1992 жылғы Аудиожазу Актісі: АҚШ авторлық құқығындағы цифрлық жазулар мен технологиялар

Кіріспе

1992 жылғы Аудио үйге жазу туралы заң (AHRA) Америка Құрама Штаттарының авторлық құқық туралы заңына 10-тарауды, «Цифрлық аудио жазу құрылғылары мен медиасы» деп қосу арқылы өзгерістер енгізді. Бұл заң Sony Digital Audio Tape сияқты жазбалы цифрлық форматтарды, авторлық құқықты бұзу туралы сотқа шақыру қорқынышынсыз шығаруға мүмкіндік берді. RIAA және музыка баспагерлері тұтынушылардың музыканың мінсіз цифрлық көшірмелерін жасау мүмкіндігі аудио жазбалар нарығын қиратады деп алаңдады, компанияларды соттаумен қорқытты және Конгреске міндетті түрде көшірмелерді қорғау технологиясын және құрылғылар мен медиаға авторлық төлемдерді енгізу туралы заң қабылдауға лобби жасады. AHRA АҚШ авторлық құқығындағы маңызды прецеденттерді орнатып, құрылғы өндірушілер мен контент индустриясы арасындағы келесі екі онжылдықтардағы пікірталастың шеңберін анықтады. Оларға мыналар кіреді: авторлық құқық заңнамасындағы алғашқы мемлекеттік технологиялық талап, АҚШ-та сатылатын, өндірілетін немесе импортталатын барлық цифрлық аудио жазу құрылғыларында (кәсіби аудио жабдықтарын қоспағанда) Сериялық көшірмелерді басқару жүйесін (SCMS) міндетті түрде орнатуды талап етеді; авторлық құқықты бұзуға қарсы алғашқы шаралар, кейіннен Digital Millennium Copyright Act арқылы әлдеқайда кең ауқымда қолданылды; құрылғылар мен медиаға үкімет белгілеген алғашқы авторлық төлемдер, оның бір бөлігі тікелей жазба индустриясына төленеді. Заң сонымен қатар жеке, коммерциялық емес аналогты аудио көшірмелерге және белгілі бір цифрлық аудио жазу технологиясымен жасалған цифрлық аудио көшірмелерге қатысты авторлық құқық бұзу туралы шаралардан жалпы қорғауды қамтиды.

