Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық жобалар компьютерлік зерттеулерді дамыту мақсатында
American projects to promote computer research
Ұлттық ғылым қоры желісі (NSFNET) – 1985 жылдан 1995 жылға дейін Ұлттық ғылым қорының (NSF) қолдауымен АҚШ-тағы озық зерттеулер мен білім беру желілерін дамыту үшін құрылған, үйлестірілген және жаңарып отыратын жобалар бағдарламасы. Бұл бағдарлама аталған мақсаттарды қолдау үшін бірнеше жалпыұлттық компьютерлік желілерді құрды. Алғашқыда NSF қаржыландырған суперкомпьютерлік орталықтарға зерттеушілерді қосу үшін жасалған, бірақ қосымша мемлекеттік қаржыландыру мен жекеменшік компаниялармен серіктестік арқасында ол Интернет желісінің маңызды бөлігіне айналды. Ұлттық ғылым қоры 1989 жылға дейін, яғни алғашқы коммерциялық интернет-провайдер пайда болғанға дейін, желіні пайдалануға тек мемлекеттік мекемелер мен университеттерге ғана рұқсат берді. 1991 жылы NSF қолжетімділік шектеулерін алып тастады, соның нәтижесінде коммерциялық интернет-провайдерлер бизнесі қарқынды дамыды.
The National Science Foundation Network (NSFNET) was a program of coordinated, evolving projects sponsored by the National Science Foundation (NSF) from 1985 to 1995 to promote advanced research and education networking in the United States. The program created several nationwide backbone computer networks in support of these initiatives. Initially created to link researchers to the NSF funded supercomputing centers, through further public funding and private industry partnerships it developed into a major part of the Internet backbone. The National Science Foundation permitted only government agencies and universities to use the network until 1989 when the first commercial Internet service provider emerged. By 1991, the NSF removed access restrictions and the commercial ISP business grew rapidly.
56 кбит/с желілік желі
NSFNET 1986 жылы TCP/IP қолданысын бастады. Оның алты магистральдық орталығы 56 кбит/с жылдамдығындағы жалға алынған байланыстармен біріктірілді, осы байланыстарды Иллинойс университетінің Ұлттық суперкомпьютерлік қолданулар орталығы (NCSA), Корнелл университетінің теориялық орталығы, Делавэр университеті және Merit желісі сияқты ұйымдар құрды. Fuzzballs деп аталатын маршрутизациялау және басқару бағдарламалық қамтамасы бар PDP 11/73 мини-компьютерлері желілік маршрутизаторлар ретінде пайдаланылды, себебі олар TCP/IP стандартын қолдады. Бұл бастапқы 56 кбит/с магистральдық желіге суперкомпьютер орталықтары өздері бақылау жасады, ал оны Иллинойс университетінің Урбана-Шампейн қаласындағы Эд Кроль басқарды. PDP 11/73 Fuzzball маршрутизаторларын Ханс Вернер Браун Merit желісінде конфигурациялады және іске қосты, ал Корнелл университеті статистиканы жинады. NSFNET соңғы пайдаланушыларына қолдау BBN Technologies орналасқан NSF Network Service Center (NNSC) арқылы көрсетілді, сондай-ақ 1990 жылы шығарылған әрбір домендік атау мен IP-адрестің контакттік ақпаратын тізімдеген «Интернет менеджерінің телефондық анықтамасы» атты жұмсақ кітапты жариялауды қамтыды. Сонымен қатар, Эд Крол NSFNET пайдаланушыларына оның мүмкіндіктерін түсінуге көмектесу үшін «Интернетке саяхатшының нұсқауы» (Hitchhiker's Guide to the Internet) кітабының авторы болды. Бұл нұсқаулық Интернетке арналған алғашқы анықтамалықтардың біріне айналды. Аймақтық желілер өскенде 56 кбит/с NSFNET магистральдық желісі желілік трафиктің күрт өсуіне тап болды және ауыртпалыққа шалдықты. 1987 жылдың маусым айында NSF NSFNET-ті жаңарту және кеңейту үшін жаңа өтініш жариялады.
The NSFNET initiated operations in 1986 using TCP/IP. Its six backbone sites were interconnected with leased 56 kbit/s links, built by a group including the University of Illinois National Center for Supercomputing Applications (NCSA), Cornell University Theory Center, University of Delaware, and Merit Network. PDP 11/73 minicomputers with routing and management software, called Fuzzballs, served as the network routers since they already implemented the TCP/IP standard. This original 56kbit/s backbone was overseen by the supercomputer centers themselves with the lead taken by Ed Krol at the University of Illinois at Urbana–Champaign. PDP 11/73 Fuzzball routers were configured and run by Hans Werner Braun at the Merit Network and statistics were collected by Cornell University. Support for NSFNET end users was provided by the NSF Network Service Center (NNSC), located at BBN Technologies and included publishing the softbound "Internet Manager's Phonebook" which listed the contact information for every issued domain name and IP address in 1990. Incidentally, Ed Krol also authored the Hitchhiker's Guide to the Internet to help users of the NSFNET understand its capabilities. The Hitchhiker's Guide became one of the first help manuals for the Internet. As regional networks grew the 56kbit/s NSFNET backbone experienced rapid increases in network traffic and became seriously congested. In June 1987 NSF issued a new solicitation to upgrade and expand NSFNET.
