Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс-американдық теориялық физик (1906–1972)
German American theoretical physicist (1906–1972)
Мария Гёпперт Майер (28 маусым 1906 – 20 ақпан 1972) – неміс текті американдық теориялық физик, физика саласындағы Нобель сыйлығының лауреаты. Ол физикадан Нобель сыйлығын алған екінші әйел, алғашқысы Мари Кюри болды. 1986 жылы оның құрметіне жас әйел физиктерге берілетін Мария Гёпперт Майер сыйлығы тағайындалды. Геттинген университетінің түлегі Гёпперт Майер атомдардың екі фотонды сіңіру теориясы туралы докторлық диссертация қорғады. Ол кезде оның диссертациясын тәжірибе жүзінде тексеру мүмкіндігі шалқақтап көрінді, бірақ 1960-шы жылдары лазердің дамуы осыған жол ашты. Бүгінде екі фотонды сіңіру қимасының өлшем бірлігі Гёпперт Майер (GM) бірлігі деп аталады. Мария Гёпперт химик Джозеф Эдвард Майерге үйленді және АҚШ-қа көшті, онда ол Джонс Хопкинс университетінде доцент болып жұмыс істеді. Непотизмге қарсы қатаң ережелер Джонс Хопкинс университетінің оны профессорлық-оқытушылық құрамға қабылдауына кедергі келтірді, бірақ оған көмекші қызмет берілді және 1935 жылы қос бета ыдырауы туралы маңызды мақала жариялады. 1937 жылы ол Колумбия университетіне ақысыз лауазымға орналасты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Колумбиядағы Манхэттен жобасында изотоптарды бөлу және Лос-Аламос зертханасында Эдвард Теллермен бірге термоядролық қаруды жасау жұмыстарына қатысты. Соғыстан кейін Гёпперт Майер Чикаго университетінде (оның күйеуі мен Теллер жұмыс істеген жерде) физика пәнінен ерікті доцент және университет басқаратын Аргонн ұлттық зертханасының аға ғылыми қызметкері болды. Ол ядролық қабықтардың құрылымына арналған математикалық модельді жасады, осы еңбегі үшін 1963 жылы физика саласындағы Нобель сыйлығымен марапатталды, оны Дж. Ханс Д. Дженсен және Юджин Вигнермен бөлісті. 1960 жылы Сан-Диегодағы Калифорния университетінде физика профессоры болып тағайындалды.
Maria Goeppert Mayer (, ; June 28, 1906 – February 20, 1972) was a German born American theoretical physicist, and Nobel laureate in Physics for proposing the nuclear shell model of the atomic nucleus. She was the second woman to win a Nobel Prize in physics, the first being Marie Curie. In 1986, the Maria Goeppert Mayer Award for early career women physicists was established in her honor. A graduate of the University of Göttingen, Goeppert Mayer wrote her doctoral thesis on the theory of possible two photon absorption by atoms. At the time, the chances of experimentally verifying her thesis seemed remote, but the development of the laser in the 1960s later permitted this. Today, the unit for the two photon absorption cross section is named the Goeppert Mayer (GM) unit. Maria Goeppert married chemist Joseph Edward Mayer and moved to the United States, where he was an associate professor at Johns Hopkins University. Strict rules against nepotism prevented Johns Hopkins University from taking her on as a faculty member, but she was given a job as an assistant and published a landmark paper on double beta decay in 1935. In 1937, she moved to Columbia University, where she took an unpaid position. During World War II, she worked for the Manhattan Project at Columbia on isotope separation, and with Edward Teller at the Los Alamos Laboratory on the development of thermonuclear weapons. After the war, Goeppert Mayer became a voluntary associate professor of physics at the University of Chicago (where her husband and Teller worked) and a senior physicist at the university run Argonne National Laboratory. She developed a mathematical model for the structure of nuclear shells, for which she was awarded the Nobel Prize in Physics in 1963, which she shared with J. Hans D. Jensen and Eugene Wigner. In 1960, she was appointed full professor of physics at the University of California, San Diego.