Тарих және заңнамалық негіздер

1980 жылдардың соңында бірнеше өндірушілер АҚШ-та цифрлық аудио форматтарын оқу/жазу мүмкіндігімен ұсынуға дайын болды. Бұл жаңа форматтар, сол кездегі жаңадан енгізілген, тек оқуға арналған компакт-диск форматынан айтарлықтай жақсырақ болатын, тұтынушыларға цифрлық аудио жазбалардың бірнеше буындық сапалы көшірмелерін жасауға мүмкіндік берді. Осы форматтардың ішінде ең танымал болғаны – Digital Audio Tape (DAT), одан кейін 1990 жылдардың басында Philips Digital Compact Cassette (DCC) және Sony Minidisc келді. DAT 1987 жылдан бастап Жапония мен Еуропада қолжетімді болды, бірақ құрылғы өндірушілер жазба индустриясының қарсылығына байланысты АҚШ-та осы форматты ұсынуды кейінге қалдырды. Жазба индустриясы, бірнеше буындық көшірмелерді жасау мүмкіндігінің авторлық құқықты кеңінен бұзуға және сатудың төмендеуіне әкелуінен қорқып, құрылғы өндірушілеріне қатысты екі маңызды мәселені көтерді. Біріншіден, тұтынушы электроникасын өндірушілер, көптеген тұтынушылар кассеталар мен пластинкаларын компакт-дискілермен алмастыру процесінде болғандықтан, жаңа музыка форматын қабылдау үшін жазба индустриясының ынтымақтастығына мұқтаж екенін түсінді. Екіншіден, құрылғы өндірушілері авторлық құқықты бұзуға қатысты сотқа шақырылуынан қаушады. Жазба индустриясының күшті позициясына қарамастан, олар тұтынушы электроника компанияларын көшіруді шектеу технологиясын ерікті түрде қабылдауға көндіре алмады. Сонымен қатар, жазба индустриясы 1987 жылдан бастап құрылғы өндірушілерін көшіруден қорғау технологиясын енгізуді міндеттейтін заңнамалық шешім іздеді. Бұл әрекеттер тұтынушы электроника индустриясымен, ән жазушылармен және музыка баспаларымен бірлесіп жеңіліске ұшырады, олар үйде көшіруге байланысты жоғалған сату үшін авторлық құқық иелеріне өтемақы төленбесе, ешқандай шешімді қабылдамайтындарын мәлімдеді. 1989 жылы Афинада өткен кездесуде жазба индустриясы мен тұтынушы электроника индустриясының өкілдері DAT жазғыштарының АҚШ-та сатылуын қамтамасыз ету мақсатында келісімге келді. Құрылғы өндірушілері сериялық көшіруді болдырмау үшін барлық тұтынушылық DAT жазғыштарына SCMS жүйесін енгізуге келісті. Жазба индустриясы цифрлық аудио жазба құрылғылары мен медиа үшін авторлық төлемдерді талап ететін заңнаманы тәуелсіз түрде ілгерілетуді жоспарлады. Арыз берушілер DAT жазғыштарын немесе медиа құралдарын АҚШ-та өндіруге, импорттауға немесе таратуға тыйым салатын мәлімдеме және бұйрық іздеді. Бұл сот процесі Sony компаниясын мойынсұнуға мәжбүр етті. 1991 жылдың шілдесінде Sony, жазба индустриясы мен тұтынушы электроника өндірушілері арасындағы келісімнің бір бөлігі ретінде, цифрлық медиа үшін авторлық құқық схемасын құру туралы заңнаманы қолдауға келісті. Оның орнына, Кан мен баспагерлер сот ісін тоқтатуға келісті. Барлық мүдделі тараптар қанағаттанғаннан кейін, заң жобасы Конгрестің екі палатасынан да оңай өтті. Президент Джордж Буш 1992 жылы AHRA заңына қол қойып, былай деді: "S. 1623 [AHRA] американдық тұтынушылардың жаңа цифрлық аудио жазу технологиясын қолдайтын жабдықтарға қол жеткізуін қамтамасыз етеді. Бұл сонымен қатар, әншілердің, орындаушылардың және жазба компанияларының зор таланттары, білімі және капиталдық инвестициялары үшін әділ сыйақы алу құқықтарын қорғайды. Бұл осы суретшілерге олардың шығармаларын көшіру үшін әділ өтемақы төлеу арқылы және цифрлық аудиотаспаларды шексіз көшіруді болдырмайтын жүйе құру арқылы іске асырылады."

