Ирландия ақыны және дін қызметкері Обри Томас де Вер

Кіріспе

Ирландиялық ақын және дін қызметкері Обри Томас де Вере (10 қаңтар 1814 – 20 қаңтар 1902) – ирландиялық ақын және сыншы.

Өмір

Обри Томас Хант де Вере Curraghchase үйінде (қазір қираған) дүниеге келді, ол Сер Обри де Веренің үшінші ұлы, 2-ші баронет (1788–1846) және оның әйелі Мэри Спринг Райс, Стивен Эдвард Райс (1831 ж.с.) мен Кэтрин Спрингтің қызы. Ол Лорд Монтейглдің туысы, Сэр Стивен де Веренің, 4-ші баронеттің кіші інісі және Люси Нокстің немересі болды. Оның қарындасы Эллен Уильям Смит О'Брайеннің ағасы Роберт О'Брайенге үйленді. 1832 жылы әкесі патшалық рұқсатымен «Хант» тегін алып тастап, «де Вере» тегін қабылдады. Ол астроном Сэр Уильям Роуэн Гамильтонмен достығы арқылы Уордсворт пен Колридж туралы білім алып, оларға деген құрмет сезімін дамытты. Ол үйде жеке оқыды және 1832 жылы Дублин Тринити колледжіне түсті, онда Кант пен Колриджді оқыды. Кейін Оксфорд, Кембридж және Римге сапар шекті, Джон Генри Ньюменнің күшті ықпалына ілесті. Ол сондай-ақ Генри Тейлордың жақын досы болды. Көптеген өлеңдерінде, әсіресе «Санкт-Петерс тізбектері» (1888) атты сонеттер жинағында, ол діни өлеңдерге мол үлес қосты. Бірнеше жыл бойы Ньюменнің басшылығымен Дублин Католик университетінде профессор болып жұмыс істеді. «Ирландия өлеңдері кітабында» В.Б. Йейтс де Веренің поэзиясын «Фергюсон мен Аллингхемнің поэзиясына қарағанда аз архитектуралық құрылымы бар, бірақ көбірек ой-толғанысқа толы» деп сипаттады. Шындығында, оның аздаған, бірақ ешқашан ұмытылмаған жетістіктері – сұр теңіздегі сиқырлы аралдар, олар керемет тұлғасыз қиялдар мен суреттемелермен толы, олар өткісіп кетеді және нақты естелік қалдырмайды. Оны толыққанды бағалау үшін, мүмкін, доминикан киімі, монастырь және брейвиар қажет болар. Ол Англияның көлдер аймағына да сапар шекті және Вордсворттың үйінде болды, бұл оның өміріндегі ең үлкен құрмет деп санады. Оның Вордсвортқа деген құрметі өмірінің соңына дейін көрінді, ол қартайғаннан кейін сапарға шығу мүмкін болмағанша, жыл сайын осы ақынның қабіріне барып құлшындық ететін. Ол бойы ұзын, жіңішке денелі, ойлы және қатал мінезді, өте қадір-қасиетті және әдепті, сондай-ақ үлкен жасқа дейін ақыл-ойының күшін сақтап қалды. Хелен Грейс Смит айтуынша, ол өз заманының ең терең ойлы ақындарының бірі болды. Ол 1902 жылы 88 жасында Curraghchase-де қайтыс болды. Ол үйленбегендіктен, де Вере тегі екінші рет тоқтатылды және оның немере інісі оны қабылдады. Оның ең жақсы есте қалған өлеңдерінің бірі – «Inisfail», ал екі тарихи өлеңі – «The March to Kinsale» және «The Ballad of Athlone» кіші сыныптың ағылшын тілі сабағында оқылатын.

Aubrey Thomas Hunt de Vere was born at Curraghchase House (now in ruins) at Curraghchase, Kilcornan, County Limerick, the third son of Sir Aubrey de Vere, 2nd Baronet (1788–1846) and his wife Mary Spring Rice, daughter of Stephen Edward Rice (d.1831) and Catherine Spring, of Mount Trenchard, County Limerick. He was a nephew of Lord Monteagle, a younger brother of Sir Stephen de Vere, 4th Baronet and a cousin of Lucy Knox. His sister Ellen married Robert O'Brien, the brother of William Smith O'Brien. In 1832, his father dropped the original surname 'Hunt' by royal licence, assuming the surname 'de Vere'. He was strongly influenced by his friendship with the astronomer Sir William Rowan Hamilton, through whom he came to a knowledge and reverent admiration for Wordsworth and Coleridge. He was educated privately at home and in 1832 entered Trinity College, Dublin, where he read Kant and Coleridge. Later he visited Oxford, Cambridge, and Rome, and came under the potent influence of John Henry Newman. He was also a close friend of Henry Taylor. In many of his poems, notably in the volume of sonnets called St Peters Chains (1888), he made rich additions to devotional verse. For a few years he held a professorship, under Newman, in the Catholic University in Dublin. In "A Book of Irish Verse," W. B. Yeats described de Vere's poetry as having "less architecture than the poetry of Ferguson and Allingham, and more meditation. Indeed, his few but ever memorable successes are enchanted islands in gray seas of stately impersonal reverie and description, which drift by and leave no definite recollection. One needs, perhaps, to perfectly enjoy him, a Dominican habit, a cloister, and a breviary." He also visited the Lake Country of England, and stayed under Wordsworth's roof, which he called the greatest honour of his life. His veneration for Wordsworth was singularly shown in later life, when he never omitted a yearly pilgrimage to the grave of that poet until advanced age made the journey impossible. He was of tall and slender physique, thoughtful and grave in character, of exceeding dignity and grace of manner, and retained his vigorous mental powers to a great age. According to Helen Grace Smith, he was one of the most profoundly intellectual poets of his time. He died at Curraghchase in 1902, at the age of eighty eight. As he never married, the name of de Vere at his death became extinct for the second time, and was assumed by his nephew. One of his best remembered poem is Inisfail while two of his historical poems used to be on the Junior Cycle English syllabus, The March to Kinsale and The Ballad of Athlone.