Фриц Крислер: Американ футбол жаттықтырушысының өмірі мен жетістіктері
Fritz Crisler
Фриц Крислер – әйгілі американ футбол жаттықтырушысы, "екі топтық футболдың әкесі" ретінде танымал. Мичиган командасын жеңіске жеткізді, NCAA ережелеріне үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық футбол жаттықтырушысы (1899–1982)
American football coach (1899–1982)
Герберт Орин "Фриц" Крислер (/'k/r/aɪ/s/l/ər/ KRYslər; 12 қаңтар 1899 – 19 тамыз 1982) – американдық колледж футболының жаттықтырушысы, ол "екі топтық футболдың әкесі" ретінде белгілі. Ол сонымен қатар 1932 жылдан 1934 жылға дейін екі маусым бойы Принстонның бас баскетбол жаттықтырушысы болды, нәтижесі 32–11 болды. Крислердің 1947 жылғы "Mad Magicians" деп аталған Мичиган Вольверинз футбол командасы жеңіліссіз маусым өткізді, ол 1948 жылғы Роуз-боулда USC Trojans командасын 49–0 есебімен жеңумен аяқталды. Содан кейін команда Associated Press-тің бұрын-соңды болмаған боулдан кейінгі дауыс беруімен ұлттық чемпион атанды. Крислер 1947 жылғы маусымнан кейін жаттықтырушылықтан зейнеткерлікке шықты және 1941 жылдан 1968 жылға дейін Мичиган университетінің спорт директоры қызметін атқарды. Крислер сонымен қатар 41 жыл бойы NCAA футбол ережелері комитетінің мүшесі және тоғыз жыл бойы төрағасы болды. Мичиган ерлер мен әйелдер баскетбол командаларының үйі – Крислер орталығы 1970 жылы Крислердің құрметіне қайта аталды. Сонымен қатар, Мичиган стадионында Крислердің Мичиган футболы тарихындағы ерекше орнына құрмет көрсету үшін бір "қосымша" орын қосылды. Бірақ оның орналасқан жері белгісіз.
Herbert Orin "Fritz" Crisler (/'//k//r//aɪ//s//l//ər/ KRYslər; January 12, 1899 – August 19, 1982) was an American college football coach who is best known as "the father of two platoon football", He was also the head basketball coach at Princeton for two seasons from 1932 to 1934, tallying a mark of 32–11. Crisler's 1947 Michigan Wolverines football team, dubbed the "Mad Magicians," had an undefeated campaign, ending with a 49–0 triumph over the USC Trojans in the 1948 Rose Bowl. Afterwards, the team was selected the national champion by the Associated Press in an unprecedented post bowl vote. Crisler retired from coaching after the 1947 season and served as the University of Michigan's athletic director from 1941 to 1968. Crisler was also a member of the NCAA football rules committee for 41 years and its chairman for nine years. Crisler Center, home of the Michigan men's and women's basketball teams, was renamed in honor of Crisler in 1970. In addition, one "extra" seat in Michigan Stadium was added to honor Crisler for his special place in the history of Michigan football. However, its location is unknown.
Чикаго университетінің спортшысы
Крислер 1899 жылы Иллинойс штатының Эрлвилл қаласында дүниеге келген. Ол Мендота орта мектебінде футболмен айналысып, өте жақсы оқушы болды. "Футбол әлемі" журналы (267 жаттықтырушының сауалнамасы бойынша) оны екінші команданың үздік америкалық футболшысы деп таныды, ал Уолтер Камп үшінші команданың үздік футболшысы деп атады. Крислер Чикаго университетінде көптеген спорт түрлерінде көзге түсіп, футбол, бейсбол және баскетболдан үштен алып, барлығы тоғыз университеттік марапатқа ие болды. Көптеген спорттағы жетістіктері үшін Крислер колледж спортындағы ең беделді наградалардың бірі – Big Ten Medal of Honor медалімен марапатталды.
Crisler was born in Earlville, Illinois in 1899. He participated in football at Mendota High School and was an outstanding student. a second team All American by Football World (based on a poll of 267 coaches), and a third team All American by Walter Camp. Crisler became an all around athletic star at the University of Chicago, winning a total of nine varsity letters, three each in football, baseball and basketball. Based on his achievements in multiple sports, Crisler was awarded the Big Ten Medal of Honor, one of the most prestigious conference awards in college athletics.
