Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шығыс Вудхай – Англияның Гэмпшир графтығындағы ауыл және азаматтық приход. Ауыл Ньюбериден оңтүстік-батысқа қарай шамамен 5.5 миль (9 км) қашықтықта орналасқан. 2011 жылғы халық санауы бойынша приходтың халқы 2914 адамды құрады. Приход құрамына Балл Хилл, Хит Энд, Хэтт Коммон, Вултон Хилл және Ист-Энд сияқты бірнеше ауылдар мен шағын елді мекендер кіреді. Соңғы екеуінде мектептер бар: Вултон Хилл кіші мектебі, Сент-Томас Англия шіркеуінің балалар бағы және Сент-Мартин Англия шіркеуінің бастауыш мектебі. Приходта соғыс ескерткіші орналасқан және бұрын ауылдық абалағыш болған үшбұрышты кішкентай ауылдық алаң бар. Вултон-Хиллде ауылдық дүкен мен пошта бөлімі, сондай-ақ Ұлттық қор басқаратын "The Chase" деп аталатын орманды аймақ бар. Гэмпшир графтығының ең биік нүктесі – Пайлот Хилл шыңы осы приходтың шегінде жатыр.
East Woodhay is a village and civil parish in Hampshire, England. The village is approximately 5.5 mile (9 km) south west of Newbury in Berkshire. At the 2011 census the parish had a population of 2,914. The parish contains a number of villages and hamlets, including Ball Hill, Heath End, Hatt Common, Woolton Hill and East End. The last two have schools: Woolton Hill Junior School, St Thomas's Church of England Infant School, and St. Martin's Church of England Primary School. The parish has a small, triangular village green which has a war memorial and was once the site of the village stocks. Woolton Hill has a village shop and post office, and "The Chase", a wooded area administered by the National Trust. The summit of Pilot Hill, the highest point in the county of Hampshire, lies within the parish.
20 ғасыр
Шығыс Вудхай, Д. Х. Мутрайдың «Хэмпширдегі тас жолдар мен жолдар» кітабында айтылғандай, Macmillan & Co, Лондон, 1908:
East Woodhay as mentioned in Highways and Byways in Hampshire, by D. H. Moutray Read, Macmillan & Co, London, 1908:
Соңынан әйелдер кездесіп, өзара сыйластық пен ұнатудың барлық белгілерін көрсете отырып хат алмасты, бірақ бұл сыйластық Мисс Покиге таратылмады; «өте төмен, тар көзқарасты әйел», - деп жазды Дин Литтлтон миссис Монтегюға, ол «епископ үйіне лайық емес». Оның бауырының өркендеген жоғары классикалық білімі, әпкесі үшін апатқа ұшырған сияқты! Хайклэрді бағалау үшін төмендіктердің жолымен түспей, теміржол вагонынан түсіп, Вудхай станциясынан бұқтырылған жолмен, әдемі ағаштардың арасынан және үлкен виллалармен толы ауылдан станция таксисімен жүру керек! Жабайы кеңістіктер мен ежелгі адамдардың армандары реттелген гүлзарлар мен барқыт көгалдармен үйлеспейді, ал Беркшир шекарасындағы елде біз бәріміз танитын және кейбіреулерімізге ұнамайтын қазіргі Англияны қайта табамыз – «теміржол станциясына жақын орналасқан ізгі тұрғын үйлер», «бұқтырылған топырақ» және әрине «әдемі көріністермен», сондай-ақ «спорт» деп аталатын синдикаттардың қызметі. Бірақ теміржол қалдырылған соң, елдегі жағдай жабайырақ бола бастайды және Даунс қайтадан жақындасады; қиын жолдар Уолбери мен Инкпеннің биіктіктеріне дейін созылатын шұңқырлар мен аңғарлардың арасынан өріліп, құлайды. Осындай төбеде Шығыс Вудхай шіркеуі орналасқан, ол ауылдан жоғары тұр. Қабірдегі сұр, плющпен жабылған тастар өте көне көрінеді, бірақ шіркеу, мұнарадағы тақтада жазылғандай, 1823 жылы қайта салынған, және оның жақсы жағы – кірпіштен тұрғызылған, ол кішкентайлардың арасында түсті әсер береді, ал мұнараның жанында орналасқан су доңғалағы осы жағдайды құптағандай көрінеді. Бірақ егер шіркеу архитектураның әдепті дәуіріне жатса, онда ректор Исаак Миллстің ескі досы болған епископ Кеннің осы тистің жанына отырғызғаны айтылады. Сент-Мартин шіркеуінің шығыс терезесінде дизайнер Луиза Дэвис (1919) жасаған «жағымды заманауи шыныдан» көптеп кездеседі. 1960 жылдың 7 наурызында жабылған Вудхай теміржол станциясы, шіркеудің солтүстік-шығыс Брод Лейнинг, Вултон Хилл бұрышындағы бұрынғы Вудхай даласында салынған. Сондай-ақ, ол Беркширдегі шекарадан тысқары орналасқан Уош-Вотер және Энборн қалаларына да қызмет көрсетті.
Afterwards the ladies met, and corresponded with every sign of mutual liking, a regards evidently not extended to Miss Pokckie; "such a low bred, narrow spirited woman", Dean Lyttleton wrote to Mrs Montagu, that she "would disgrace an episcopal house." The highly classical education on which her brother throve, appears to have had unhappy results for the sister! To appreciate Highclere one should not come down by the path of the downs but alight from a railway train and drive from Woodhay Station up the gravel road, by the fine timber, and through the large village of trim villas in a station cab! Wild spaces and dreams of primitive men accord but ill with orderly parterres and velvet lawns, and in the country along the Berkshire border we find again a modern England we all know and some us do not care about, the England of "desirable residences within easy reach of the railway station", and "on gravel soil," not forgetting "with fine views"; and the sport if the "sport" of syndicates. But as the railway line is left behind the country grows wilder, and the Downs are again approached; the rough lanes twine and tumble in and over the spurs and valleys that run up the dominating heights of Walbury and Inkpen. On one such rise stands the church of East Woodhay, well above that village. The grey, ivy covered stones in the graveyard look venerable enough, but the church, as a table on the tower announces, was rebuilt in 1823, and the only possible word in its favour is that the brick of which its partly composed gives a touch of colour among the elms of the litten, where the rooks caw evident approval of the water wheel that protrudes itself within a few feet of the tower. But if the church belongs to the genteel age of architecture, the yew by the rectory is said to have been planted by Bishop Ken, when that old friend of Rector Isaac Mills held the living. A good deal of "pleasant modern glass" by designer Louise Davies (1919) is found in the East Window at Saint Martin's Church. Woodhay railway station, which closed on 7 March 1960, was built on the former Woodhay heath in the north eastern Broad Laying, Woolton Hill corner of the parish. It also served Wash Water and Enborne over the border in Berkshire.