Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ван Гогтың 1890 жылғы картинасы
1890 painting by van Gogh
"Қаралар бар бидай өрісі" (Korenveld met kraaien) – Винсент ван Гогтың 1890 жылғы шілде айында салған суреті. Көптеген сыншылар оны оның ең ұлы туындыларының бірі деп санайды. Бұл Ван Гогтың соңғы картинасы деген кең таралған пікір бар. Бұл ой Винсенте Миннеллидің 1956 жылғы "Өмірге құштарлық" атты өмірбаяндық фильмі арқылы танымал болды, онда Ван Гог өзін-өзі атпастан бірден бұрын осы суретті салған болып көрсетілген. Бірақ шындығында оның соңғы картинасы – "Ағаш тамырлары". Оның хаттарынан мәлім болғандай, "Қаралар бар бидай өрісі" шамамен 10 шілдеде аяқталған және 1890 жылғы 14 шілдедегі Ауверс қалалық әкімшілігі мен Добиньи бағы сияқты суреттерге дейін жасалған. Сонымен қатар, Ян Хюльскер жиналған бидайдың суреті, "Бидай үймелері бар егістік" (F771) кейінірек салынған туынды болуы керек деп жазған.
Wheatfield with Crows (Korenveld met kraaien) is a July 1890 painting by Vincent van Gogh. It has been cited by several critics as one of his greatest works. It is commonly stated that this was van Gogh's final painting. This association was popularized by Vincente Minnelli’s 1956 biopic Lust for Life, which depicts van Gogh painting it immediately before shooting himself. His final painting in actuality was Tree Roots. The evidence of his letters suggests that Wheatfield with Crows was completed around 10 July and predates such paintings as Auvers Town Hall on 14 July 1890 and Daubigny's Garden. Moreover, Jan Hulsker has written that a painting of harvested wheat, Field with Stacks of Wheat (F771), must be a later painting.
Шығу тегі
Ван Гог мұражайының "Қаралар бар бидай өрісі" 1890 жылы шілдеде, Ван Гог өмірінің соңғы апталарында салынған. Көптеген адамдар оны соңғы туындысы деп санайды, бірақ "Ағаш тамырлары" оның соңғы суреті болуы мүмкін. Екі шаршы холстқа салынған "Қаралар бар бидай өрісі" биік, бұлтты аспанды және оның үстінен ұшып бара жатқан қарғаларды бейнелейді. Орталық жолдың ешқайда жете бермейтіні және қарғалардың ұшу бағытының белгісіздігі оқшаулану сезімін күшейтеді. Суреттің үштен екі бөлігін желмен шайқалып тұрған бидай егісі құрайды. Ван Гогтың сүйікті жазушыларының бірі Жюль Мишелет қарғалар туралы былай деп жазған: "Олар әр нәрсеге қызығушылық танытады және барлығын бақылайды. Ежелгі адамдар, бізден гөрі табиғатпен тығыз байланыста өмір сүрген, олар адам тәжірибесінің әлі күнге дейін жарық бермейтін көптеген мәселелерде, сондай-ақ ақылды және дана құстың нұсқауларын іздеудің пайдалы екенін анықтады". Кэтлин Эриксон бұл сурет қайғы мен өмірінің аяқталып бара жатқаны туралы сезімді білдіреді дейді. Ван Гог қарғаларды өлім мен қайта жаралу, немесе тірілудің символы ретінде пайдаланған. Қызыл және жасыл түстердің қарама-қарсылығындағы жолды Эриксон Буньянның "Көшпендінің жолы" атты еңбегіне негізделген уағыздың метафорасы деп түсіндіреді, онда саяхатшы жолдың ұзақтығына қайғырады, бірақ сапардың соңында Мәңгілік қала күтіп тұрғанына қуанады. 1890 жылдың 10 шілдесінде Ван Гог ағасы Тео мен оның әйелі Жо Бонгерге хат жазып, 6 шілдеде Парижде кездескеннен кейін Оверде тағы үш үлкен сурет салғанын хабарлайды. Олардың екеуі де бұрқасынды аспан астындағы бидай алқаптары ретінде сипатталған, олар "Бұлтты аспан астындағы бидай өрісі" және "Қаралар бар бидай өрісі" деп есептеледі, ал үшіншісі – Добиньи бағы. Ол қайғысын білдіруге тырысқанын, кейін "өте жалғыздық" (de la solitude extrême) деп қосымша жазғанын, бірақ сонымен қатар бұл суреттер ауылдың денсаулыққа пайдалы және күш беретін жақтарын көрсетеді деп санайтынын айтады (және оларды мүмкіндігінше тезірек Парижге алып кетуді жоспарлағанын қосады). Уолтер мен Метцгер "Ван