Чикаго (1922-1929)
1922 жылы Чикаго университетін бітіргеннен кейін, Крислер өз бітірген оқу орнында, Амос Алонзо Стаггтың көмекшісі ретінде жұмыс істейтін көмекші жаттықтырушы лауазымын қабылдады. Крислер Чикагода сегіз жыл көмекші жаттықтырушы болып қызмет етті.
After receiving his degree from the University of Chicago in 1922, Crisler accepted a position as assistant coach at his alma mater, working as an assistant to his mentor, Amos Alonzo Stagg. Crisler remained an assistant coach at Chicago for eight years.
Миннесота (19301931)
1930 жылы Крислер Миннесота университетінің спорт директоры және бас футбол жаттықтырушысы болып тағайындалды. Крислер 1930 және 1931 жылдары екі маусым бойы Миннесотаның "Алтын қаздар" футбол командасының бас бапкері болды. 1930 жылғы маусымда Крислер командасы үш ойын жеңіп, төрт ойыннан жеңіліп, бір ойынды тең түсірді. Қорғаушы Бигги Манн команданың ең құнды ойыншысы (MVP) атанды. 1931 жылы Крислер командасы 7–3 есебімен жақсарды. Манн кейін 1947 жылдан 1953 жылға дейін Мичиган штаты университетінің футбол жаттықтырушысы ретінде Крислердің қарсыласы болды.
In 1930, Crisler was hired as the athletic director and head football coach at the University of Minnesota. Crisler was the head coach of the Minnesota Golden Gophers football program for two seasons in 1930 and 1931. In the 1930 season, Crisler's team won three games, lost four and tied one. Guard Biggie Munn was awarded the Team MVP Award. In 1931, Crisler's team improved to a record of 7–3. Munn later became Crisler's rival as the football coach at Michigan State University from 1947 to 1953.
Принстон (19321937)
Крислер 1932 жылдан 1937 жылға дейін Принстонның бас футбол жаттықтырушысы болды, осы кезеңде ол 35–9–5 есебін көрсетті. Оның екі командасы – 1933 және 1935 жылғы құрамалары – 9–0 есебімен таза жеңіс тіркеді және кейбір тараптар оларды ұлттық чемпиондар деп мойындады. 1933 жылғы команда Роуз-Боулға шақырылды, бірақ әкімшілік бұл ұсыныстан бас тартты. Бір ғана ойында жеңілген Колумбия университеті шақыруды қабылдап, Стэнфордты жеңді. Крислер кейіннен кеңінен қолданысқа енген екі жаңалықты енгізді. Біріншісі – шабуылдаушы сызықтағы ойыншылар үшін жылдам старт позициясын жасауы, ал екіншісі – ойынды бастауға дайын болғанға дейін оның квотербегін топтан бөлек тұру практикасы. Жаттықтырушы ретінде өткен он жылында «Wolverines» 71–16–3 есебін көрсетті. Оның Мичиган командалары Big Ten конференциясында тек екі рет екінші орыннан төмен қалды. 1943 жылғы команда 8–1 есебімен мектептің соңғы он жылдағы алғашқы Big Ten чемпионатында жеңіске жетті, тек Нотр-Дамға ұтылып қалды, бұл Мичиганның Нотр-Даммен ойынды жоспарлаудан бас тартуына себеп болған келесі 30 жылдың бастамасы болды. Оның 80,5% жеңіс көрсеткіші оны мектеп тарихында Филдинг Х. Йосттан кейін екінші орынға қояды (кемінде 50 ойын өткізген жаттықтырушылар арасында). Мичиган командасында Крислердің ең танымал ойыншыларының қатарында Хейсман жүлдесінің иегері Том Хармон, Боб Чаппуис, Форест Евашевски (кейін Айова штатының спорт директоры болған), Бэмп Эллиотт, Пит Эллиотт, Альберт Вистерт, Боб Вестфолл, Эд Фрутиг және Джулиус Фрэнкс болды. Команда капитаны Брюс Хилкене, квотербек Говард Йергес және All-American жартылай қорғаушылары Боб Чаппуис пен Бэмп Эллиотт бастаған 1947 жылғы «Wolverines» қарсыластарын 394–53 есебімен ұтты. 1948 жылғы Роуз-Боулдағы «Wolverines» жеңісі Мичиганның 1902 жылғы Роуз-Боулдағы бірінші ойынымен теңесті, бұл «Барлығының анасы» тарихындағы ең көп ұпай және ең үлкен айырмашылықты көрсетті. 1947 жылғы Мичиган командасы қорғаныс және шабуылдағы мамандану тұжырымын толыққанды қабылдаған алғашқы команда болды. Крислер толыққанды жеке шабуыл және қорғаныс жасақтарын құрды. Тек Бэмп Эллиотт пен Джек Вайзенбергер екі жасақта да ойнады. 1947 жылдың қараша айында Time журналы 1947 жылғы «Wolverines» туралы мақала жариялады (мұқабада Боб Чаппуидің суреті болды), мақала «Маман» деп аталды. Time журналының мақаласы Крислердің жеке шабуыл және қорғаныс жасақтарын құру туралы шешімімен белгіленген жаңа дәуірге назар аударды.
