Американың тарихи мұрасын сақтау ұйымы

Кіріспе

АҚШ-тың тарихи мұраны сақтау жөніндегі коммерциялық емес ұйымы, басқа Ұлттық қорлар

Тарихи мұраны сақтау жөніндегі Ұлттық қор – жеке қаржыландырылатын, коммерциялық емес ұйым. Ол Вашингтон қаласында орналасқан және АҚШ-та тарихи мұраны сақтау саласында жұмыс істейді. 1949 жылы Конгресс жарғысымен құрылған, мүшелері қолдауымен жұмыс істейтін бұл ұйым, бағдарламалары, ресурстары және әрекеттері арқылы Американың әртүрлі тарихи ғимараттарын, аудандарын және мұрасын сақтауды қолдайды.

Шолу

Ұлттық тарихи сақтау қоры Американың тарихи орындарын сақтау және қайта жандандыруға жетекшілік ету арқылы, сондай-ақ ұлттық саясат пен жергілікті сақтау науқандары бойынша жұмыс істеу арқылы жергілікті сақтаушыларды күштендіруді мақсат етеді. Бұл жұмыс өзінің далалық кеңселер мен сақтау серіктестерінің желісі арқылы жүзеге асырылады, олардың ішінде Ұлттық саябақтар қызметі, штаттық тарихи сақтау кеңселерi және жергілікті сақтау топтары бар. Ұлттық қордың бас кеңсесі Вашингтон қаласында орналасқан, ал далалық операциялары бүкіл елде жүргізіледі. Ұйымға сенімгерлер кеңесі басшылық етеді және оны президенті және бас директоры Кэрол Куиллен басқарады. 2023 жылдың қараша айына қарай Ұлттық қор 1 миллионнан астам белсенді келушілер, жанкүйерлер, қолдаушылар мен жақтастары бар екенін хабарлады. Науқандар мен адвокациялық жұмыстармен қатар, Ұлттық қор "Сақтау лидерлігі форумы" арқылы білім беру ресурстарын кеңейтуде, ол мақалалар, журналдар, жағдайларды зерттеулер, конференциялар мен оқу курстарын ұсынады. Ұлттық қор тоқсан сайын "Сақтау" журналын және онлайн материалдарды жариялайды. Ұлттық қордың қазіргі жұмысы тарихи кеңістіктерді пайдалану арқылы тұрақты қауымдастықтар құруға; мәдени маңызы бар орындарды қорғау арқылы мәдени әртүрлілікті сақтауға және дамытуға; мемлекеттік жерлердегі тарихи орындарды тиімді басқаруды қолдауға; және тарихи мүлікті басқарудағы жаңашылдықтарды енгізуге бағытталған.

