Кіріспе
Жан Этьен Валюй (15 мамыр 1899 – 4 қаңтар 1970) – француз генералы.
Jean Etienne Valluy (15 May 1899 – 4 January 1970) was a French general.
Ерте өмір
Ол 1899 жылдың 15 мамырында Луарадағы Рив-де-Жьерде Клод (Клаудиус) Валуи мен Жанна, Адриен Коссанж отбасында туған.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1917 жылы ол Сент-Сир әскери академиясына қабылданды. 1918 жылдың шілдесінде "Аспирант" шенімен академияны бітіріп, 1918 жылдың тамызында Марокко колониялық жәй аудандары әскері полкіне (RICM) қосылды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы төрт айында қатысып, мойнынан жарақаттанды және Croix de Guerre орденімен марапатталған бірінші мақтауына ие болды.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Соғыс басталған кезде Валлю XX1 корпусының майоры және штаб офицері болды. Немістер оны тұтқындады, бірақ 1941 жылы босатылды. 1944 жылға қарай ол Бірінші армияның бригадир генералы болды. 1945 жылдың наурыз айында оған 9-шы отарлық жаяу әскер дивизиясының (9-шы DIC) басшылығы тапсырылды. Вьетмин жетекшілері Ханойдан қашып кеткенімен, Вьетмин жасақтары француз күштерімен шамамен екі ай бойы үй-үйден шайқасты, бұл оларға Вьет Бак аймағында қайта құрылуға мүмкіндік берді. Ханой мен Хайфонгты басып алғаннан кейін Валлю Вьетмин күштерін жинап үлкермес бұрын, әуе, құрлық, өзен және теңіз күштерінің бірлескен шабуылдары арқылы оларды қоршауға алып, жоюға тырысты. 1947 жылдың 7 қазанында, бірнеше айлық дайындықтан кейін Валлю «Леа» операциясын бастады, мақсаты – Вьетмин жетекшілерін қолға түсіру және Вьет Бактағы олардың күштерін талқандау. Француз парашютистері Хо Ши Минді Бак Каннан қолға түсіруге жақын болғанымен, Вьетмин француз шебіндегі жарықтар арқылы қашып кетті. «Леа» операциясы 8 қарашада аяқталды. 20 қарашада Валлю Тай Нгуен мен Туен Куанг арасында «Белдеу» операциясын бастады, нәтижесінде француз күштері Вьетминнің жабдықтары мен базаларын басып алды. Вьетмин байланысты үзіп, қарсы тұруды тоқтатып, ірі шайқас болған жоқ. Француздар 22 желтоқсанда аймақтан шығып кетті. Валлю Вьетминді бір соққымен жеңе алмады және енді ұзақ соғысқа дайындалу керектігін түсінді. Адам күшінің шектеулі болуына байланысты, ол Вьетминге қарсы кең ауқымды шабуылдар ұйымдастыра алмады. 1948 жылы ол алдыңғы жылдың жетістіктерін бекітті, соның ішінде Ланг Сон мен Као Банг қалаларын байланыстыратын, тау өткелдері мен шатқалдар арқылы өтетін Колониялық 4-ші (RC4) жолы бойындағы форттардың сирегін тізбегін нығайтты. 1948 жылдың соңына қарай француз әскерлері RC4 бойында 30-дан астам ірі шабуылға ұшырады. 1949 жылы Валлюдің орнына Индокитайдағы француз әскерлерінің бас қолбасшысы генерал Марсель Карпентье тағайындалды.
Индокитайдан кейінгі кезең
Ол француз отаршылдық күштерінің директоры, 1-ші армия штабының бастығы, шетелдегі құрлық күштерінің инспекторы, Еуропадағы одақтас державалардың Бас штабының бас штабының көмекшісі, НАТО кеңесіндегі Франция делегациясының басшысы, Франция әскери миссиясының басшысы және Вашингтондағы НАТО тұрақты тобының француз мүшесі, сондай-ақ Орталық Еуропадағы одақтас күштердің Бас қолбасшысы болды. 1970 жылы Парижде қайтыс болды және Рив-де-Жиерде жерленді.