Кіріспе
Пион немесе пи мезонның ыдырауын ашуға ықпал еткен итальяндық физик Джузеппе Паоло Станислао "Беппо" Окиалини (; 5 желтоқсан 1907 жыл - 30 желтоқсан 1993 жыл) - 1947 жылы Сезар Латтес және Сесил Франк Пауэллмен бірге пион немесе пи мезонның ыдырауын ашуға ықпал еткен итальяндық физик, соңғысы осы жұмысы үшін физика саласындағы Нобель сыйлығын жеңіп алды. Бұл табылған кезде олардың барлығы Бристоль университетінің Х. Х. Уиллс зертханасында жұмыс істеген. 1996 жылы іске қосылған рентгендік SAX спутнигі оның құрметіне BeppoSAX деп аталды.
Giuseppe Paolo Stanislao "Beppo" Occhialini ForMemRS (; 5 December 1907 – 30 December 1993) was an Italian physicist who contributed to the discovery of the pion or pi meson decay in 1947 with César Lattes and Cecil Frank Powell, the latter winning the Nobel Prize in Physics for this work. At the time of this discovery, they were all working at the H. H. Wills Laboratory of the University of Bristol. The X ray satellite SAX was named BeppoSAX in his honour after its launch in 1996.
Өмірбаян
Оның әкесі физик Рафаэле Аугусто Оккиалини (1878–1951), спектроскопия және электроника теориясы саласындағы пионер. Джузеппе Паоло Станислао Оккиалини 1929 жылы Флоренцияда бітірген. 1932 жылы ол Патрик Блэкеттің жетекшілігімен Кембридждің Кавендиш зертханасында бұлт камераларын қолдана отырып, ғарыштық сәулелердегі позитронды ашуға қатысты. 1934 жылы Италияға оралғаннан кейін, фашизмнің салдарынан туған саяси жағдайдан зардап шекті. Сондықтан, 1937 жылдан 1944 жылға дейін Глеб Ватагин шақырғаннан кейін, Бразилиядағы Сан-Паулу университетінің физика институтында жұмыс істеді. 1944 жылы Англияға оралып, Бристольдегі Уиллс физикалық зертханасында ғарыштық сәулелерді зерттеді. 1947 жылы Бристольде Сесар Латтес, Сесил Фрэнк Пауэлл және Хью Мьюрхедпен бірлесіп пион немесе пи-мезонның ыдырауын ашуға үлес қосты. Бұл жаңалық арнайы фотоэмульсиялардағы іздер технологиясын пайдалану арқылы жасалды. Пауэлл 1950 жылы физика бойынша Нобель сыйлығын алды, бұл жұмысының көп бөлігі үшін. 1950 жылы Италияға оралып, алдымен Генуяда, содан кейін 1952 жылы Милан университетінің физика факультетінде сабақ берді. Ол жоғары энергиялы ғарыштық сәулеленуге ұшыраған фотоэмульсияларды ядролық тұрғыдан пайдалану арқылы ғарыштық сәулелерді зерттеуде маңызды рөл атқарды, бұл жұмыс 1954 жылы Еуропалық G Stack ынтымақтастығымен аяқталды, ол каонның ыдырау өнімдеріне бағытталған. Кейіннен бөлшектерді үдеткіштер пайда болғаннан кейін, Оккиалини осы жаңа зерттеу саласын зерттеді. Сондай-ақ ол ғарыш физикасына елеулі үлес қосты, Еуропалық ғарыш агенттігінің құрылуына маңызды көмек көрсетті.
Жеке
Беппо Окиалини - тау-кенді шыңдауға құштар адам. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Италияға жау ел болған Бразилияда тұрып, ол "Пико Окиалини" деп аталатын шың бар Итатия ұлттық саябағында уәкілетті альпинисттік нұсқаушы болды.