Тарих

XIX ғасырдың соңында иммиграцияның артуы мен Азамат соғысынан кейінгі қайта құру жұмыстарына жауап ретінде елде ұлттық сана мен тарихтың жаңаруы сезілді. Үкімет ұлттық тарих үшін маңызды саналатын орындар мен заттарды сақтау үшін заң шығаруға кірісті. 1872 жылы Конгресс шешімімен алғашқы ұлттық саябақ – Йеллоустоун құрылды. 1906 жылы Ескерткіштер туралы заң Президентке ескерткіштер мен нысандарды ұлттық ескерткіштер деп жариялауға мүмкіндік берді. Осы аралықта жергілікті және штаттық деңгейде тарихи мұраны сақтауға бағытталған бастамалар да болды. 1931 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында қорғау мақсатында алғашқы тарихи аудан құрылды. Дегенмен, тарихи орындарды сақтау және күтіп-ұстау жұмыстары көбінесе жеке азаматтар мен жергілікті топтармен шектелді. 1940 жылдардың соңында американдық тарихи мұраны сақтау саласындағы жетекшілер жергілікті сақтау жұмыстарын қолдау үшін ұлттық ұйым құру қажеттігін түсінді. 1946 жылы Дэвид Э. Финли-младший, Джордж МакАненни, Кристофер Криттенден және Рональд Ли Ұлттық өнер галереясында осындай ұлттық ұйым құру мәселесін талқылау үшін кездесті. Бұл кездесуден кейін 1947 жылдың 15 сәуірінде өнер, сәулет және тарих қоғамдарының өкілдері қатысқан кеңейтілген жиын өтті, нәтижесінде Ұлттық тарихи орындар мен ғимараттар кеңесі құрылды. Ұйымның алғашқы кеңсесі Вашингтон қаласының орталығындағы Форд театрының (Линкольн мұражайы) ғимаратында орналасты. Кеңес тарихи мүлікті сатып алу және күтіп-ұстаумен айналысатын британдық Ұлттық трастқа ұқсас Ұлттық траст құруды көздеді. Жеке, коммерциялық емес Ұлттық тарихи мұраны сақтау трасты 1949 жылдың 26 қазанында Президент Гарри С. Трумэн қол қойған Конгресс актісі арқылы ресми түрде құрылды. Жарғыда траст ұлттық маңызы бар тарихи орындар мен нысандарды сатып алуы және сақтауы, сондай-ақ Конгреске өз қызметі туралы жылдық есептер ұсынуы тиіс екені көрсетілген. Археолог Ричард Хаббард Хауленд 1956 жылы коммерциялық емес ұйымның алғашқы президенті болды. Ұлттық траст пен Ұлттық кеңес бірнеше жыл бойы дербес жұмыс істеді, бірақ ресурстарды біріктіру қажеттілігі атқару комитетін екі ұйымды біріктіруге мәжбүр етті. 1952 жылы екі ұйымның директорлар кеңесі Кеңесті Ұлттық трастқа қосуды мақұлдады. Бірігу келесі жылы күшіне енді және 1956 жылы аяқталды. 1957 жылы Ұлттық траст алғашқы мүлігін, Солтүстік Вирджиниядағы Вудлон плантациясын ресми түрде сатып алды. Содан бері Ұлттық трастқа қарасты тарихи мүліктер мен серіктес ұйымдардың саны жиырма жетіге жетті, олардың ішінде Оңтүстік Каролинадағы 18 ғасырға жататын Дрейтон Холлдан Коннектикут штатындағы модернисттік Шыны үйге дейін бар. Келесі он жылдық ішінде Ұлттық траст тарихи мұраны сақтаудағы жетекші ұлттық ұйымға айналды. Олар азаматтармен және қала жоспарлау органдарымен заңнамалық мәселелер бойынша, соның ішінде тарихи мұраны сақтауға қатысты федералды, штаттық және муниципалды ережелер бойынша жұмыс істей бастады. Ұлттық траст қызметкерлері жергілікті қоғамдарға сақтау жобалары бойынша кеңес беру үшін елдің әртүрлі аймандарына сапар шекті. 1966 жылы Конгресс Ұлттық тарихи мұраны сақтау туралы заңды қабылдады, бұл сақтау қозғалысы үшін маңызды заң болды. Заң сонымен қатар Ұлттық траст жұмысын қолдау үшін федералды қаржыландыруды көздейді. Алайда, 1996 жылы қаржыландыру тоқтатылды, содан кейін Ұлттық траст толығымен жеке қаржыландыруға көшті. Ұлттық тарихи мұраны сақтау туралы заң қабылданғаннан кейін Ұлттық траст өз миссиясын тарихи орындарды басқарудан кеңейтті. 1969 жылы Ұлттық траст жергілікті сақтау жобаларына қаржылай көмек көрсету үшін Сақтау қызметтері қорын құрды. 1971 жылы Ұлттық траст Сан-Францискода өзінің алғашқы филиалын ашты. 2013 жылы Ұлттық траст штаб-пәтерін Вашингтон қаласының Дюпон-Серкл аймағындағы 1785 Массачусетс даңғылындағы Эндрю Меллон ғимаратынан тарихи Уотергейт кеңсе кешеніне көшірді. Микс бұл қадам туралы мәлімдемесінде: "Уотергейттің таңдалуы американдық тарихтың кез келген дәуірінен маңызды орындарды тануға және қорғауға деген біздің міндеттемемізді көрсетеді, соның ішінде жақындағы өткенді де қамтиды" деді. Ұлттық траст бағдарламаларына 1988 жылы алғаш рет жарияланған Американың ең қауіпті 11 тарихи орнының жылдық тізімін жариялау кіреді, онда ел бойынша жойылып бара жатқан орындар көрсетілген. Микс 2018 жылдың желтоқсан айында президент лауазымынан кетті. Бұрынғы бас кеңесші және бас заңгер Пол Эдмондсон 2023 жылдың көктеміне дейін президент және бас атқарушы директор болып қызмет етті. 2024 жылдың қаңтарынан бастап Дэвидсон колледжінің бұрынғы президенті Кэрол Куиллен президент және бас атқарушы директор болып тағайындалды.

