Бартон Брод: Норфолк табиғат қорығының тарихы мен қалпына келтіруі
Barton Broad
Бартон Брод: Норфолк табиғи қорығы, өсімдіктер мен жануарлар әлемі. Анти өзені, пияз батпақтары, қазба жұмыстары тарихы. Norfolk Wildlife Trust басқарады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Норфолктегі Норвичтің солтүстік-шығысында орналасқан табиғи қорық.
Nature reserve north east of Norwich in Norfolk
Бартон Броуд – Норфолктегі Норвичтің солтүстік-шығысында орналасқан табиғи қорыққа атын берген Ант өзенінің бөлігі болып табылатын үлкен көл. Қорық Норфолк жабайы табиғат қорына тиесілі және олар басқарады. Ол ерекше ғылыми маңызы бар Ант батпақтары мен құмырсқалары және Ұлттық табиғи қорықтың бөлігі болып табылады, сондай-ақ I дәрежедегі Ант батпақтарының табиғатты сақтауды зерттеу аймағына кіреді. Бұл Бродленд Рамсар аймағы мен Арнайы қорғалатын аймақтың, сондай-ақ Бродс ерекше қорғалатын аймағының құрамына кіреді.
Barton Broad is a large lake that forms part of the River Ant which gives its name to a nature reserve north east of Norwich in Norfolk. The reserve is owned and managed by the Norfolk Wildlife Trust. It is part of the Ant Broads and Marshes Site of Special Scientific Interest and National Nature Reserve, and part of it is in the Ant Marshes Nature Conservation Review site, Grade I. It is part of the Broadland Ramsar site and Special Protection Area, and The Broads Special Area of Conservation.
Тарих
13 және 14 ғасырларда Норфолк аймағында көп мөлшерде торф өндірілді, ал торф өндірудің басым бөлігін Сент-Бенет аббаттығының монахтары ұйымдастырды. Аббаттың қиратылысы River Bure өзенінің жағасында, River Ant өзенімен қосылған жерден аздау төмен қарай орналасқан. Бартон Броуд орта ғасырларда осылай пайда болды, ал 1730 жылы Ant өзені кеме қатынасын қамтамасыз ету үшін торф өндіру аймағы арқылы өз бағытын өзгертті. Монахтардың қызметі ұмытылып кеткен, бірақ 1834 жылы Сэмюэл Вудвард Бартон Броудты зерттегеннен кейін, оның жасанды екенін, табиғи пайда болмағанын болжады. Броудқа бірнеше стайттер арналар арқылы қосылған, оның ішінде шығыс жағында Catfield Wood End стайты және батыс жағында Neatishead стайтына апаратын Old Lime Kiln Dyke каналы бар. Ұлыбританиядағы алғашқы күн энергиясымен жұмыс істейтін жолаушылар қайығы, "Ра" деп аталды, Neatishead стайтынан жүріп тұрды. 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында түсірілген суреттерде судың сапасы жақсы болғаны көрінеді, бұл үлкен лотос гүлдерінің және жағалауды жабатын қамыстың өсуіне жағдай жасады. 1800 жылдары Броудтың аймағы ашық судан тұрды, ал оның айналасында қамыс батпақтары орналасқан. Азот деңгейін төмендету мақсатында, жергілікті фермерлерге білім беру бағдарламасы арқылы химиялық заттарды тиімді пайдалану туралы кеңес берілді. 1988 жылы Броуд Ұлттық паркі мәртебесін алды, ал 1989 жылы паркті басқару үшін Броудс басқармасы құрылды. Төртінші кезеңде биологиялық манипуляция қолданылды, бұл процесті Броудс басқармасы мен Қоршаған орта агенттігі бірлесіп әзірледі. Бұл процесте суды табиғи түрде сүзіп, бактериялар мен балдырларды жоятын дафния, яғни су биттері пайдаланылды. Алайда, олар көбінесе шағын балықтармен желінеді, бұл балдырларды жою процесін баяулатады. Бұл мәселені шешу үшін Броудқа шұбар және су алабұрқасы енгізілді, олар шағын балықтардың санын айтарлықтай азайтты, соның нәтижесінде дафния көбейді. Бұл процесті бүкіл көлге қолдану мүмкін болмады, сондықтан бақыланатын аймақтар құрылды. Бұл аймақтар Бродтың негізгі бөлігінен бутил резеңкесінен жасалған қоршаулармен бөлінді. Қоршаулардың жоғарғы бөлігі жүзу жағасына, ал төменгі бөлігі салмақты жағаға бекітілді, бұл көл төсегіне тығыз жабысуды қамтамасыз етті. Қоршаулар бойындағы марля сүзгілері судың бақыланатын және бақыланбайтын аймақтар арасында өтуіне мүмкіндік берді, бірақ балықтардың өтуіне кедергі келтірді. Pleasure Island аралын қайта құру үшін тас қиыршықтарымен толтырылған габиондар пайдаланылды, олар қамыс батпақ гүлдерімен отырғызылған кокос кілемдерімен жабылды. Аралдың беті торфпен қапталды, содан кейін жабайы гүлдермен отырғызылды. Бартон Броуд қорығына қоғамдық қатынас ашық. Мыңжылдық комиссиясының гранты қоғамдық қатынасты жақсартуға байланысты болды, сондықтан жаяу жүргіншілерге Броудты және табиғи қорықты көруге мүмкіндік беретін бірнеше ағаш жолдар салынды. Clear Water 2000 жобасы электрлік қайық пен зарядтау станциясына қаржы бөлді, бірақ қайық сатып алынған кезде дизайны сәл өзгерді, ал қайықтың шатыры күн батареяларымен жабылған, олар аккумуляторларды зарядтауға арналған. Қайық "Ра" деп аталды, ал жағалаудағы оған арналған жабдықтар барлық қолжетімділік заңнамасына сәйкес келіп, мүгедектердің де оны пайдалануына мүмкіндік берді. Екінші қайық, "Electric Eel", Броудтың шетіндегі тар арналар бойында саяхаттар ұсынды, ал каноэлерді өте тар су жолдарын зерттеу үшін пайдалануға болады. Норфолк кемелері Броудқа енуге мүмкіндік алды, өйткені оның тереңдігі артты, және оны капитан мен аспазшымен бірге демалыспен жүзу үшін жалға алуға болады. "Ра" және "Electric Eel" қайықтары кейін басқа жерлерге көшірілді.
During the 13th and 14th centuries, large quantities of peat were extracted in Norfolk, and most of the peat extraction was organised by the monks of St Benet's Abbey, the ruins of which are located on the bank of the River Bure, a short distance downstream from its junction with the River Ant. Barton Broad was created in this way in the Middle Ages, and the River Ant was diverted through the peat workings in around 1730, to allow navigation. The activity of the monks was forgotten, but in 1834 Samuel Woodward suggested that the broads might be artificial, rather than naturally occurring features, after studies of Barton Broad. There are several staithes connected to the broad by channels, including Catfield Wood End staithe to the east and Old Lime Kiln Dyke which ends at a staithe at Neatishead to the west. Britain's first solar powered passenger boat, called Ra, operated from Neatishead staithe. Photographs taken in the late 19th and early 20th centuries show that water quality at the time was good, supporting large lily beds with reed swamp fringing the banks of the broad. In the 1800s, the broad consisted of of open water, surrounded by of reed swamp. To reduce nitrogen levels, local farmers were given advice about how to use chemicals more responsibly through an education programme. Responsibility for the Broads changed in 1988, when they became a National Park, and the Broads Authority was set up in 1989 to manage the park. The fourth stage used bio manipulation, a process developed by the Broads Authority and the Environment Agency. This uses daphnia, commonly known as water fleas, which naturally filter water and remove bacteria and algae from it. However, they are usually eaten by small fish at a faster rate than they can remove the algae. To overcome this problem, pike and perch were introduced to the Broad, and significantly reduced the numbers of small fish, allowing the daphnia to thrive. This process could not be applied to the whole lake, and so controlled areas were created, separated from the body of the Broad by butyl rubber skirts, attached to a floation collar at the top and a weighted collar at the bottom to act as a seal onto the bed of the lake. Gauze filters at intervals along the skirts allowed water to pass between controlled and non controlled areas, but prevented the passage of fish. Pleasure Island was reconstructed using gabions filled with stone pebbles to rebuild the edge of the island, which were covered in coir matting planted with reed swamp flowers. The surface of the island was built up with dredgings topped with peat, and planted with wild flowers. There is public access to the Barton Broad reserve. The Millennium Commission grant was conditional on public access being improved, and a number of boardwalks were created to allow pedestrians to view and enjoy the broad and nature reserve. The Clear Water 2000 project also included funding for an electric boat and charging shed, but by the time it was purchased, the design had changed a little, and the boat had a roof covered in solar cells to recharge the batteries. The boat was named Ra, and the facilities provided for it on shore were fully compliant with the access for all legislation, enabling wheelchair users to use them and to access the boat. A second boat, the Electric Eel, offered trips along the narrow channels at the edge of the Broad, and canoes can be used to investigate the really narrow connecting waterways. Norfolk Wherries are again able to enter the Broad because of its increased depth, and it is possible to hire one, including a skipper and a cook for a leisurely cruise. Both Ra and Electric Eel have since moved to other locations.