Вьетнам соғысындағы "Ivory Coast" операциясы: АҚШ әскерлерінің тұтқындарды құтқару миссиясы. 1970 ж. Соң Тэй лагерінен 61 американдық әскерді босатуға тырысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1970 жылы Вьетнам соғысындағы американдық миссиясы
1970 American mission in the Vietnam War
"Құрманды жағалау" операциясы – Вьетнам соғысы кезінде АҚШ арнайы операциялар күштері мен басқа да американдық әскери құрамаларының АҚШ әскери тұтқындарын босату мақсатымен жүргізген миссиясы. Бұл АҚШ тарихындағы Бірлескен штабтар төрағасының тікелей бақылауымен өткен алғашқы бірлескен әскери операция болды. Арнайы таңдалған шабуылшылар Флорида штатындағы Эглин әуе базасында операцияны жан-жақты үйреніп, дайындады, ал жоспарлау және барлау жұмыстары 1970 жылдың 25 мамырынан 20 қарашасына дейін жалғасты. 1970 жылдың 21 қарашасында Әскери-әуе күштерінің бригадир генералы Лерой Дж. Манор мен Армия полковнигі Артур Д. "Булл" Саймонстың басқаруымен АҚШ Әскери-әуе күштері мен Армиясының бірлескен күштері 56 АҚШ Армиясының арнайы күштері сарбазын вертолетпен Солтүстік Вьетнамның Ханой қаласынан батысқа қарай 23 миль (37 км) жерде орналасқан Соң Тэй тұтқын лагеріне түсірді. Операцияның мақсаты лагерде сақталып отырған деп есептелген 61 американдық әскери тұтқынды құтқару еді. Бірақ шабуыл барысында лагерде тұтқынның жоқ екені анықталды, олар бұрын басқа лагерьге көшірілген еді. Тұтқын болмағанмен, операцияның орындалуы жоғары деңгейде болды, тек екі адам қаза тапты және екі ұшақ жоғалды (ұшақтардың біреуінің жоғалуы тұтқын лагеріне шабуыл жасау кезінде жоспарланған авариялық қонуға байланысты болды).
Operation Ivory Coast was a mission conducted by United States Special Operations Forces and other American military elements to rescue U. S. prisoners of war during the Vietnam War. It was also the first joint military operation in United States history conducted under the direct control of the Chairman of the Joint Chiefs of Staff. The specially selected raiders extensively trained and rehearsed the operation at Eglin Air Force Base, Florida, while planning and intelligence gathering continued from 25 May to 20 November 1970. On 21 November 1970, a joint United States Air Force and United States Army force commanded by Air Force Brigadier General LeRoy J. Manor and Army Colonel Arthur D. "Bull" Simons landed 56 U. S. Army Special Forces soldiers by helicopter at the Sơn Tây prisoner of war camp, which was located 23 mile (37 km) west of Hanoi, North Vietnam. The objective of the operation was the recovery of 61 American prisoners of war thought to be held at the camp. It was found during the raid that the camp contained no prisoners as they had previously been moved to another camp. Despite the absence of prisoners, the raid's execution was nearly flawless, with only two casualties and two aircraft losses (one of the aircraft losses was due to a planned crash landing during the assault on the prisoner compound).