Ерте өмір
Мария Гёпперт 1906 жылғы 28 маусымда Катовицте (қазіргі Катовице, Польша) дүниеге келді, бұл бұрынғы Пруссия Корольдығындағы Силезия қаласы. Ол педиатр Фридрих Гёпперт пен оның әйелі Мария Вольфтың жалғыз баласы болды. 1910 жылы әкесі, университет профессорының алтыншы буыны, Геттинген университетінде педиатрия профессоры болып тағайындалғанда, ол отбасымен Геттингенге көшті. Гёпперт анасынан гөрі әкесіне жақын болды. "Шындығында, әкем қызықтырақ еді", - деп түсіндірді ол кейінірек. "Ол, әрине, ғалым еді". Гёпперт Геттингендегі Höhere Technische мектебінде білім алды, бұл жоғары білім алуға ұмтылған орта таптың қыздарына арналған мектеп болды. 1921 жылы ол суфражисткалар басқаратын, қыздарды университетке дайындауды мақсат еткен жеке орта мектеп – Frauenstudium-ға түсті. Ол 17 жасында, бір жыл бұрын, мектептегі үш-төрт қыз бен отыз жігітпен бірге университетке түсу емтиханын тапсырды. Барлық қыздар тапсырды, бірақ тек бір жігіт қана өтті. 1924 жылдың көктемінде Гёпперт Геттинген университетінің математика факультетіне оқуға түсті. Ол Геттингенге оралғанға дейін бір жыл Англияның Кембридж университетінде оқыды. Қыздар мектептерінде математика пәнінің мұғалімдерінің жетіспеушілігінен математиканы оқыған әйелдердің саны артып, жоғары жұмыссыздық кезінде тіпті Геттингенде Эмми Нётер сияқты математика профессоры да болды, бірақ көптеген қыздар оқытушылық куәлігіне ие болуға ғана қызығушылық танытты. Гёпперт физикаға қызығушылық танытып, докторлық диссертациясын қорғауды жөн көрді. 1930 жылғы докторлық диссертациясында ол атомдардың екі фотонды сіңіру теориясын жасады. Юджин Вигнер кейінірек бұл диссертацияны "ашықтық пен нақтылықтың шедеврi" деп сипаттады. Ол кезде диссертациясын тәжірибе жүзінде тексеру мүмкін емес көрінді, бірақ лазердің дамуы 1961 жылы алғашқы тәжірибелік тексеруге мүмкіндік берді, онда еуропиймен қоспаланған кристалда екі фотонды қоздырылған флуоресценция байқалды. Осы салаға оның қосқан үлесін құрметтеу үшін екі фотонды сіңіру қимасының бірлігі "GM" деп аталады. Бір GM – 10−50 см4 с фотоны−1. Оның емтихан комиссиясында үш Нобель сыйлығының иегері болды: Макс Борн, Джеймс Франк және Адольф Отто Рейнхольд Виндаус (1954, 1925 және 1928 жылдары). Макс Борнмен бірге кристалдардың тор динамикасы туралы маңызды еңбектер жазды. 1930 жылғы 19 қаңтарда Гёпперт Джозеф Эдвард Майерге үйленді, ол Джеймс Франктің ассистенті болған американдық Рокфеллер стипендиаты еді. Екеуі Гёпперт отбасында Майер тұрғанда танысқан. Жұбайлар Майердің туған елі – АҚШ-қа көшті, онда ол Джонс Хопкинс университетінде химия профессоры болып жұмысқа орналасты. Олардың екі баласы болды: Мария Энн (кейін Донат Вентцельге үйленді) және Питер Конрад.