By the late 1980s, several manufacturers were prepared to introduce read/write digital audio formats to the United States. These new formats were a significant improvement over the newly introduced read only (at the time) digital format of the compact disc, allowing consumers to make perfect, multi generation copies of digital audio recordings. Most prominent among these formats was Digital Audio Tape (DAT), followed in the early 1990s by Philips' Digital Compact Cassette (DCC) and Sony's Minidisc. DAT was available as early as 1987 in Japan and Europe, but device manufacturers delayed introducing the format to the United States in the face of opposition from the recording industry. The recording industry, fearing that the ability to make perfect, multi generation copies would spur widespread copyright infringement and lost sales, had two main points of leverage over device makers. First, consumer electronics manufacturers felt they needed the recording industry's cooperation to induce consumersmany of whom were in the process of replacing their cassettes and records with compact discsto embrace a new music format. Second, device makers feared a lawsuit for contributory copyright infringement. Despite their strong playing hand, the recording industry failed to convince consumer electronics companies to voluntarily adopt copy restriction technology. The recording industry concurrently sought a legislative solution to the perceived threat posed by perfect multi generation copies, introducing legislation mandating that device makers incorporate copy protection technology as early as 1987. These efforts were defeated by the consumer electronics industry along with songwriters and music publishers, who rejected any solution that did not compensate copyright owners for lost sales due to home taping. The impasse was broken at a meeting in Athens in 1989, when representatives from the recording industry and the consumer electronics industry reached a compromise intended to enable the sale of DAT recorders in the United States. Device manufacturers agreed to include SCMS in all consumer DAT recorders in order to prevent serial copying. The recording industry would independently pursue legislation requiring royalties on digital audio recording devices and media. The plaintiffs sought declaratory and injunctive relief that would have prevented the manufacture, importation or distribution of DAT recorders or media in the United States. The suit brought Sony to heel. In July 1991, Sony, as part of larger agreement between the recording industry and consumer electronics makers, agreed to support legislation creating a royalty scheme for digital media. In exchange, Cahn and the publishers agreed to drop the suit. With all the major stakeholders satisfied, the bill easily passed both houses of Congress. President George H. W. Bush signed the AHRA into law in 1992 proclaiming " S. 1623 [AHRA] will ensure that American consumers have access to equipment embodying the new digital audio recording technology. It also protects the legitimate rights of our songwriters, performers, and recording companies to be fairly rewarded for their tremendous talent, expertise, and capital investment. This will be accomplished by fairly compensating these artists for the copying of their works and by creating a system that will prevent unfettered copying of digital audio tapes."

Ерекшеліктер

AHRA-ның «цифрлық дыбыс жазу құрылғысы» деген анықтамасында негізінен музыкалық емес дыбыстарды жазуға арналған құрылғылар (мысалы, диктант құрылғылары және жауап беру автоматтары) және «кәсіптік жабдықтар» үшін нақты ерекшеліктер қарастырылған. Кәсіптік жабдықтардың анықтамасын Сауда департаменті белгілеуге тиіс болған, бірақ бұл ережелер ешқашан жарияланбады. «Кәсіптік» минидискі диктофондарының бағасы мыңдаған долларды құрайды. AHRA-ның «цифрлық аудио жазба құралдары» деген анықтамасы алдын ала жазылған, бірақ жазуға болатын құралдарды, сондай-ақ музыкалық туындылардан өзге ақпаратты сақтауға арналған сақтау құралдарын нақты түрде қамтымайды. Бұл ерекшелік RIAA v. Diamond Multimedia Systems, Inc. ісінде маңызды роль атқарды, бұл AHRA ережелері федералды соттарда қарастырылған жалғыз жағдай. RIAA Rio PMP300, алғашқы портативті MP3 ойнатқыштарының бірінің өндірісі мен таралуын тоқтату үшін сотқа шағымданды, себебі ол актіде талап етілетін SCMS көшірмеден қорғау жүйесін қамтымады және Diamond авторлық төлемдерді жасауға ниеті болмады. 9-шы апелляциялық сот, Diamond Multimedia пайдасына бұрынғы аудандық сот шешімін бекіте отырып, «цифрлық музыка жазу» актінің мақсатында компьютерлік қатты дискілерге сақталған әндерді қамтуды көздемегенін мәлімдеді. Сот сондай-ақ Rio-ның AHRA мақсатында цифрлық дыбыс жазу құрылғысы емес екенін анықтады, себебі 1) Rio компьютерлік қатты дискілерден файлдарды көшірді, олар акті бойынша SCMS және авторлық төлемдерден босатылған, 2) радиодан немесе басқа хабарламалардан тікелей жаздыра алмады.

Сериялық көшірмелерді басқару жүйесі

AHRA барлық цифрлық аудио жазба құрылғыларының көшірмеден қорғаудың Serial Copy Management System (SCMS) деп аталатын түріне немесе оның функционалдық баламасына сәйкес келуін талап етті. SCMS – бұл бастапқы жазбаның шектеулі көшірме жасауға рұқсат беретін, бірақ кейінгі ұрпақтардың көшірмелерін жасауын тиымдайтын кодтың бір бөлігі. AHRA сонымен қатар SCMS-тің бұзылуына, сондай-ақ осы құралдарды импорттауға, таратуға немесе өндіруге тыйым салды. Егер екі шараның бірі бұзылса, әр жазба үшін 25 долларға дейін немесе әр құрылғы үшін 2500 долларға дейін айыппұл салынады.

