Стифен Билко: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық бейсболшы (1928-1978)

Стивен Томас Билко (13 қараша 1928 – 7 наурыз 1978) – 1950 жылдары кіші лигадағы ойыншылар арасында көп рет хоум-ран соққан американдық кәсіби бейсболшы. 1949 жылдың 22 қыркүйегінде ол 20 жасында үлкен лигаға енді, ол кезде «Сент-Луис Кардиналс» командасы үшін өнер көрсетті. Билко оң қолмен лақтырып, соққы берді; бойы 2 метр болған, және мансабында дене бітіміне байланысты «Стут Стив» деп аталды. «Фил Сильверс Шоу» сериалының авторы Нат Хайкен кейіпкерінің атын осы бейсболшыдан алған, өйткені ол 1950 жылдардың ортасында Лос-Анджелестің екі кіші лига командасының бірі үшін ойнағанда жергілікті жұлдызға айналған.

Өмірбаян

Билко Пенсильвания штатының Нантикок қаласында дүниеге келді. Ол 1945 жылы 16 жасында Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылы Аллентаун Кардиналс командасында дебют жасады. Бірінші база ойыншысы болған Билко өзінің ең үлкен жетістіктерін 1955-1957 жылдар аралығында Тынық мұхиты лигасының Лос-Анджелес Ангелдері сапында өткізді, ол үш рет қатарынан ПЛ ең құнды ойыншы сыйлығын және хоум-рандар бойынша жеңімпаз атанды. Оның ең табысты жылы 1956 жыл болды, ол .360 batting average, 55 хоум-ран және 164 RBI көрсеткіштерімен ПЛ үштік тәжін жеңіп алды; сонымен қатар ол лигадағы runs scored (163) және hits (215) көрсеткіштері бойынша да көшбасшы болды. Оның үштік тәжін жеңіп алған жылы Ангелдер командасы 107 ойын жеңіп, чемпиондыққа ие болды, ал Билконың бұл маусымы 1955 жылы 37 және 1957 жылы 56 хоум-ран соққан маусымдардың арасында болды. 2003 жылы ол қайтыс болғаннан кейін Тынық мұхиты лигасының Даңқ залына енгізілді. Кардиналдардан басқа, Билко ірі лигаларда Чикаго Кабс (1954), Цинциннати Редлегс, Лос-Анджелес Доджерс (1958), Детройт Тайгерс және Америка лигасының Лос-Анджелес Ангелдері сапында да ойнады, бірақ ол 1950 жылдары ПЛ Ангелдерімен қол жеткізген сәттілікке ешқашан қайта қол жеткізе алмады. Ол Кардиналдардың тұрақты бірінші база ойыншысы болды және 154 ойында 84 RBI-мен 21 хоум-ран соқты, бірақ 125 страйк-аутпен Ұлттық лига ойыншыларының арасында көшбасшы атанды. Дегенмен, бұл оның ірі лигалардағы ең өнімді маусымы болды. Америка лигасының жаңа құрылған Ангелдер командасының алғашқы мүшесі ретінде ол Лос-Анджелестің MLB командаларының әрқайсысы үшін ойнаған алғашқы ойыншы атанды. Өзінің бұрынғы кіші лигадағы аренасында, Лос-Анджелестің Wrigley Field стадионында ойнаған Билко 1961 жылы 20 хоум-ран және 59 RBI көрсеткіштерімен өзінің екінші ең жақсы MLB маусымын өткізді. Он маусымдық ірі лига карьерасында 600 ойында Билко .249 batting average (1,738 соққыға 432), 220 runs, 76 хоум-ран, 276 RBI, 234 base on balls және .444 slugging percentage көрсетті. Қорғаныс бойынша ол бірінші базада .992 fielding percentage көрсетті. 1954 жылы Cubs командасында ойнаған кезінде комментатор Берт Уилсон Билконы Эрни Бэнкс, Джин Бейкер және Билкодан тұратын болашақта әйгілі болатын double play комбинациясының соңына орналастырды. Ол осы үштікке "Bingo to Bango to Bilko" деген ат қойды. Алайда, Билко Wrigley Field стадионында 47 ойынға ғана қатысты (олардың тек 22-сі бірінші базада), содан кейін маусым соңында Cubs командасының ең жақсы кіші лигалық филиалы – ПЛ Ангелдеріне жіберілді, онда ол аңызға айналды. Билко 2015 жылы Бейсбол реликвиариясының Мәңгіліктер киелі орындарына енгізілді.

Bilko was born in Nanticoke, Pennsylvania, in coal mining country, and made his debut with the Allentown Cardinals in 1945 at the age of 16 during the final year of World War II. A first baseman, Bilko enjoyed his greatest fame with the Los Angeles Angels of the Pacific Coast League from 1955–1957, when he won three consecutive PCL Most Valuable Player awards and home run titles. His greatest year came in 1956, when he won the PCL Triple Crown with a .360 batting average, 55 home runs and 164 runs batted in; he also led the league in runs scored (163) and hits (215). His Triple Crown year came for a pennant winning Angels' team that won 107 games, and was sandwiched in between seasons in which Bilko belted 37 (1955) and 56 (1957) long balls. He was posthumously inducted into the Pacific Coast League Hall of Fame in 2003. In addition to the Cardinals (–), Bilko also appeared in the majors for the Chicago Cubs (1954), Cincinnati Redlegs , Los Angeles Dodgers (1958), Detroit Tigers and the American League's Los Angeles Angels (–), but he never enjoyed the phenomenal success he had with the PCL Angels in the 1950s. He was the Cardinals' regular first baseman in and smashed 21 homers with 84 RBI in 154 games, but led National League hitters in strikeouts with 125. Still, it was his most productive big league season. As an original member of the American League Angels, an expansion team, he became the first player to appear for each of Los Angeles' MLB teams. Playing in his old minor league haven, Los Angeles' Wrigley Field, Bilko responded with his second best MLB campaign with 20 homers and 59 RBI in 1961. In 600 games over ten major league seasons, Bilko posted a .249 batting average (432 for 1,738) with 220 runs, 76 home runs, 276 RBI, 234 bases on balls and a .444 slugging percentage. Defensively, he recorded a .992 fielding percentage as a first baseman. During his stay with the 1954 Cubs, announcer Bert Wilson placed Bilko at the end of what he hoped would be a soon to be famous double play combination of Ernie Banks, Gene Baker and Bilko. His fanciful name for that trio was "Bingo to Bango to Bilko". However, Bilko got into only 47 games with the Wrigleys (only 22 of them at first base) before he was sent at season's end to the PCL Angels, the Cubs' top minor league affiliate, where he would become a legend. Bilko was inducted into the Baseball Reliquary's Shrine of the Eternals in 2015.

Жеке өмір

Оның немересі Барбара Билко 2008–09 маусымнан бастап 2010–2011 маусымға дейін Огайо штатының "Бакиз" командасының мұзды хоккейінде қақпашы болды.