Toward the end of the 19th century, in response to increased immigration and the broad effort of rebuilding after the Civil War, the country was developing a renewed sense of national identity and history. The government began to enact legislation for the preservation of sites and objects deemed significant to the nation’s history. In 1872, an Act of Congress established the first National Park, Yellowstone. In 1906, the Antiquities Act enabled the President to declare landmarks or objects as a national monument. Meanwhile, historic preservation initiatives existed on local and state levels. In 1931, Charleston, South Carolina created the first historic district for protection. However, efforts to save and maintain historic sites were still largely limited to private citizens or local groups. In the late 1940s, leaders in American historic preservation saw the need for a national organization to support local preservation efforts. In 1946, David E. Finley Jr., George McAneny, Christopher Crittenden, and Ronald Lee met at the National Gallery of Art to discuss the formation of such a national organization. This meeting was followed by a larger gathering on April 15, 1947, attended by representatives from a number of art, architectural, and historical societies, which culminated in the creation of the National Council for Historic Sites and Buildings. The organization’s first headquarters was in the offices of Ford’s Theatre (Lincoln Museum) in downtown Washington, D. C.

The Council pursued the formation of a National Trust for Historic Preservation, somewhat modeled on the British National Trust, which would be tasked with the acquisition and maintenance of historic properties. The private, nonprofit National Trust for Historic Preservation was formally established by charter through the Act of Congress when President Harry S. Truman signed the legislation on October 26, 1949. The charter provided that the Trust should acquire and preserve historic sites and objects of national significance and provide annual reports to Congress on its activities. Archaeologist Richard Hubbard Howland became the nonprofit's first president in 1956. The National Trust and the National Council existed side by side for several years until the need to merge resources compelled the executive committee to integrate the two entities. In 1952, the boards of both organizations approved a merger of the Council into the National Trust. The merger was effective the following year and was completed by 1956. In 1957, the National Trust officially acquired its first property, Woodlawn Plantation in northern Virginia. Since then, the National Trust portfolio of historic properties and contracted affiliates has expanded to include twenty seven historic sites, ranging from the 18th century Drayton Hall in South Carolina to the Modernist Glass House in Connecticut. Over the next decade, the National Trust grew to become the leading national organization in historic preservation. They began working with citizens and city planning officials on legislative matters, including federal, state, and municipal ordinances for historic preservation. National Trust staff also traveled to parts of the country to advise local communities on preservation projects. In 1966, Congress passed the National Historic Preservation Act, significant legislation for the preservation movement. The Act also provided federal funding in support of the National Trust’s work. The funding later ceased in 1996, at which point the National Trust became entirely privately funded. Following the adoption of the National Historic Preservation Act, the National Trust broadened in its mission beyond administering historic sites. In 1969, the National Trust created the Preservation Services Fund to provide financial assistance to local preservation projects. In 1971, the National Trust opened its first field office in San Francisco. In 2013, the National Trust headquarters moved from the Andrew Mellon Building on 1785 Massachusetts Avenue, NW in Washington D. C.’s Dupont Circle to the historic Watergate office complex. Meeks said in a statement about the move, "The selection of the Watergate demonstrates our ongoing commitment to recognizing and protecting important places from every era in American history, including the recent past.") in downtown D. C.

The National Trust’s programs include publication of the annual list of America's 11 Most Endangered Historic Places, first issued in 1988, which highlights endangered sites across the country. Meeks stepped down as president in December 2018. Former general counsel and chief legal officer Paul Edmondson then served as president and CEO until the spring of 2023. Beginning in January of 2024, Carol Quillen, former president of Davidson College, began serving as president and CEO.