Полярлық шеңбер
Солтүстік Вьетнамның ішіндегі құтқару миссиясы туралы түсінік 1970 жылдың 9 мамырында басталды. Әскери-әуе күштерінің барлау бөлімі әуе суреттерін талдау нәтижесінде 1968 жылдың соңынан бері Сонь Тэй маңындағы лагерьде 55 американдық әскери тұтқын бар екенін және кем дегенде алты адамның дереу құтқаруға мұқтаж екенін анықтады. Лагерьдің 8 шақырымдық аймағында 12 000 солтүстік вьетнамдық әскер тұрды. Блэкберн дереу генерал Эрл Г. Уилермен кездесіп, Сонь Тэйдегі барлық әскери тұтқынды құтқаруды ұсынды. Рейдтің мүмкіндігін зерттеу үшін Уилер 10 маусымда "Полярлық шеңбер" кодын алған 15 адамнан тұратын жоспарлау тобын құрды. Топ мүшелерінің бірі сол шабуылға құтқару тікұшағының пилоты ретінде қатысатын офицер болды. Барлық қолдағы барлау мәліметтерін қарастырғаннан кейін, зерттеу тобы Сонь Тэйде 61 әскери тұтқын бар деген қорытындыға келді. Блэкберннің миссияны өзі басқару туралы ұсынысы қабылданбаған соң, ол 13 шілдеде полковник Артур Д. Саймонсқа армия жеке құрамын басқаруды тапсырды. Еглин әуе базасы болашақ күштің бірлескен оқу орталығы ретінде таңдалды. Персоналды іріктеу, Теңіз жаяу әскерлерінің қатысудан шеттетілуіне қарсылықтарына қарамастан жүргізілді, бірақ іріктеу және жоспарлау арнайы операциялар "операторлары" арқылы жүзеге асырылды, JCS емес, әскери бөлімдердің шешімдерін болдырмау үшін. Нәтижесінде, миссияның қажеттіліктеріне сәйкес күш таңдалды, Оңтүстік-Шығыс Азиядағы жауынгерлік тәжірибесі және операциялық дағдылары ерекшеленді, шен немесе қызмет саласы емес.
The concept of a rescue mission inside North Vietnam began on 9 May 1970. An Air Force intelligence unit concluded through analysis of aerial photography that a compound near Sơn Tây, suspected since late 1968 of being a prisoner of war camp, contained 55 American POWs and that at least six were in urgent need of rescue. 12,000 North Vietnamese troops were stationed within 5 mile (8 km) of the camp. Blackburn immediately met with General Earle G. Wheeler, the outgoing JCS Chairman, to recommend a rescue of all the POWs at Son Tây. To study the feasibility of a raid, Wheeler authorized a 15 member planning group under the codename Polar Circle that convened on June 10. One of its members was an officer who would actually participate in the raid as a rescue helicopter pilot. The study group, after a review of all available intelligence, concluded that Sơn Tây contained 61 POWs. When Blackburn's recommendation that he lead the mission himself was turned down, he asked Colonel Arthur D. Simons on 13 July to command the Army's personnel. Eglin Air Force Base was selected as the joint training site for the prospective force. Personnel selection proceeded over the objections of the Marine Corps, which was excluded from participation, but selection and planning was performed by Special Operations "operators", not by the JCS, to avoid service parochialism, resulting in a force chosen for mission needs, highlighting combat experience in Southeast Asia and operational specialty skills, and not rank or branch of service.
Кот - д ' Ивуар