Maria Göppert was born on June 28, 1906, in Kattowitz (now Katowice, Poland), a Silesian city in the former Kingdom of Prussia, the only child of paediatrician Friedrich Göppert and his wife Maria née Wolff. In 1910, she moved with her family to Göttingen when her father, a sixth generation university professor, was appointed as the professor of pediatrics at the University of Göttingen. Göppert was closer to her father than to her mother. "Well, my father was more interesting", she later explained. "He was after all a scientist". Göppert was educated at the Höhere Technische in Göttingen, a school for middle class girls who aspired to higher education. In 1921, she entered the Frauenstudium, a private high school run by suffragettes that aimed to prepare girls for university. She took the abitur, the university entrance examination, at age 17, a year early, with three or four girls from her school and thirty boys. All the girls passed, but only one of the boys did. In the spring of 1924, Göppert entered the University of Göttingen, where she studied mathematics. She spent one year at Cambridge university, in England, before returning to Göttingen. A purported shortage of women mathematics teachers for schools for girls led to an upsurge of women studying mathematics at a time of high unemployment, and there was even a female professor of mathematics at Göttingen, Emmy Noether, but most were only interested in qualifying for their teaching certificates. Instead, Göppert became interested in physics, and chose to pursue a PhD. In her 1930 doctoral thesis she worked out the theory of possible two photon absorption by atoms. Eugene Wigner later described the thesis as "a masterpiece of clarity and concreteness". At the time, the chances of experimentally verifying her thesis seemed remote, but the development of the laser permitted the first experimental verification in 1961 when two photon excited fluorescence was detected in a europium doped crystal. To honor her fundamental contribution to this area, the unit for the two photon absorption cross section is named the "GM". One GM is 10−50 cm4 s photon−1. Her examiners were three Nobel prize winners: Max Born, James Franck and Adolf Otto Reinhold Windaus (in 1954, 1925, and 1928, respectively). With Max Born she co authored some important works on the lattice dynamics of crystals. On January 19, 1930, Goeppert married Joseph Edward Mayer, an American Rockefeller fellow who was one of James Franck's assistants. The two had met when Mayer had boarded with the Goeppert family. The couple moved to Mayer's home country of the United States, where he had been offered a position as associate professor of chemistry at Johns Hopkins University. They had two children, Maria Ann (who later married Donat Wentzel) and Peter Conrad.
Америка Құрама Штаттары
Непотизмге қарсы қатаң ережелер Джонс Хопкинс университетінің Гёпперт Майерді профессорлық-оқытушылық құрамға қабылдауына кедергі келтірді. Көптеген университеттерде қамқорлыққа жол бермеу үшін жасалған бұл ережелер уақыт өте келе бастапқы мағынасын жоғалтып, негізінен факультет мүшелеріне үйленген әйелдерді жұмысқа алуға тыйым салу үшін қолданылатын. Ол физика бөлімінде ассистент болып жұмыс істеді, неміс тіліндегі хаттармен айналысты, оған өте шамалы жалақы, жұмыс орны және ғимараттарға қол жеткізу мүмкіндігі берілді. Ол бірнеше курстар оқыды және 1935 жылы қос бета-ыдырау туралы маңызды мақала жариялады. Джонс Хопкинс университетінде кванттық механикаға қызығушылық аз болғанмен, Гёпперт Майер Карл Герцфельдпен осы салада жұмыс істеді. Олар бірнеше мақала жазды, соның ішінде Герцфельдтің шәкірті А. Л. Склармен бірлесіп бензол спектрі туралы зерттеме жасады. Ол 1931, 1932 және 1933 жылдары жазда Геттингенге оралып, бұрынғы емтиханшысы Борнмен жұмыс істеді және онымен бірге «Handbuch der Physik» кітабына мақала жазды. Бұл 1933 жылы нацистік партия билікке келген кезде аяқталды, соның салдарынан Борн мен Франк сияқты көптеген ғалымдар жұмыстарын жоғалтты. 1933 жылғы яһудилерге қарсы заңдар, яһуди тегінен шыққан профессорларды жұмыстан шығарып жібергендіктен, Гёпперт Майер де, Герцфельд те босқындарға көмек көрсету шараларына қатысты. Джо Майер 1937 жылы жұмыстан босатылды. Ол мұны физика ғылымдары деканының әйелдерге деген жек көрушілігіне байланысты деп есептеді, оның ойынша, бұл Гёпперт Майердің лабораторияда болуынан туындаған. Герцфельд онымен келісіп, Гёпперт Майер, Франк және Герцфельдтің Джонс Хопкинсте болуына байланысты кейбіреулер онда тым көп неміс ғалымы бар деп ойлады деді. Сондай-ақ, кейбір студенттер Майердің химия лекцияларында тым көп заманауи физика бар екеніне шағымданып айтты. Майер Колумбия университетінде қызметке орналасты, онда физика кафедрасының меңгерушісі Джордж Б. Пеграм Гёпперт Майерге кеңсе берді, бірақ ол жалақы алмады. Бірақ ол 1939 жылы Колумбияға келген Гарольд Юри және Энрико Фермимен жақын дос болып кетті, олар үш отбасы Нью-Джерси штатындағы Леония қаласына жақын жерде тұрды. Ферми одан әлі ашылмаған трансуран элементтерінің валентті қабығын зерттеуді сұрады. Томас-Ферми моделін пайдалана отырып, ол олардың сирек кездесетін элементтерге ұқсас жаңа қатар құрайтынын болжады. Бұл болжам расталды. 1941 жылы ол Америка физика қоғамының мүшесі болып сайланды.
