Кіріспе
Аудио үшін магниттік таспаға негізделген формат. Muntz Stereo Pak, көбінесе 4 тректік картридж деп аталады, – магниттік таспада дыбыс жазу технологиясының бір түрі. Stereo Pak картриджі 1954 жылы Джордж Эш ойлап тапқан және 1959 жылдан бастап радиостанциялар жарнамалар мен әуендерді (джинглдер) үшін қолданған Fidelipac 2 тректік монофониялық (дыбыс және сигнал тректері, кейін стерео үшін 3 трек) таспа картридж жүйесінен шабыттанды. Stereo Pak 1962 жылы Earl "Madman" Muntz Fidelipac картриджінің негізгі дизайнын, Eash-пен серіктестікте, машиналарда алдын ала жазылған таспаларды ойнату үшін бейімдеді. Таспа шексіз циклмен орналастырылған, ол орталық білік арқылы өтеді және таспа басына кезеді, әдетте таспаның дұрыс жанасуын қамтамасыз ету үшін қысымды төсекте. Таспа кернеумен тартылады, ал катушкаға майлау графит көмектеседі.
The Muntz Stereo Pak, commonly known as the 4 track cartridge, is a magnetic tape sound recording cartridge technology. The Stereo Pak cartridge was inspired by the Fidelipac 2 track monaural (audio & cue tracks, later 3 track for stereo) tape cartridge system invented by George Eash in 1954 and used by radio broadcasters for commercials and jingles beginning in 1959. The Stereo Pak was adapted from the basic Fidelipac cartridge design by Earl "Madman" Muntz in 1962 with Muntz partnering with Eash, as a way to play prerecorded tapes in cars. The tape is arranged in an infinite loop which traverses a central hub and crosses a tape head, usually under a pressure pad to assure proper tape contact. The tape is pulled by tension, and spooling is aided by a lubricant, usually graphite.
Тарих
Аяқсыз циклді таспа картриджін 1952 жылы Огайо штатының Толедо қаласынан Бернард Кусино жасаған. Бұрын көліктердегі музыка көбінесе радио арқылы ғана тыңдалған. Жазбалар (дискілер), олардың жұмыс істеу әдістері мен көлеміне байланысты, көлікте пайдалануға ыңғайсыз болды, дегенмен бірнеше компаниялар автомобильдік дискі ойнатқыштарды сатуға тырысты, соның ішінде Highway Hi Fi және Auto Com флексидискісі.
Лос-Анджелестегі кәсіпкер Эрл "Madman" Мунц осы трансляциялық картридждерде автомобильдік музыкалық таспа жүйесі үшін әлеуетті мүмкіндіктерді көріп, 1962 жылы өзінің "Stereo Pak 4 Track Stereo Tape Cartridge System" жүйесін және алдын ала жазылған таспаларды ұсынды, бастапқыда Калифорния мен Флоридада. Ол ірі жазба компанияларынан танымал музыкалық альбомдарды лицензиялады және оларды осы 4 тректі картридждерге немесе CARtridges-қа көшірді, олар алғаш рет осылай жарнамаланды. B және C өлшемді картридждердегі стерео дыбыс моноға бөлініп, 90-жылдардың басына дейін, цифрлық технологиялар пайда болғанға дейін, фонограммалар үшін қолданылды. Осы кезеңнің соңында, шығындарды азайту мақсатында жасалған соңғы әрекет – таспа жылдамдығын алдымен 1 7/8 IPS-ке, содан кейін 15/16 IPS-ке дейін төмендету болды, ал картридж өлшемі алдымен кеңінен қолжетімді стандартты A өлшеміне дейін, содан кейін AA (жеке) өлшемі мен стандартты A өлшемі арасындағы гибридтік өлшемге дейін қысқартылды. Алдымен төмендетілген жылдамдықтан туындаған сапаның жоғалуын өтеу үшін жоғары бейімділікті хромий таспасы қолданылды, бірақ ол тым қымбат болғандықтан, кобальт негізіндегі таспамен ауыстырылды. Мунцтің машинасынан жол тартқаннан кейін, оның 4 тректі картридж жүйесін тыңдағаннан соң, электроника және аэроғарыш саласындағы кәсіпкер Билл Лир, Lear Jet Corporation компаниясының бір қызметкеріне осы жүйені өзгертіп, жаңа үлгі жасауды тапсырды. Нәтижесінде, 8 тректі картридж жүйесі пайда болды, ол ыңғайлырақ және ұзақ ойнатылатын болды, бұл жүйе 4 тректі жүйені тез арада ығыстырып, базарда одан асып түсті, содан кейін кассеталық таспа жүйесі оны басып озды.