Екінші кезең, "Белдірелі жағалау" операциясы 1970 жылғы 8 тамызда басталды, сол кезде жаңа Бірлескен Бас штаб төрағасы адмирал Томас Х. Мурер Манорды миссиялық жұмыс тобының командирі, ал Саймонсты командирдің орынбасары етіп тағайындады. "Белдірелі жағалау" операцияны ұйымдастыру, жоспарлау, оқыту және орналастыру кезеңі болды. Манор Эглиндегі Герцог алаңында Әуе күштері үшін оқу орталығын құрып, 27 адамнан тұратын жоспарлау тобын жинады, оның ішінде алдыңғы зерттеуден 11 адам бар. Саймонс 500 еріктінің арасынан сұхбат алып 103 адамды таңдады, олардың көпшілігі Солтүстік Каролинадағы Форт-Брэггтегі 6-шы және 7-ші арнайы күштер тобының арнайы күштері болды. Әуе күштері жоспарлаушылары кілтті Әуе күштері командирлерін таңдады, олар өз құрамына қызметкерлерді іріктеді. Аэропорттың ұшақтары мен А-1 Skyraider экипаждары Эглиндегі нұсқаушылар мен Оңтүстік-Шығыс Азиядан оралған қызметкерлерден құралды. C-130E(I) Combat Talon экипаждарының екеуі Батыс Германия мен Солтүстік Каролинадағы эскадрильялардан жиналды. Барлық қызметкерлерге қосымша төлемсіз, уақытша міндеттемеге шақырылды және миссияның мәні туралы ешқандай ақпарат берілмеді. Жобаға 103 әскери және 116 Әуе күштері қызметкері, соның ішінде жер күштерінің мүшелері, әуе экипаждары, қолдау тобы және жоспарлаушылар таңдалды. 219 адамнан тұратын жұмыс тобы "Бірлескен Төтенше Жағдайлар Тобы" (БТЖТ) деген атпен жоспарлады, оқытты және жұмыс істеді. Жоспарлау тобы түнгі шабуылға қатысты параметрлерді белгіледі, оның басты нүктелері – ашық ауа райы және төменгі деңгейдегі ұшу кезінде көрінуді жақсарту үшін көкжиектен 35 градус жоғарыдағы жарты ай. Сондай-ақ, танысу үшін 60 000 долларлық 5 футка 5 фут өлшемдегі үстел моделі (кодтық атауы "Барбара") пайдаланылды. Әуе күштері экипаждары Оңтүстік Алабама, Джорджия және Флоридада UH-1H және HH-3E тікұшақтарымен түнгі және төменгі деңгейдегі "әртүрлі (ұшақ) формациясы" жаттығуларын жүргізіп, 1054 сағат ұшты (екі таңдалған экипаж жаңа процедураларды енгізуі керек болды) және алдыға қарайтын инфрақызыл (FLIR) навигациялық жаттығулар бойынша тәжірибе жинады, ол "Combat Talon" электроникалық жиынтығының бөлігі болған жоқ. Миссия үшін ұшақтардың жылдамдығын қамтамасыз ету үшін, баяу тікұшақтар "Combat Talon" эскорт ұшағының әр қанатының артында және жоғарыда эшелонмен жылдамдықпен ұшу үшін таңдалды және жақсартылды. Сол күні UH-1H шабуылдық тікұшақ ретінде қолданылған толық масштабтағы алғашқы репетиция түнде өтті және барлық ұшақтардың 5,5 сағаттық, 687 мильдік (1106 км) ұшуын қамтыды, миссия жоспарындағы уақытты, жылдамдықты, биіктікті және бұрылыстарды қайталады. Репетиция UH-1-дің пайдалану мүмкіндігіне соққы берді, өйткені оның кішкентай жолаушылар бөлімі арнайы күштердің әскерлеріне аяқ-қолдардың құрысуына себеп болды, бұл олардың шабуыл уақытын толығымен бұзды, UH-1-дің жалғыз артықшылығын (кішкентай ротор радиусы) асып кетті. үлкен HH-3. Екі түнгі репетиция және HH-3E-нің 31 жаттығу қонуы таңдауды растады. 