Strict rules against nepotism prevented Johns Hopkins University from hiring Goeppert Mayer as a faculty member. These rules, created at many universities to prevent patronage, had by this time lost their original purpose and were primarily used to prevent the employment of women married to faculty members. She was given a job as an assistant in the physics department working with German correspondence, for which she received a very small salary, a place to work and access to the facilities. She taught some courses, and published an important paper on double beta decay in 1935. There was little interest in quantum mechanics at Johns Hopkins but Goeppert Mayer worked with Karl Herzfeld in this area. They collaborated on a number of papers, including a paper with Herzfeld's student A. L. Sklar on the spectrum of benzene. She also returned to Göttingen in the summers of 1931, 1932 and 1933 to work with her former examiner Born, writing an article with him for the Handbuch der Physik. This ended when the Nazi Party came to power in 1933, and many academics, including Born and Franck, lost their jobs. Concerned by the 1933 anti Jewish laws that ousted professors of Jewish descent, Goeppert Mayer as well as Herzfeld became involved in refugee relief efforts. Joe Mayer was fired in 1937. He attributed this to the hatred of women on the part of the dean of physical sciences, which he thought was provoked by Goeppert Mayer's presence in the laboratory. Herzfeld agreed and added that, with Goeppert Mayer, Franck and Herzfeld all at Johns Hopkins, some thought that there were too many German scientists there. There were also complaints from some students that Mayer's chemistry lectures contained too much modern physics. Mayer took up a position at Columbia University, where the chairman of the physics department, George B. Pegram, arranged for Goeppert Mayer to have an office, but she received no salary. She soon made good friends with Harold Urey and Enrico Fermi, who arrived at Columbia in 1939, with the three of them and their families living in nearby Leonia, New Jersey. Fermi asked her to investigate the valence shell of the undiscovered transuranic elements. Using the Thomas–Fermi model, she predicted that they would form a new series similar to the rare earth elements. This proved to be correct. In 1941 she was elected a Fellow of the American Physical Society.
Манхэттен жобасы
1941 жылдың желтоқсанында Гёпперт Майер өзінің алғашқы төленген кәсіби қызметін бастады, Сара Лоуренс колледжінде жартылай уақыт ғылым пәнін оқытты. 1942 жылдың көктемінде, АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа белсенді түрде қатысқан кезде, ол Манхэттен жобасына қосылды. Ол Колумбия университетінің алмастырылатын қоспа материалдары (SAM) зертханасында Урейден жартылай уақыт зерттеуші болып жұмыс істеу ұсынысын қабылдады. Бұл жобаның мақсаты табиғи ураннан fissile 235 уран изотопын бөлудің жолын табу болды; ол уран гексафторидінің химиялық және термодинамикалық қасиеттерін зерттеді және фотохимиялық реакциялар арқылы изотоптарды бөлу мүмкіндігін қарастырды. Бұл әдіс сол кезде тиімсіз болып шықты, бірақ лазерлердің дамуы кейіннен лазерлік стимуляция арқылы изотоптарды бөлу мүмкіндігін ашты. Досы Эдвард Теллердің арқасында Гёпперт Майер Колумбияда Opacity жобасында қызметке тағайындалды, ол Теллердің "Супер" бомбасын – термоядролық қаруды әзірлеуге бағытталған соғыс бағдарламасын дамыту мақсатында, өте жоғары температурадағы материя мен сәулеленудің қасиеттерін зерттеді. 1945 жылдың ақпан айында Джо Тынық мұхитындағы соғысқа жіберілді, ал Гёпперт Майер балаларын Нью-Йоркте қалдырып, Лос-Аламос зертханасындағы Теллердің тобына қосылуға шешім қабылдады. Джо Тынық мұхитынан күткеннен бұрын оралды, және олар 1945 жылдың шілдесінде бірге Нью-Йоркке қайтты. 1946 жылдың ақпан айында Джо Чикаго университетінің химия факультетінде және Ядролық зерттеулер институтында профессор болды, ал Гёпперт Майер осы оқу орнында физика бойынша ерікті доцент болып жұмыс істеуге мүмкіндік алды. Теллер де сол жерде қызметке орналасқаннан кейін, ол онымен Opacity жобасы бойынша жұмысын жалғастыра алды. 1946 жылдың 1 шілдесінде Аргонн ұлттық зертханасы құрылғанда, Гёпперт Майерге теориялық физика бөлімінде аға физик ретінде жартылай штат бойынша жұмыс істеу ұсынылды. Ол: "Мен ядролық физикадан ештеңе білмеймін", – деп жауап берді. Ол Абердин сынақ алаңының ENIAC компьютерін Монте-Карло әдісін қолдана отырып, сұйық металмен салқындатылатын реактордың сындық мәселелерін шешу үшін бағдарламалады. Чикагода Майер Джейкоб Биглейзенмен бірлесіп Биглейзен-Майер теңдеуін туындырды.