Роялтилерді төлеу

AHRA бойынша импорттаушылар мен өндірушілер "цифрлік аудио жазу құрылғылары" мен "цифрлік аудио жазу медиасы" үшін авторлық төлемдерді төлейді. Импорттау, өндіру және таратуға ниеттенгендер Авторлық құқық кеңсесінен міндетті лицензия алуы керек. Авторлық төлемдер "өткізу бағасына" негізделген, яғни сату бағасына немесе импорттаушылар үшін кедендік мақсаттарда тіркелген бағаға. Цифрлік аудио жазу құрылғылары үшін өндірушілер мен импорттаушылар құрылғының өткізу бағасының 2% авторлық төлемін төлейді, құрылғы үшін ең төменгі төлем 1 доллар, ең жоғарғысы 8 доллар (қос жазғыштар үшін 12 доллар). Цифрлік аудио жазу медиасы үшін өндірушілер мен импорттаушылар 3% авторлық төлем төлейді.

Роялтилерді бөлу

AHRA бойынша Авторлық құқық кеңсесі жинаған авторлық құқық төлемдері цифрлық жазба құрылғылары мен цифрлық жазба құралдарына екі бөлек қорға бөлінеді: Музыкалық шығармалар қоры және Дыбыс жазбалары қоры. Роялтидің үштен бірі Музыкалық шығармалар қорына беріледі, ол өз үлесін жазушылар (ASCAP, BMI және SESAC таратады) және музыка баспалары (Гарри Фокс агенттігі таратады) арасында 50/50 бөлінеді. Бұл тараптар өздерінің жазбалары таратылған немесе эфирге берілген деңгейіне қарай авторлық сыйақы алады. Қалған екі үштен бірі Дыбыс жазбалары қорына салынады. Бұл қаражаттың 4% жоғарыдан алынбайтын музыканттар мен вокалистерге арналған (AFM/SAG AFTRA Интеллектуалдық меншік құқықтарын тарату қорымен бөлінеді, оны Америка музыканттар федерациясы мен SAG AFTRA бірлесіп басқарады). Қалған 96% «авторлық құқықпен мүдделі тараптардың» екі тобы арасында 60/40 бөлінеді. Авторлық құқық туралы заңда бұрын-соңды белгісіз санаттағы авторлық құқық иелері, заң бойынша, танымал әртістер 40% алады, ал дыбыс жазбаларын көбейту құқығының иелері (басты дыбыс жазбасына ие жеке адам немесе компания, көбінесе рекордтық лейбл) 60% алады. Бұл тараптар Суретшілер мен дыбыс шығарушы компаниялар альянсы (AARC) арқылы олардың жазбалары АҚШ-тағы сатуларға байланысты сатылған, яғни цифрлық және бөлшек саудада сатылған.

Under the AHRA, royalties collected by the Copyright Office on digital recording devices and digital recording media are divided into two separate funds, the Musical Works Fund and the Sound Recordings Fund. One third of the royalties goes to the Musical Works Fund, which splits its cut 50/50 between writers (distributed by ASCAP, BMI, and SESAC) and music publishers (distributed by Harry Fox Agency). These parties receive royalties according to the extent to which their recordings were distributed or broadcast. The remaining two thirds of the royalties are placed in the Sound Recordings Fund. Four percent of these funds are taken off the top for non featured musicians and vocalists (distributed by the AFM/SAG AFTRA Intellectual Property Rights Distribution Fund, jointly operated by American Federation of Musicians and SAG AFTRA). The remaining 96% is split 60/40 between two sets of "interested copyright parties". Interested copyright parties, a heretofore unknown category in copyright law, is defined by the act as featured artists receive 40%, and the owners of the right to reproduce sound recordings (an individual or company, mostly the record label, who owns the master sound recording) receive 60%. These parties receive royalties through the Alliance of Artists and Recording Companies (AARC) according to the extent to which their recordings were sold, based on sales in the United States, both digitally and retail. +Distribution of AHRA Royalties Sound Recordings Fund Musical Works Fund Record Labels (sound recording copyright holders) 38.4% Music Publishers 16.65% Featured Artists 25.6% Songwriters 16.65% Non featured Instrumentalists and Vocalists 2.7% Percentage of Total Fund 66.7% Percentage of Total Fund 33.3%