24 қыркүйекте Манор АҚШ Қорғаныс министрі Мелвин Лэрдке қазан айындағы терезені мақұлдауды ұсынды, 21 қазанды негізгі орындалу күні ретінде белгіледі. Алайда, 8 қазанда Ұлттық қауіпсіздік кеңесшісі Генри Киссинджер мен генерал Александр М. Хейгпен Ақ үй брифингінде Киссинджер президент Никсон Вашингтонда болмағандықтан, қазан айындағы терезені мақұлдау үшін уақтылы хабардар ете алмағандықтан, миссияны қараша айындағы терезенің мерзіміне кейінге шегерді. Бұл кешіктіру, миссияның құпиялылығын бұзу қаупімен бірге, қосымша оқыту, түнгі көру құралдарын сатып алу және түрменің қосымша барлауын қамтамасыз етті. 5 қарашада Манор мен Саймонс Task Force 77 командирі вице-адмирал Фредерик А. Бардшармен оның флагманы "Америка" кемесінде кездесіп, теңіз әскері ұшақтарымен диверсиялық миссияны ұйымдастыруды жоспарлады. Бомбалауды тоқтату саясатының шектеулеріне байланысты теңіз әскері ұшақтары жауынгерлік іздеу және құтқару (CSAR) үшін бірнеше ұшақтан басқа қару-жарақ алып жүрмейтін. 10 және 18 қараша аралығында БТЖТ Таиландтағы Тахли Корольдік Тайланд Әуе күштері базасына көшті. "Project Heavy Chain" бөлігі ретінде Daw 43 және Thumb 66 шақыру белгілерін қолдана отырып, Combat Talon 10 қарашада Эглиннен ұшып, Калифорниядағы Нортон Әуе күштері базасына, содан кейін Гавайидегі Хиккам Әуе күштері базасы және Окинавадағы Кадена Әуе күштері базасы арқылы 14 қарашада Тахлиге келді. Келесі күні төрт C-141 Starlifter күн сайын біреуден (ірі операцияның басталғанын көрсетпеу үшін) JТЖТ әскери контингентін, оның жабдықтарын және UH-1 тікұшағын Эглиннен Таиландқа тасыды. Арнайы күштердің қызметкерлері 18 қарашада Таиландқа жергілікті уақыт бойынша сағат 03:00-де келді, содан кейін сол күні президент Никсон миссияны орындауға келісім берді, соның арқасында соңғы кезең, "Kingpin" операциясы басталды. Оңтүстік Вьетнамдағы Тан Сон Нхут Әуе күштері базасындағы 1-ші Ауа райы тобымен туындаған қиындықтарды еңсергеннен кейін, жоспарлаушылар күтілетін күнінен бір апта бұрын ауа райын бақылауды бастады. 18 қарашада "Patsy" тайфуны Филиппинге соғып, Ганойға қарай бағытталды. Ауа райы болжамы "Patsy" 21 қарашада Тонкин шығанағында жаман ауа райын тудыратынын, теңіз қолдау операцияларына кедері келтіретінін және Оңтүстік Қытайдан келген суық фронтпен бірігіп, қараша айының соңына дейін Солтүстік Вьетнамда нашар жағдайлар тудыратынын көрсетті. Алайда, суық фронттың болуы 20 қарашадағы мақсатты аймақтағы жағдайлардың жақсы болатынын және төменгі деңгейдегі ұшу маршруттарымен Лаос үстінен өту үшін жарамды болатынын көрсетті. 20 қарашадағы ауа райы маманы бар RF-4C Phantom ұшағымен жасалған барлау ұшуы болжамды растады. Манор миссия күнін бес күнге кейінге шегермей, 24 сағатқа жылжытуға шешім қабылдады. Манор 20 қарашада жергілікті уақыт бойынша сағат 15:56-да ресми ұшыру бұйрығын берді, сонымен бірге шабуыл тобы соңғы демалыс кезеңінде болды және барлық жер күштерін мақсат және ұшыру уақыты туралы қысқа брифингке жинады. Брифингтен кейін Манор және оның штабы T-39 Sabreliner ұшағымен Дананг Әуе күштері базасына ұшып, USAF Тактикалық Әуе Бақылау орталығының (TACC/NS) Солтүстік секторындағы "Monkey Mountain" нысанынан миссияны бақылайтын болды. Бұрын Тапао Корольдік Тайланд Әскери-теңіз күштері Әуе күштері базасында орналасқан үш театрлық көтергіш C-130 әуе кемесі армиялық контингент пен тікұшақ экипаждарын Удон RTAFB-ға, ал A-1 ұшқыштарын Нахон Фаномға тасыды.