In December 1941, Goeppert Mayer took up her first paid professional position, teaching science part time at Sarah Lawrence College. In the spring of 1942, with the United States embroiled in World War II, she joined the Manhattan Project. She accepted a part time research post from Urey with Columbia University's Substitute Alloy Materials (SAM) Laboratories. The objective of this project was to find a means of separating the fissile uranium 235 isotope in natural uranium; she researched the chemical and thermodynamic properties of uranium hexafluoride and investigated the possibility of separating isotopes by photochemical reactions. This method proved impractical at the time, but the development of lasers would later open the possibility of separation of isotopes by laser excitation. Through her friend Edward Teller, Goeppert Mayer was given a position at Columbia with the Opacity Project, which researched the properties of matter and radiation at extremely high temperatures with an eye to the development of the Teller's "Super" bomb, the wartime program for the development of thermonuclear weapons. In February 1945, Joe was sent to the Pacific War, and Goeppert Mayer decided to leave her children in New York and join Teller's group at the Los Alamos Laboratory. Joe came back from the Pacific earlier than expected, and they returned to New York together in July 1945. In February 1946, Joe became a professor in the chemistry department and the new Institute for Nuclear Studies at the University of Chicago, and Goeppert Mayer was able to become a voluntary associate professor of physics at the school. When Teller also accepted a position there, she was able to continue her Opacity work with him. When the nearby Argonne National Laboratory was founded on July 1, 1946, Goeppert Mayer was also offered a part time job there as a senior physicist in the theoretical physics division. She responded, "I don't know anything about nuclear physics." She programmed the Aberdeen Proving Ground's ENIAC to solve criticality problems for a liquid metal cooled reactor using the Monte Carlo method. While in Chicago, Mayer derived the Bigeleisen Mayer equation with Jacob Bigeleisen.
Ядролық қабық моделі
1940-жылдардың аяғында Чикаго және Аргонн ұлттық зертханасында жұмыс істеген кезінде Гёпперт Майер ядролық қабықтардың құрылысына арналған математикалық модельді жасады, оны 1950 жылы жариялады. Оның моделі атом ядросындағы нуклондардың белгілі бір санының ерекше тұрақты конфигурацияларға қалай әкелетінін түсіндірді. Бұл сандар Эуджин Вигнер «сиыр сандары» деп атаған: 2, 8, 20, 28, 50, 82 және 126. Джо Майердің айтуынша, Мария Гёпперт Майер Энрико Фермимен сөйлескен кезде маңызды түсінікке келді. Ол ядроның жабық қабықтардан тұратынын және нейтрондар мен протондардың жұптары бірігіп тұратынын түсінді. Кейін ол олармен бірлесіп жұмыс істеді. Ханс Йенсен 1950 жылы Гёпперт Майермен бірлесіп «Ядролық қабық құрылымының элементар теориясы» атты кітап жазды. Гёпперт Майер 1956 жылы АҚШ Ұлттық ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1963 жылы Гёпперт Майер мен Йенсен «ядролық қабық құрылысына қатысты жаңалықтары үшін» физика саласындағы Нобель сыйлығының жартысын бөлісті. Сол жылғы Нобель сыйлығының екінші жартысы Эуджин Вигнерге берілді. Ол Мари Кюриден кейін физика саласындағы Нобель сыйлығын алған екінші әйел болды және жарты ғасырдан астам уақыт бойы соңғысы болып қалды, 2018 жылы Донна Стрикленд сыйлыққа ие болды. Ол 1965 жылы Америка жетістіктері академиясының Алтын тақтасымен марапатталды. Гёпперт Майер 1972 жылдың 20 ақпанында Калифорния штатының Сан-Диего қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды, өткен жылы болған жүрек талмасы оны комаға түсірген. Ол Сан-Диегодағы Эль-Камино мемориалдық паркіне жерленді. Оның қайтысынан кейін Америка физика қоғамы (APS) жас әйел физиктерін марапаттау үшін Мария Гёпперт Майер сыйлығын құрды. Физика ғылымдарының докторлық дәрежесі бар барлық әйел ғалымдар қатыса алатын бұл сыйлықтың жеңімпазы ақшалай сыйлық және төрт ірі институттағы зерттеулері туралы лекция оқу мүмкіндігіне ие болады. 