Кіріспе

Француз революциясының күнделік жазушысы, революционер Камиль Десмулиннің әйелі Анн Люсиль Филипп Десмулин, шын аты Ларидон Дюплессис (18 қаңтар 1770 жылы Парижде дүниеге келген – 13 сәуір 1794 жылы қайтыс болған) – француз революциясы кезеңіндегі француз революционері, күнделік жазушы және автор. Ол революционер Камиль Десмулинге үйленген. Күйеуін босатуға тырысқандығы және контрреволюциялық қызметке қатысқандығы айыбымен Камиль Десмулин мен Жорж Дантоннан кейін сегіз күн өткен соң өлім жазасына кесілді.

Өмір жолы және шығармалары

Люсиль Дюплессис Десмулин 1770 жылы Парижде дүниеге келді. Ол француз қазынашылығының қызметкері Клод Этьен Ларидон Дюплессис пен Анн Франсуаза Марк Босдевейк (аны "Аннетт" деп атады) қызы. Оның 1774 жылы туған бір қарындасы Адель Дюплессис болды, ол, кейбір дереккөздер бойынша, Максимилиан Робеспьермен қысқа уақытқа қалысқан. Люсиль балалық шағы мен жас кезінде Парижде және отбасының фермасында Боург-ла-Рен қаласында өмір сүрген. 1788 жылдан бастап бірнеше күнделіктер жазды. Ол сондай-ақ көптеген өлеңдер, прозалық шығармалар мен қысқа әңгімелер жазды, олардың ешқайсысы өмірінде жарық көрген жоқ. Оның көптеген жазбалары жоғалған болса да, 1788 және 1789 жылдардағы жазғы күннамалары және 1792 жылдың маусым айынан 1793 жылдың ақпанына дейін сақталған. Люсильдің жазбалары саяси көзқарасын және қатты ұстанып келген көзқарасын көрсетеді. 1788 жылы ол былай деп жазды: "Әйел болу қандай қайғылы тағдыр. Ол қаншалықты азап шегуге мәжбүр - құлдық, төрешілік, бұл оның үлесі. Бірақ олар [маска] Бізге оларды құрметті етуді қалайды. Олар бізге құрбандық үстелдерін тұрғызып, қолдарына хош иісті заттар құюды тапсырып, бізді азап шеккендері үшін кешірім сұрап, алдында иіліп тағзым етуге рұқсат береді деп сенемін. Олардың сөздерін тыңдағанда біз аспандық тұлғамыз, бізге тең келер еш нәрсе жоқ. Олар бізді құдайлық қасиеттерінен айырып, еркіндікке бөлесін! Ол сондай-ақ "Мен оның орнында болсам не істеймін" атты шығармасын жазды. Бір күні үйіне келгенде құс қорасы ашылып, құстар қашып кеткен екен. 1788 жылы жазған "Приер а дьо" атты еңбегінде ол былай деп жазды: "Мен әлемді жек көремін. Бұл дұрыс па?" 1780-ші жылдардың аяғында Люсиль революциялық журналист Камиль Десмуленге деген берік сезімдерін дамытты, ол сол кезде анасының жақсы досы болды. Алайда ол бұл сезімдерін ата-анасына да, Камиллеге де жасырмады. Люсильдің әкесі Демулинге Люсильді құттықтаудан бірнеше рет бас тартты. 1790 жылдың соңында ол үйленуіне келісті. Ерлі-зайыптылар 1790 жылы 29 желтоқсанда Париждегі Сент-Сулпис шіркеуінде үйленді. Олардың некелеріне Жером Петион де Вильнёв, Жак Пьер Бриссо және Максимилиан Робеспьер қол қойған. Демулиндердің жалғыз баласы Хорас Камил 1792 жылы 6 шілдеде дүниеге келді. Өзінің бір күнделіктерінде Люсиль 1792 жылдың 10 тамызындағы көтерілісте не болғанын айтып, оқиғаларды өзі, Луиза Фелисити де Кералио және Габриэль Дантонның тұрғысынан өте егжей-тегжейлі сипаттады. Олар Дантонның пәтерінде қорқып күтті. [2] 1792 жылдың 9 тамызы. Бізге не болады? Мен бұдан былай шыдай алмаймын. Камилла, қасіретке қаларсың, не болады саған? Құдай, егер сенің бар екенің рас болса, онда өзіңе лайық адамдарды құтқарып ал. Біз еркін болғымыз келеді. Құдай, оның бағасы қандай! Батылымнан бас тартқандықтан, қайғы-қасіретім одан бетер артады. "Люциль саяси іс-шараларға жиі қатысатын. Күнделік жазбасында ол 1793 жылдың қаңтар айында Людовик XVI-ның сотына қатысқанын, бүкіл түнді Ұлттық конвенцияда өткізгені және бір рет таңғы сағат 8-ге дейін ұйықтамағаны туралы жазған. Патшаны өлтіру туралы келісім жасалған кезде ол "Ақыры біз жеңдік" деп жазды. Камильдің тұтқындалуынан кейін ол Робеспьерге хат жазып, оның отбасымен достығын еске түсіріп, былай деді: "Сіз достарыңызды өртеп жібергеніңізді көріп, халық сізге сенім артады деп ойлайсыз ба? Жесірдің көз жасын, жетімнің өлімін елемейтінді халық қалай мақтай алады? Егер мен Сент-Жюсттың әйелі болсам, оған былай деймін: Камилланың ісі - сіздің ісіңіз, ол Робеспьердің барлық достарының ісі. Тұтқындалғаннан кейін Люсиль тергеу жазбасына өз атына емес, "Камил Демулинс әйелі" деп қол қойды. 1794 жылы 4 сәуірде Люсиль Десмулин күйеуін босату үшін (содан кейін Жорж Жак Дантонмен бірге сотталған кезде Консьержерияда қамауға алынды) және республиканы құртуды жоспарлаған деген айыппен тұтқындалды. Камилл өзінің жас әйелі тұтқындалғанын өзі және басқа құрбандары 1794 жылы 5 сәуірде күндіз гильотинаға әкелінгенге дейін білді. Камилл Люсильдің де өлім жазасына кесілуі мүмкін екенін біліп қайтыс болды. Шынында да, Люсиль 1794 жылы 13 сәуірде, 24 жасында ғана, оны гильотинаға ертіп барды. Анамға жазған соңғы хатында: "Қош келдіңіз, сүйікті анам. Көз жасымнан жас құлайды, ол сен үшін. Мен күнәсіздігімнің тыныштығында ұйықтаймын". Люсильдің әкесі 1794 жылы қайтыс болды. Хорас Камиль Демулинс екі жасқа толмаған, оны Люсильдің анасы мен әпкесі тәрбиеледі. 1817 жылы Гаитиге көшіп келіп, үйленіп, төрт балалы болды. 1825 жылы Гаитидің оңтүстік жағалауындағы Жакель қала...