45 Мбит/с (T-3) негізгі желісі
1991 жылы 16 түйінді өзара байланыстыру үшін 45 Мбит/с (T3) тарату тізбектерімен жаңартылған магистраль құрылды. Жаңартылған магистральдағы маршрутизаторлар AIX UNIX жүйесінде жұмыс істейтін IBM RS/6000 серверлері болды. Негізгі түйіндер MCI нысандарында, ал соңғы түйіндер қосылған аймақтық желілерде және суперкомпьютерлік орталықтарда орналасқан. 1991 жылдың қараша айында аяқталған T1-ден T3-ге көшу, бұрынғы 56 кбит/с DDS-тен 1,5 Мбит/с T1-ге көшудей оңай болмады, себебі жоспарланғаннан көп уақыт кетті. Нәтижесінде, жүктеме артып, T1 магистралінде кейде ауыр тұралап қалулар болды. T3-ке көшкеннен кейін, T1 магистралінің бір бөлігі жаңа T3 магистралі үшін резервтік жүйе ретінде қалды. T3 жаңартуын күтіп және 5 жылдық NSFNET ынтымақтастық келісімінің аяқталуына жақындағанда, 1990 жылдың қыркүйегінде Merit, IBM және MCI бірлесіп Advanced Network and Services (ANS) компаниясын құрды. Бұл Мичиган штатындағы Merit Network-ке қарағанда кеңейтілген директорлар кеңесіне ие, коммерциялық емес ұйым болды. NSF-пен жасалған ынтымақтастық келісімі бойынша Merit, NSFNET жұмысының жауапкершілігін сақтап қалды, бірақ инженерлік және операциялық жұмыстардың көп бөлігін ANS-ке тапсырды. IBM және MCI жаңа жобаны қолдау үшін маңызды қаржылық және басқа да міндеттемелерді қабылдады. Аллан Вайс IBM-ден ANS-тің алғашқы президенті және басқарушы директоры болып тағайындалды. Мичиган университетінің ақпараттық технологиялар жөніндегі проректоры және Merit Network Басқармасының бұрынғы төрағасы Дуглас Ван Хоувеллинг ANS Директорлар кеңесінің төрағасы болды. Жаңа T3 магистралі ANSNet деп аталды және Merit-ке NSFNET магистральдық қызметін ұсыну үшін қажетті физикалық инфрақұрылымды қамтамасыз етті.
During 1991, an upgraded backbone built with 45Mbit/s (T 3) transmission circuits was deployed to interconnect 16 nodes. The routers on the upgraded backbone were IBM RS/6000 servers running AIX UNIX. Core nodes were located at MCI facilities with end nodes at the connected regional networks and supercomputing centers. Completed in November 1991, the transition from T 1 to T 3 did not go as smoothly as the previous transition from 56kbit/s DDS to 1.5 mbit/s T 1, as it took longer than planned. As a result, there was at times serious congestion on the overloaded T 1 backbone. Following the transition to T 3, portions of the T 1 backbone were left in place to act as a backup for the new T 3 backbone. In anticipation of the T 3 upgrade and the approaching end of the 5 year NSFNET cooperative agreement, in September 1990 Merit, IBM, and MCI formed Advanced Network and Services (ANS), a new non profit corporation with a more broadly based Board of Directors than the Michigan based Merit Network. Under its cooperative agreement with NSF, Merit remained ultimately responsible for the operation of NSFNET, but subcontracted much of the engineering and operations work to ANS. Both IBM and MCI made substantial new financial and other commitments to help support the new venture. Allan Weis left IBM to become ANS's first President and Managing Director. Douglas Van Houweling, former Chair of the Merit Network Board and Vice Provost for Information Technology at the University of Michigan, was Chairman of the ANS Board of Directors. The new T 3 backbone was named ANSNet and provided the physical infrastructure used by Merit to deliver the NSFNET Backbone Service.
Коммерциялық тасымал
NSF-тің қаржыландыру заңы NSF-ке «ғылым және инженерия саласындағы зерттеулер мен білім беру үшін, негізінен компьютерлік және басқа да ғылыми-инженерлік әдістер мен технологияларды дамытуға және пайдалануға» қолдау көрсетуге рұқсат берді. Бұл NSF-ке NSFNET және оған байланысты желілік жобаларды қолдауға мүмкіндік берді, бірақ бұл қолдау «ғылым және инженерия саласындағы зерттеулер мен білім беруге» басымдық берген жағдайда ғана мүмкін болды. Осының нәтижесінде NSFNET-ті коммерциялық мақсатта пайдалануға тыйым салынды.
The NSF's appropriations act authorized NSF to "foster and support the development and use of computer and other scientific and engineering methods and technologies, primarily for research and education in the sciences and engineering." This allowed NSF to support NSFNET and related networking initiatives, but only to the extent that that support was "primarily for research and education in the sciences and engineering." And this in turn was taken to mean that use of NSFNET for commercial purposes was not allowed.