Американың ең қауіпті 11 тарихи орны тізімі

1988 жылы алғаш рет жарияланған National Trust ұйымының «Американың ең қауіпті 11 тарихи орны» тізімі – АҚШ-тың бүкіл аумағындағы құны төмендеп бара жатқан тарихи ескерткіштерді назарға алатын жылдық тізім. Бұл тізім аталған орындарға қатысты ұлттық сананы арттыруға бағытталған. Орындарды жұртшылық ұсынады, ал олардың маңыздылығы, сақтау жұмысына қатысатын жергілікті топтардың болуы, қауіптің жеделдігі және осы мәселені шешудің мүмкіндіктері сияқты бірнеше факторлар негізінде іріктеу жүргізіледі.

Африкалық америкалықтардың мәдени мұрасы жөніндегі іс-қимыл қоры

2017 жылы Траст «Африкалық американдық мәдени мұраны сақтау және қалпына келтіру қоры» атты бастаманы іске қосты, мақсаты – қалпына келтіруге және сақтауға қаржыландыруға мұқтаж, жеткіліксіз көрсетілген афроамерикандық мәдени орындарды анықтау. Бағдарламаны тарихшы Брент Леггс басқарады.

Қорғаудың көшбасшылық форумы және ресурстар

Ұлттық тарихи сақтау қоры тарихи ескерткіштерінің сақталуына бағытталған мамандар желісі – Көшбасшылық форумын ұйымдастырады.

Американың тарихи қонақ үйлері

Тарихи мұраны сақтау жөніндегі Ұлттық қор 1989 жылы 32 негізгі мүшесімен Американың тарихи қонақүйлері бағдарламасын құрды. Бағдарламаға қатысу үшін қонақүйлердің жасы кем дегенде 50 жыл болуы керек; АҚШ Ішкі істер министрі тарихи ескерткіш ретінде таныған немесе Ұлттық тарихи орындар тізіміне енген немесе енгізілуге лайықты болуы керек; сондай-ақ, тарихи маңызы бар екені мойындалуы тиіс.

Қолдау

Ұлттық Трасттың әсер ету бөлімі жергілікті, штаттық және федералдық деңгейде саясатқа өзгеріс енгізу үшін жұмыс істейді. Қазіргі кездегі әсер ету басымдықтары:

Тарихи салықтық несие (ТКК)

Тарихи салық жеңілдігі (HTC) – тарихи ғимараттарды қайта жаңғыртуға көтермелеу беретін федералды салық жеңілдігі бағдарламасы. 38 700-ден астам ғимаратты қайта жаңғыртып, бүкіл ел бойынша шамамен 106 миллиард доллар көлемінде жеке инвестиция тартқан HTC қазіргі Конгрестегі бюджетті теңестіру талқылауларында таратылу қаупінде тұр.

Федералды көлік заңнамасы

1966 жылғы Федералдық көлік департаменті заңының 4-тарауында тарихи ескерткіштерді қорғауға немесе олардан аулақ болуға бағытталған жобаларды әзірлеу міндетті екені айтылған. Алайда, 4-тарау көлік саласын қайта бекіту процесі кезінде, соңғы рет MAP 21 қарастырылғанда, үнемі сынға ұшырап келеді. Мұрағатшылардың күш-жігерінің арқасында 4-тарау өз күшінде қалды.

Мемлекеттік жерлер

Ұлттық Траст федералды мемлекеттік жерлердегі тарихи және мәдени ресурстарды сақтауды қолдайды, бұл үшін Жерді басқару бюросымен, Орман шаруашылығы қызметімен және Ұлттық саябақтар қызметімен серіктеседі. Ұлттық Траст Грин-Маунтин-Лоукоут мұрасын қорғау туралы заң жобасын қолдады, бұл заң жобасы АҚШ Орман шаруашылығы қызметіне Вашингтон штатындағы Глейшер-Пик дала аймағынан ғимаратты алып тастауға тыйым салады, егер агенттік құрылыстың келушілер үшін қауіпті екенін анықтамаса. Ұлттық Траст "Конгресс осы тарихи маңызы бар және жергілікті халыққа қадірлі ескерткішті қорғау үшін әрекет еткеніне қуанышты. Осы дауыспен Өкілдер палатасы Сенатпен бірге осы тарихи ресурсты сақтаудың табиғатты қорғаумен үйлесімді екенін растады" деді.