Crisler was the head football coach at Princeton from 1932 to 1937 where he compiled a record of 35–9–5. Two of his teams, the 1933 and 1935 teams, compiled perfect 9–0 records and were recognized by some as national champions. The 1933 team was invited to the Rose Bowl, but administration turned down the offer. Columbia, which has lost only one game, to Princeton, accepted the invitation and defeated Stanford. Crisler introduced two innovations that later came into general usage. The first was his development of a faster starting stance for offensive linemen, and the second was a practice of having his quarterback stand apart from the huddle until ready to call a play. In his ten years as coach, the Wolverines compiled a record of 71–16–3. His Michigan teams finished lower than second in the Big Ten Conference only twice. The 1943 team won the school's first Big Ten championship in ten years with an 8–1 record, losing only to Notre Dame, a game which would spark another 30 years of Michigan refusing to schedule a game against Notre Dame. His 80.5 winning percentage ranks him second in school history behind only Fielding H. Yost (minimum 50 games coached). Crisler's most noted players at Michigan included Heisman Trophy winner Tom Harmon, Bob Chappuis, Forest Evashevski (who later became athletic director at Iowa), Bump Elliott, Pete Elliott, Albert Wistert, Bob Westfall, Ed Frutig, and Julius Franks. Led by team captain, Bruce Hilkene, quarterback Howard Yerges, and All American halfbacks Bob Chappuis and Bump Elliott, the 1947 Wolverines outscored their opponents, 394–53. The Wolverines victory in the 1948 Rose Bowl tied Michigan's final in the first ever 1902 Rose Bowl, as the most points scored, and the largest margin of victory, in the history of the "Granddaddy of Them All". The 1947 Michigan team was also the first fully to embrace the concept of defensive and offensive specialization. Crisler established fully separate offensive and defensive squads. Only Bump Elliott and Jack Weisenberger played on both squads. In November 1947, Time magazine ran a feature article about the 1947 Wolverines (with Bob Chappuis’ photograph on the cover) called, "The Specialist." The Time article focused on the new era of specialization marked by Crisler's decision to field separate offensive and defensive units.
Кейінгі жылдар
1968 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін Крислер Энн-Арборда тұруын жалғастырды. 1969 жылы Мичиган футбол командасының бас жаттықтырушысы болып Бо Шембехлер тағайындалғанда, ол Крислерді жақсы тануға тырысқанын еске алды. Шембехлер Крислерді "үлкен тұлға" деп есептеді және оның үйіне барып, жертөлесінде отырып, Крислердің теорияларын және әңгімелерін тыңдауға уақыт бөлді. 1978 жылы Крислер мен Филдинг Х. Йост Мичиган университетінің спорттық даңқ залына енгізілген алғашқы жаттықтырушылар атанды; Крислер мен Йосттан бұрын тек спортшылар – Джеральд Форд, Билл Фрихан, Том Хармон, Рон Крамер, Бенни Остербан, Кэззи Рассел және Боб Уфер ғана енгізілген. Ол 1982 жылы 83 жасында Энн-Арборда қайтыс болды. Өмірінің соңғы айларында екі рет ауруханаға түсті, соның бірі пневмонияға байланысты болды.
After retiring in 1968, Crisler continued to live in Ann Arbor. When Bo Schembechler took over as Michigan's football coach in 1969, he recalled that he went out of his way to get to know Crisler. Schembechler considered Crisler "a giant" and made time to go over to Crisler's house and sit in his basement, listening to Crisler's theories and stories. In 1978, Crisler and Fielding H. Yost became the first coaches inducted into the University of Michigan Athletic Hall of Honor; the only persons inducted ahead of Crisler and Yost were athletes, Gerald Ford, Bill Freehan, Tom Harmon, Ron Kramer, Bennie Oosterbaan, Cazzie Russell, and Bob Ufer. He died in Ann Arbor in 1982 at age 83. He had been hospitalized twice in his final months, once for pneumonia.