1903 жылдан бері жарияланып келе жатқан "Берлингтон Магазині" журналы
The Burlington Magazine
Берлингтон Магазині – 1903 жылдан бері шығатын, көркем өнер мен декоративтік өнер туралы ағылшын тіліндегі ең ұзақ жүрген журнал. Тарихы, редакторлары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ай сайынғы өнер журналы (1903 жылы құрылған)
Monthly art journal (founded 1903)
The Burlington Magazine – барлық кезеңдердегі бейнелеу және қолданбалы өнерді қамтитын ай сайынғы басылым. 1903 жылы құрылған, ол ағылшын тіліндегі ең ұзақ жарияланып келе жатқан өнер журналы. 1986 жылдан бері қайырымдылық қорымен шығарылып келеді.
The Burlington Magazine is a monthly publication that covers the fine and decorative arts of all periods. Established in 1903, it is the longest running art journal in the English language. It has been published by a charitable organisation since 1986.
Тарих
Журнал 1903 жылы Роджер Фрай, Герберт Хорн, Бернард Беренсон және Чарльз Холмс сияқты өнер тарихшылары мен сарбаздар тобы құрған. Оның ең беделді редакторлары Роджер Фрай (1909–1919), Герберт Рид (1933–1939) және Бенедикт Николсон (1948–1978) болды. Журналдың құрылымы негізінен коллекционерлерге бағытталған және өнер саудасымен тығыз байланыста болған британдық "The Connoisseur" басылымының үлгісімен жасалған. Бірақ "Бёрлингтон" журналы нарыққа негізделген сынның бұл дәстүріне, жетекші академиялық неміс мерзімдік басылымдарынан шабыттанған тарихи зерттеулердің жаңа элементтерін қосты, соның арқасында бүгінгі күнге дейін өзгермеген формула пайда болды: мұрағаттық және формалистік талдауға негізделген өнер тарихы зерттеулері, коллекционерлік заттар мен жеке коллекциялар туралы мақалалар, сондай-ақ қазіргі өнер жаңалықтары, көрмелер мен саудалар туралы хабарлармен толықтырылды. Бұл басылымның жомарттығы салдарынан қаржылық қиындықтар туырады, сондықтан 1905 жылдың қаңтар айында Фрай журналдың өмір сүруін қамтамасыз ету үшін демеушілік табу мақсатымен Америкаға сапарға шықты, өйткені ол бұл журналды өнер тарихын зерттеуге арналған басылым ретінде тез мойындаған болатын.
The magazine was established in 1903 by a group of art historians and connoisseurs which included Roger Fry, Herbert Horne, Bernard Berenson, and Charles Holmes. Its most esteemed editors have been Roger Fry (1909–1919), Herbert Read (1933–1939), and Benedict Nicolson (1948–1978). The journal's structure was loosely based on its contemporary British publication The Connoisseur, which was mainly aimed at collectors and had firm connections with the art trade. The Burlington Magazine, however, added to this late Victorian tradition of market based criticism new elements of historical research inspired by the leading academic German periodicals and thus created a formula that has remained almost intact to date: a combination of archival and formalist object based art historical research juxtaposed to articles on collectors’ items and private collections, enlivened with notes on current art news, exhibitions and sales. The lavishness of this publication almost immediately created financial troubles and in January 1905 Fry embarked on an American tour to find sponsorship to assure the survival of the journal, which he had quickly recognized as a magazine for the developing study of art history.