The second phase, Operation Ivory Coast, began on 8 August 1970, when Admiral Thomas H. Moorer, the new JCS Chairman, designated Manor as commander and Simons as deputy commander of the mission task force. Ivory Coast was the organization, planning, training, and deployment phase of the operation. Manor set up an Air Force training facility at Eglin's Duke Field and brought together a 27 member planning staff that included 11 from the prior feasibility study. Simons recruited 103 personnel from interviews of 500 volunteers, most were Special Forces personnel of the 6th and 7th Special Forces Groups at Fort Bragg, North Carolina. USAF planners selected key Air Force commanders, who then picked personnel for their crews. Helicopter and A 1 Skyraider crews were put together from instructors at Eglin and personnel returned from Southeast Asia. Two crews for C 130E(I) Combat Talons were assembled from squadrons in West Germany and North Carolina. All were then asked to volunteer for a temporary duty assignment without additional pay and without being told the nature of the mission. 103 Army and 116 USAF personnel were selected for the project, including ground force members, aircrewmen, support members and planners. The 219 man task force planned, trained, and operated under the title of the "Joint Contingency Task Group" (JCTG). The planning staff set up parameters for a nighttime raid, the key points of which were clear weather and a quarter moon at 35 degrees above the horizon for optimum visibility during low level flight. and a $60,000 five foot by five foot scale table model (codenamed "Barbara") for familiarization. Air Force crews flew 1,054 hours in southern Alabama, Georgia, and Florida conducting "dissimilar (aircraft) formation" training with both UH 1H and HH 3E helicopters at night and at low level (a flight profile for which procedures had to be innovated by the two selected crews), and gaining expertise in navigation training using forward looking infrared (FLIR), which, until Ivory Coast, had not been part of the Combat Talon's electronics suite. A vee formation in which the slower helicopters drafted in echelon slightly above and behind each wing of the Combat Talon escort aircraft was chosen and refined for the mission to give the helicopters the speed necessary to keep pace with the Talons flying just above their stall speeds. On that date, the first full scale dress rehearsal, using a UH 1H as the assault helicopter, was conducted at night and included a 5.5 hour, 687 mile (1106 km) flight of all aircraft, replicating the timing, speeds, altitudes and turns in the mission plan. The rehearsal spelled the end of the option to use the UH 1 when its small passenger compartment resulted in leg cramps to the Special Forces troopers that completely disrupted the timing of their assault, more than offsetting the UH 1's only advantage (smaller rotor radius) over the larger HH 3. Two further full night rehearsals and a total of 31 practice landings by the HH 3E in the mockup's courtyard confirmed the choice. On 24 September, Manor recommended approval of the October window to US Secretary of Defense Melvin Laird, with 21 October as the primary execution date. However, at a White House briefing on 8 October with National Security Advisor Henry Kissinger and General Alexander M. Haig, Kissinger delayed the mission to the November window because President Nixon was not in Washington and could not be briefed in time for approval of the October window. This delay, while posing a risk of compromising the secrecy of the mission, had the benefits of additional training, acquisition of night vision equipment and further reconnaissance of the prison. Manor and Simons met with the commander of Task Force 77, Vice Admiral Frederic A. Bardshar, aboard his flagship America on 5 November to arrange for a diversionary mission to be flown by naval aircraft. Because of policy restrictions of the bombing halt then in place, the naval aircraft would not carry ordnance except for a few planes tasked for Combat Search and Rescue (CSAR). Between 10 and 18 November, the JCTG moved to its staging base at Takhli Royal Thai Air Force Base, Thailand. The Combat Talons, using the call signs Daw 43 and Thumb 66 in the guise of being a part of Project Heavy Chain, left Eglin on 10 November, flew to Norton Air Force Base, California, and then routed through Hickam Air Force Base, Hawaii and Kadena Air Base, Okinawa, arriving in Takhli on 14 November. The next day, four C 141 Starlifters departed one per day (to avoid the appearance of a major operation in progress), carrying the Army contingent of the JCTG, its equipment and the UH 1 helicopter from Eglin to Thailand. The Special Forces personnel arrived in Thailand at 03:00 local time 18 November and later that date President Nixon approved execution of the mission, setting in motion the final phase, Operation Kingpin. After overcoming in theater friction with the 1st Weather Group at Tan Son Nhut Air Base, South Vietnam, planners began watching the weather during the week before the projected target date. On 18 November, Typhoon Patsy struck the Philippines and headed west towards Hanoi. Weather forecasts indicated that Patsy would cause bad weather over the Gulf of Tonkin on 21 November, preventing carrier support operations, and converging with a cold front coming out of southern China, would cause poor conditions over North Vietnam for the remainder of the window. The presence of the cold front, however, indicated that conditions in the objective area on 20 November would be good and possibly acceptable over Laos for navigation of the low level penetration flights. A reconnaissance flight on the afternoon of 20 November by an RF 4C Phantom carrying a weather specialist confirmed the forecast. Manor decided to advance the mission date by 24 hours rather than delay it by five days. Manor issued the formal launch order at 15:56 local time 20 November, while the raiding force was in the final stages of crew rest, and brought together the entire ground contingent for a short briefing regarding the objective and launch times. Following the briefing, Manor and his staff flew by T 39 Sabreliner to Da Nang Air Base, where they would monitor the mission from the USAF Tactical Air Control Center, North Sector (TACC/NS) at Monkey Mountain Facility. Three theater lift C 130s previously staged at U Tapao Royal Thai Navy Airfield arrived at Takhli to transport the Army contingent and helicopter crews to Udorn RTAFB and the A 1 pilots to Nakhon Phanom.