Қабылдауға болатын пайдалану саясаты
NSF қолдауының тиімді пайдаланылуын қамтамасыз ету үшін NSF, NSFNET-тің рұқсат етілген және рұқсат етілмеген қолданылуын анықтайтын, Қабылдауға Болатын Пайдалану Саясатын (AUP) әзірледі. Бұл мәселені түсіндіру үшін бір мысал көмектеседі. Егер ата-анасы колледж немесе университетке оқуға түскен баласымен электрондық поштамен хабарласса, ал бұл хабар алмасу NSFNET желісі арқылы жүргізілсе, мұндай әрекет қабылдана ма? Егер электрондық хаттың тақырыбы студенттің оқуы немесе ғылыми жобасы болса, онда бұл қабылданады. Тақырып оқу немесе зерттеуге қатысты болмаса да, электрондық пошта жеке немесе жеке іс-қағаздар ретінде қабылдануы мүмкін, егер мұндай қолдану шектеулі болса. NSFNET желісін коммерциялық мақсатта пайдалануға тыйым салу, кейбір ұйымдардың NSFNET желісіне қосылған аймақтық желілер арқылы Интернетке қосылуына кедеріс келтірді. Ал толыққанды қосылу үшін басқа ұйымдар (немесе олардың атынан аймақтық желілер), соның ішінде коммерциялық емес ғылыми-зерттеу және білім беру мекемелері, екі қосылым алуы керек болды: біреуі NSFNET желісіне қосылған аймақтық желіге, екіншісі NSFNET желісіне қосылмаған желі провайдеріне. Екі жағдайда да жағдай шатастыратын және тиімсіз болды. Бұл масштабты үнемдеуге мүмкіндік бермеді, шығындарды арттырды немесе екеуін де бірге тудырды. Бұл Интернеттің өсуін және жаңа пайдаланушылардың оны қабылдауын баяулатты, бұл ешкімге ұнаған жоқ. 1988 жылы Винт Серф, сол кезде Ұлттық зерттеулер корпорациясында (CNRI) жұмыс істеген, Федералдық Желілік Кеңеске (FNC) және MCI компаниясына коммерциялық MCI Mail жүйесін NSFNET желісімен байланыстыруды ұсынды. MCI қаржылық қолдау көрсетті, ал FNC рұқсат берді және 1989 жылдың жазында бұл байланыс орнатылды. Іс жүзінде, FNC, NSFNET желісі арқылы коммерциялық электрондық пошта трафигін NSFNET желісіне және одан шығаруға тәжірибелік қолдануға рұқсат берді. Басқа электрондық пошта провайдерлері, мысалы, Telenet-тің Telemail, Tymnet-тің OnTyme және CompuServe де сол мақсатта тәжірибелік шлюздер құруға рұқсат алды. NSFNET желісімен осы байланыстардың қызықты жанама әсері - бұрын байланысы жоқ коммерциялық электрондық пошта қызметтерінің пайдаланушылары Интернет арқылы бір-бірімен электрондық поштамен хабарласа алды. Сонымен бірге, үш коммерциялық интернет-провайдер пайда болды: AlterNet (UUNET құрған), PSINet және CERFnet.
To ensure that NSF support was used appropriately, NSF developed the NSFNET Acceptable Use Policy (AUP) that outlined in broad terms the uses of NSFNET that were and were not allowed. An example may help to illustrate the problem. Is it acceptable for a parent to exchange e mail with a child enrolled at a college or university, if that exchange uses the NSFNET backbone? It would be acceptable, if the subject of the e mail was the student's instruction or a research project. Even if the subject was not instruction or research, the e mail still might be acceptable as private or personal business as long as the use was not extensive. The prohibition on commercial use of the NSFNET backbone meant that some organizations could not connect to the Internet via regional networks that were connected to the NSFNET backbone, while to be fully connected other organizations (or regional networks on their behalf), including some non profit research and educational institutions, would need to obtain two connections, one to an NSFNET attached regional network and one to a non NSFNET attached network provider. In either case the situation was confusing and inefficient. It prevented economies of scale, increased costs, or both. And this slowed the growth of the Internet and its adoption by new classes of users, something no one was happy about. In 1988, Vint Cerf, then at the Corporation for National Research Initiatives (CNRI), proposed to the Federal Networking Council (FNC) and to MCI to interconnect the commercial MCI Mail system to NSFNET. MCI provided funding and FNC provided permission and in the summer of 1989, this linkage was made. In effect, the FNC permitted experimental use of the NSFNET backbone to carry commercial email traffic into and out of the NSFNET. Other email providers such as Telenet's Telemail, Tymnet's OnTyme and CompuServe also obtained permission to establish experimental gateways for the same purpose at about the same time. The interesting side effect of these links to NSFNET was that the users of the heretofore disconnected commercial email services were able to exchange email with one another via the Internet. Coincidentally, three commercial Internet service providers emerged in the same general time period: AlterNet (built by UUNET), PSINet and CERFnet.