2018 жылдың желтоқсанында APS Аргонн ұлттық зертханасын APS тарихи орны деп жариялады. Аргонн ұлттық зертханасы оны жыл сайын үздік жас ғалым немесе инженерді марапаттау арқылы құрметтейді, ал Калифорния университеті, Сан-Диего жыл сайын Мария Гёпперт Майер симпозиумын өткізеді, онда қазіргі ғылымды талқылау үшін әйел зерттеушілер жиналады. Венерадағы диаметрі шамамен 35 км болатын Гёпперт Майер кратері де оның құрметіне аталған. 1996 жылы ол Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді. 2011 жылы ол Мелвин Кальвин, Аса Грей және Северо Очоамен бірге АҚШ пошта маркаларының үшінші жинағына енді. Оның құжаттары Калифорния университеті, Сан-Диегодағы Гейзель кітапханасында сақталады, ал университеттің физика факультеті оның және оның күйеуінің құрметіне аталған Майер Холл ғимаратында орналасқан.
During her time at Chicago and Argonne in the late 1940s, Goeppert Mayer developed a mathematical model for the structure of nuclear shells, which she published in 1950. Her model explained why certain numbers of nucleons in an atomic nucleus result in particularly stable configurations. These numbers are what Eugene Wigner called magic numbers: 2, 8, 20, 28, 50, 82, and 126. In an account relayed by Joe Mayer, Maria Goppert Mayer attained a critical insight while speaking with Enrico Fermi. She had realised that the nucleus is a series of closed shells and pairs of neutrons and protons tend to couple together. Afterwards, she collaborated with them. Hans Jensen co authored a book with Goeppert Mayer in 1950 titled Elementary Theory of Nuclear Shell Structure. Goeppert Mayer was elected to the United States National Academy of Sciences in 1956. In 1963, Goeppert Mayer and Jensen shared one half of the Nobel Prize for Physics "for their discoveries concerning nuclear shell structure." The other half of that years Nobel Prize for Physics was awarded to Eugene Wigner. She was the second female Nobel laureate in physics, after Marie Curie, and would be the last for over half a century, until Donna Strickland was awarded the prize in 2018. and received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement in 1965. Goeppert Mayer died in San Diego, California, on February 20, 1972, after a heart attack that had struck her the previous year left her comatose. She was buried at El Camino Memorial Park in San Diego. After her death, the Maria Goeppert Mayer Award was created by the American Physical Society (APS) to honor young female physicists at the beginning of their careers. Open to all female physicists who hold PhDs, the winner receives money and the opportunity to give guest lectures about her research at four major institutions. In December 2018, the APS named Argonne National Laboratory an APS Historic Site in recognition of her work. Argonne National Laboratory also honors her by presenting an award each year to an outstanding young woman scientist or engineer, while the University of California, San Diego hosts an annual Maria Goeppert Mayer symposium, bringing together female researchers to discuss current science. Crater Goeppert Mayer on Venus, which has a diameter of about 35 km, is also named after Goeppert Mayer. In 1996, she was inducted into the National Women's Hall of Fame. In 2011, she was included in the third issuance of the American Scientists collection of US postage stamps, along with Melvin Calvin, Asa Gray, and Severo Ochoa. Her papers are in the Geisel Library at the University of California, San Diego, and the university's physics department is housed in Mayer Hall, which is named after her and her husband.