The inclusion of the reproduction rights holders was unprecedented in United States copyright law. Almost thirty nine percent of the royalties collected under the AHRA go not to songwriters and musicians, but to the record labels who own the right to copy and distribute their recordings. The justification for this cross subsidy is that the copying enabled by the digital technology is a loss of profits for the recording industry, and that they should be compensated for this loss. It is unclear whether the recording industry ever thought that revenue from royalties would compensate for revenues lost to the first generation copying authorized by the AHRA. Given their willingness to block all distribution of all digital audio recording media and devices in the United States, that the combination of SCMS and the price premium imposed by royalties was intended to cripple the market. It is also possible that given a new technology, and the act's unprecedented provisions (royalties, legislative mandates for copy protection), they could not predict the impact of the AHRA on adoption of the new technology. Regardless of their intent, AHRA royalties have never been a significant revenue stream for anyone, least of all the recording industry. Revenues for the Copyright Office's Digital Audio Recording Technologies (DART) Fund peaked at $5.2 million in 2000, and have been declining, at times precipitously, ever since. Revenues for 2005 were approximately $2.4 million. According to the US Copyright Office Licensing Division, DART funds distributed since 1993 exceed $45 million.

+AHRA авторлық жарналар таратуы

Дыбыс жазбалары қоры – 66.7%
Музыкалық шығармалар қоры – 33.3%

Жазушылар (дыбыс жазу авторлық құқығының иелері) – 38.4%
Музыкалық баспагерлер – 16.65%
Көрнекті суретшілер – 25.6%
Әншілер – 16.65%
Көрнекті емес аспапшылар мен вокалшылар – 2.7%

Көбейту құқығының иелерін қосу АҚШ авторлық құқығының заңдарында бұрын-соңды болмаған жағдай. AHRA аясында жиналған авторлық сыйақының шамамен 39 пайызы әнші-күйшілерге емес, олардың жазбаларын көшіріп, тарату құқығына ие болған лейблдерге беріледі. Бұл айқаспалы субсидиялаудың негіздемесі – цифрлық технология арқылы көшірулер жасау дыбыс шығару өнеркәсібі үшін пайданың жоғалтуы болып табылады және олар бұл шығын үшін өтемақы алуы тиіс. Диск шығару индустриясы авторлық жарнадан түсетін табыс AHRA-ның рұқсатымен көшірілген бірінші буынның жоғалған табысын өтейтінін ойлаған ба, жоқ па, белгісіз. Олардың АҚШ-та барлық цифрлық аудио жазба құралдары мен құрылғыларын таратуды тоқтатуға дайындығын ескере отырып, SCMS және роялтимен тағайындалған баға үстемесі комбинациясы нарықты құлдыратуды көздеді. Сондай-ақ, жаңа технологияны және заңның бұрын-соңды болмаған ережелерін (роялтилер, көшірмелерді қорғау бойынша заңнамалық тапсырмалар) ескере отырып, олар AHRA-ның жаңа технологияны қабылдауға әсерін болжап бере алмауы мүмкін. Олардың ниетіне қарамастан, AHRA авторлық жарналары ешқашан ешкім үшін маңызды табыс көзі болған емес, әсіресе, музыка индустриясы үшін. Авторлық құқық басқармасының сандық аудио жазба технологиялары (DART) қорының табысы 2000 жылы 5,2 миллион долларға жетті, содан бері кейде күрт төмендеп келеді. 2005 жылғы кіріс шамамен 2,4 миллион долларды құрады. АҚШ-тың авторлық құқық кеңсесінің лицензиялық бөлімшесінің мәліметінше, 1993 жылдан бері таратылған DART қаражаты 45 миллион доллардан асады.

