмағанын айтады. Ол қайтыс болған Аннаны еске алады және санаторияда жатқан науқас қызы Мартаны барып көріп қайтқанын еске алады. Ол қызымен болған қарым-қатынасын түсіндіріп, осы уақытқа дейін оған тие алмағанын айтады.

The film is structured around ten acts with a prologue and epilogue. It opens with the camera on Marianne standing by a table covered with photographs. It is a well lit room, and she addresses the viewer. She picks one picture up after another; they are in no particular order, being just heaped all over the table. Some make her smile, or elicit a comment or a sigh. But then she picks up a photograph of her husband, prompting her to reminisce about how they had been more or less happy, and how they'd broken up. She goes on to recall how his second marriage failed, while she was already married to a second husband herself, and then when her second husband died (by flying a glider off somewhere and disappearing), she reflects that it would be nice to see her first husband again. Marianne travels into the country to the home of her ex husband Johan, the father of her daughters Martha and Sara. Johan is undergoing a family crisis with his insolvent and needy son, Henrik, and granddaughter, Karin. Karin is 19, and Henrik asks Johan for an advance on his inheritance so that Henrik can buy Karin an old Fagnola cello, to make a better impression at the audition for the European music conservatory. The elderly Johan decides to consider the offer and to contact the cello dealer himself. While Henrik is away tending to the orchestra he conducts in Uppsala, Johan has a private meeting with Karin, informing her of a proposal from Ivan Chablov, head conductor in the St. Petersburg orchestra and an old friend of Johan, that Karin join him at the prestigious Sibelius Academy in Helsinki. While considering this offer Karin also finds an old letter from her departed mother Anna written to Henrik a week before her death. In the letter, Anna asks Henrik to relieve Karin of the unhealthy control he holds over her as her cello teacher. When Henrik encounters Karin again upon his return from Uppsala, where he no longer holds a position as concertmaster, he attempts to convince Karin into performing a concert of Bach's Cello Suites with him. She finally confronts him about his control over her and tells him of her decision to take an opportunity to study with her friend Emma in Hamburg under Claudio Abbado. The final request by Henrik is that Karin play the sarabande from Bach's 5th Cello Suite, which she already knows. We encounter Marianne and Johan some time later, after Karin has already left for Hamburg. Marianne receives a phone call stating that Henrik has been found in the hospital having attempted suicide with pills and by cutting his wrists and throat. In the next scene a pained Johan suffering from a sort of anxiety attack seeks out Marianne and eventually disrobes along with her and joins her in bed. Next, Marianne is holding a still of the couple in bed and explaining what happened after that episode. She explains how she and Johan had kept in contact until one day she was no longer able to reach him. She thinks again of the departed Anna and recollects a visit to her ill daughter Martha who is in a sanatorium. She explains the contact she shared with her daughter and how she had never really been able to touch her before this moment.

Қабылдау

Rotten Tomatoes сын-пікірлер жинақ сайтында фильмге 85 сын бойынша 91% мақұлдау көрсеткіші берілген, орташа бағасы 7.85. Сайттың сын тұжырымы: "Сарабанд Ингмар Бергманның туындыларында маңызды туынды болмаса да, ол кино өнерінің ең ұлы шеберлерінің бірі жасаған сапалы туынды". Фильм сыншысы Роджер Эберт бұл фильмді "күшті, қатты жанындағы шындыққа жақын" деп сипаттап, фильмге төрт жұлдыздың төртеуін қойды. 2004 жылы фильм Cahiers du Cinéma журналының "Жылдың 10 үздік фильмі" тізімінде 9-шы орынға ие болды.