Гог: толық суреттер" еңбегінде: "Ван Гогтың сөздері суретшінің қайғысы мен үмітсіздігіне қатысты қарапайым түсіндірулерді қолдамайды, сондай-ақ оның өзіне-өзі қол жұмбас кезінде осы суретті шейшебінде салғанына қатысты кең таралған сенімді де растамайды" дейді және: "Басқаша айтқанда, суреттегі қарғалар Ван Гогтың өмірімен тығыз байланысты жеке символ болды" деп қорытындылайды. Бұл суреттер Ван Гогтың соңғы апталарында, 1890 жылдың маусым және шілде айларында ғана қолданған екі шаршы холсттарының мысалы. Сурет Амстердамдағы Ван Гог мұражайының коллекциясында сақталады, сондай-ақ "Бұлтты аспан астындағы бидай өрісі" де осында сақталған. "Қаралар бар бидай өрісі" 1991 жылы басқа 19 Ван Гог суретімен бірге ұрланып, бірақ тез арада табылды; ұрлық кезінде сурет "қиын зардап шекті".
The Van Gogh Museum's Wheatfield with Crows was painted in July 1890, in the last weeks of van Gogh's life. Many have claimed it as his last painting, while it is likely that Tree Roots was his final painting. Wheat Field with Crows, made on a double square canvas, depicts a dramatic, cloudy sky filled with crows over a wheat field. A sense of isolation is heightened by a central path leading nowhere and by the uncertain direction of flight of the crows. The windswept wheat field fills two thirds of the canvas. Jules Michelet, one of van Gogh's favorite authors, wrote of crows: "They interest themselves in everything, and observe everything. The ancients, who lived far more completely than ourselves in and with nature, found it no small profit to follow, in a hundred obscure things where human experience as yet affords no light, the directions of so prudent and sage a bird." Kathleen Erickson finds the painting as expressing both sorrow and a sense of his life coming to an end. The crows are used by van Gogh as a symbol of death and rebirth, or of resurrection. The road, in contrasting colors of red and green, is said by Erickson to be a metaphor for a sermon he gave based on Bunyan's The Pilgrim's Progress where the pilgrim is sorrowful that the road is so long, yet rejoices because the Eternal City waits at the journey's end. About 10 July 1890 van Gogh wrote to his brother Theo and his wife Jo Bonger, saying that he had painted another three large canvases at Auvers since visiting them in Paris on 6 July. Two of these are described as immense stretches of wheatfields under turbulent skies, thought to be Wheatfield under Clouded Sky and Wheatfield with Crows, and the third is Daubigny's Garden. He wrote that he had made a point of expressing sadness, later adding "extreme loneliness" (de la solitude extrême), but also says he believes the canvases show what he considers healthy and fortifying about the countryside (and adds that he intended to take them to Paris as soon as possible). Walther and Metzger, in Van Gogh: The Complete Paintings, state that "There is nothing in van Gogh's words to support a simplistic interpretation along the lines of artistic angst and despair – nor is there any evidence for the widely held belief that it was this painting that van Gogh had on his easel at the time he killed himself." and remark: "The crows in the painting, in other words, were an altogether personal symbol closely associated with van Gogh's own life". These painting are all examples of van Gogh's elongated double square canvases, used exclusively by him in the last few weeks of his life, in June and July 1890. The painting is held in the collection of the Van Gogh Museum in Amsterdam, as is Wheatfield under Clouded Sky. Wheatfield with Crows was stolen and quickly recovered in 1991 along with 19 other van Gogh paintings; the painting was "severely damaged" during the heist.