Мазмұны
Алғашқы редакциялық басылымынан бастап The Burlington Magazine өзін "Аустерлік эпикурейшілдік" идеологиясының жақтаушысы деп таныстырып, тарихи тұжырымдама мен эстетизм, академиялық зерттеу мен коммерция сияқты қарама-қарсы дәстүрлерді біріктіруді мақсат етті. Заманауи өнер саласындағы байқалатын "біртектілікке" қарсы тұрып, The Burlington Magazine нарықта да, музейлерде де кездесетін жоғары сапалы өнер туындыларына назар аудару арқылы, тәуелсіз кеңесші рөлін атқаруға, сондай-ақ көне өнердің құндылықтарымен оқырмандарын таныстыруға міндеттенді. Журналдың редакторлары мен авторлары музейлер мен академиялық ортаның өкілдері болғанымен, неміс әріптестерінен ерекшеліктері – коммерциялық галереялардың дами бастаған әлеміне белсенді қатысушылықтары еді. Журнал ешқандай мекемеге тәуелді болмаса да, Ұлыбританияда академиялық өнер тарихының қалыптасуына зор үлес қосты: нарық пен мекеме арасындағы диалектикалық байланыс, бірегей және көп қырлы басылымның дүниеге келуіне әсер етті. The Burlington Magazine көне өнерге арналған журнал ретінде құрылған, бірақ алғашқы онжылдығында, әсіресе Фрай редакторлық қызмет еткен жылдары, заманауи өнерге қатысты мақалалар маңызды орын алды. Назар аударылған тақырыптар: Пол Сезанн және постымпрессионизм (Фрай мен Д.С. Макколл арасындағы пікірсайыс), Флораның мүсіні (авторы Леонардо да Винчи деп саналған, бірақ кейін жалған екені анықталған), сондай-ақ өнер тарихын жаңғыртудағы мұрағаттық зерттеулердің маңызы (Герберт Хорн мен Констанс Джоселин Ффулкстың еңбектері). The Burlington Magazine, әсіресе алғашқы жылдары, бейнелеу өнеріндегі формалды талдау мен сараптаманың дамуымен шұғылданды, Рембрандт, Пуссен және Караваджо сияқты суретшілердің туындыларын зерттеуге үнемі қатысты, оларға жаңаша сипаттама берді. Журналда көрнекті суретшілердің басқа суретшілер туралы жазған мақалалары да көптеп жарияланды, мысалы, Уолтер Сикерттың Эдгар Дега туралы еңбектері.
From its first editorial, The Burlington Magazine presented itself as synthesising opposing traditions – historicist versus aestheticism and academic versus commercial – by defining itself an exponent of "Austere Epicureanism". Against the perceived "sameness" of the contemporary art panorama, The Burlington Magazine was to act as a disinterested guide, directing the public's attention to high quality art on offer both on the market and on institutional settings and educating its readers on the elevating qualities of ancient art. The Burlington Magazine editors and contributors were part of the institutional sphere of museums and academia and yet, unlike their German counterparts, they participated in the emerging world of the commercial galleries. The magazine remained independent from any institution and yet it was instrumental in the establishment of academic art history in Britain: its dialectical dynamic between market and institution contributed to the creation of an original and multifaceted publication. The Burlington Magazine was founded as a journal of ancient art but already in its first decade, especially under the editorship of Fry articles on modern art became prominent. Topics covered in detail were: Paul Cézanne and Post Impressionism in a debate between Fry and D. S. MacColl, a debate on a bust of Flora ascribed to Leonardo da Vinci and later discovered to be a forgery, and the role of archival research in the art historical reconstruction, with contributions by Herbert Horne and Constance Jocelyn Ffoulkes. The Burlington Magazine, especially in its first decades, was also preoccupied with the definition and development of formal analysis and connoisseurship in the visual arts and consistently observed, reviewed and contributed to the body of attributions to various artists, notably Rembrandt, Poussin, and Caravaggio. The journal had also many notable contributions by visual artists on other artists, notably Walter Sickert on Edgar Degas.
Өндіріс
Журнал ай сайын жарық көреді және әртүрлі авторлардың мақалаларын қамтиды. "The Burlington Magazine" журналының алғашқы нөмірлері жоғары сапалы қағазға басылып, Герберт Хорн жасаған әріптермен жазылған және көптеген қара-ақ фотосуреттермен, олардың көпшілігі қолөнерші және фотограф Эмери Уокерге тиесілі, көркемделіп безендірілген.
The journal is published monthly, and features a cross section of writers. The first issues of The Burlington Magazine were printed on high quality paper, had a typeface designed by Herbert Horne and were richly illustrated with black and white photographs, many by the arts and crafts photographer Emery Walker.