Арнайы күштері
Рейдті жүргізуге таңдалған 56 арнайы күш сарбазы 20 қараша күні кешке C-130 ұшағымен Тахлиден Удон РТАФБ-дағы тікұшақ базасына жеткізілді. Арнайы күштер үш взводқа бөлінді: 14 адамнан тұратын, "Blueboy" кодолық аты бар шабуыл тобы түрме аумағына жерге құлау жолымен түсуі тиіс болды; 22 адамнан тұратын "Greenleaf" қолдау тобы шабуыл тобына дереу қолдау көрсетуге, ал 20 адамнан тұратын "Redwine" қауіпсіздік тобы түрме аумағын Вьетнам Халық Армиясының (PAVN) қарсы шабуыл күштерінен қорғауға және қажет болған жағдайда қалған екі топтың біреуіне қосымша көмек көрсетуге арналған. Саймонс ("Axle" шақыру белгісімен) "Greenleaf" тобымен бірге, ал жер күштерінің командирі, LTC Elliott P. "Bud" Sydnor Jr. ("Wildroot") "Redwine" тобымен бірге болды. 56 шабуылшы жақсы қаруланған, олардың барлығында 51 жеке қару, 48 CAR 15 карабині, екі M16 мылтығы, төрт M79 граната тастағышы, екі оқпана және төрт M60 автоматтары болды. Олар 15 Claymore минасы, 11 жарық зарядтары және 213 қол гранатасы алып жүрді, сонымен қатар миссияны орындау үшін көптеген сым кескіштер, бұранда кескіштер, балталар, тісті аралар, ломдар, арқандар, дауыс күшейткіштер, шамдар және басқа да жабдықтармен жабдықталды (олардың көп бөлігі коммерциялық сауда орындарынан алынған). Жер күштері 58 UHF AM және 34 VHF FM радиостанцияларымен, сондай-ақ әрбір сарбазға арналған апатты жағдайға арналған радиостанциясымен де жабдықталды.
The fifty six Special Forces troopers selected to conduct the raid were flown from Takhli to their helicopter staging base at Udorn RTAFB by C 130 on the evening of 20 November. The Special Forces were organized into three platoons: a 14 man assault group, codenamed Blueboy, which would crash land within the prison compound; a 22 man support group, Greenleaf, which would provide immediate support for the assault team and a 20 man security group, Redwine, to protect the prison area from People's Army of Vietnam (PAVN) reaction forces and provide backup support if needed for either of the other two groups. Simons (using the call sign Axle) accompanied the Greenleaf group, while the ground force commander, LTC Elliott P. "Bud" Sydnor Jr. (Wildroot), was with the Redwine group. The 56 raiders were heavily armed, carrying a total of 51 personal sidearms, 48 CAR 15 carbines, two M16 rifles, four M79 grenade launchers, two shotguns and four M60 machine guns. They carried 15 Claymore mines, 11 demolition charges and 213 hand grenades and were equipped with a plethora of wire cutters, bolt cutters, axes, chainsaws, crowbars, ropes, bullhorns, lights and other equipment (much of it acquired from commercial retail sources) to execute the mission. The ground force was also equipped for voice communications with 58 UHF AM and 34 VHF FM radios, including a survival radio for each individual soldier.