Қосымша түсіндірмелер

Өкілдер палатасының екі баяндамасында бұл ереже үйдегі цифрлық көшірмені аналогты көшірумен бірдей дәрежеде заңдастыратыны сипатталады. Біріншісінде «үйге жазу жағдайында, бұл бостандық тұтынушылардың цифрлық және аналогты жазбаларды коммерциялық мақсатсыз көшіруін қорғайды», ал екіншісінде «Қысқасы, баяндалған заңнама [1008-бапта] тұтынушыларға жеке, коммерциялық мақсатсыз пайдалану үшін аналогты немесе цифрлық аудио көшірмелер жасағаны үшін сотқа шақыруға болмайтынын нақты көрсетеді» делінген. Сол сияқты, RIAA v. Diamond Multimedia ісіндегі тұжырым 1008-баптағы ерекшеліктерді кеңірек түсінуге мүмкіндік береді, «цифрлық және аналогты музыкалық жазбаларды тұтынушылардың коммерциялық мақсатсыз көшіруіне» толық қорғауды қамтамасыз етеді және аудионың «орнын ауыстыруын» Sony v. Universal Studios ісінде үйдегі бейнежазбаларға берілген әділ пайдалану құқығымен теңестіреді.

Шындығында, Rio құрылғысының жұмысы заңның басты мақсатына толық сәйкес келеді – жеке пайдалануды жеңілдету. Сенат баяндамасында түсіндірілгендей, «[заңның] мақсаты тұтынушылардың авторлық құқыққа ие музыканы жеке, коммерциялық мақсатсыз пайдалану үшін аналогты немесе цифрлық аудио жазбаларын жасауға құқығын қамтамасыз ету болып табылады». S. Rep. 102 294, *86 (көшірме қосылды). Заң бұл мақсатқа үйде жазуға қатысты бостандық беру арқылы жетеді, қараңыз 17 U.S.C. S 1008, ол «цифрлық және аналогты музыка жазбаларын тұтынушылардың коммерциялық мақсатсыз көшірмелерін қорғайды», H. R. Rep. 102 873(I), *59. Rio тек пайдаланушының құрылғысында сақталған файлдарды жылжыту немесе «орнын ауыстыру» үшін ғана көшірме жасайды. Sony Corp. of America v. Universal City Studios, 464 U. S. 417, 455 (1984) ісін қараңыз (авторлық құқықпен қорғалған телешоуларды бейнежазбамен «уақытты ауыстыру» Авторлық құқық туралы заң бойынша әділ пайдалану болып табылады, демек бұл бұзушылық емес). Мұндай көшірме жасау – заңның мақсатына толық сәйкес келетін, коммерциялық мақсатсыз жеке пайдалану. Дегенмен, бұл тұжырым obiter dicta болуы мүмкін.

XM ісімен байланыстылығы

AHRA-ның маңыздылығы дыбыс жазу индустриясының Samsung Helix және Pioneer Inno XM қабылдағыштары үшін XM радиосына қарсы қозғалған істе көрінеді, бұл қабылдағыштар пайдаланушыларға спутниктік радио жазбаларын сақтауға және жеке әндерді бөліп алуға мүмкіндік береді. XM компаниясы бұл құрылғылардың AHRA бойынша «цифрлік аудио жазу құрылғылары» (ЦАЖҚ) болып есептелетінін және осылайша жеке, коммерциялық емес мақсатта көшіру үшін авторлық құқық бұзу туралы шағымдардан босатылатынын мәлімдеді. Нью-Йорк округінің соты бұл құрылғылардың ЦАЖҚ екенін растады, себебі олар сыртқы компьютер немесе компьютерлік дискіні пайдаланбастан берілістен жазу мүмкіндігіне ие. ЦАЖҚ-ты өндірушілер немесе таратушылар ретінде Samsung және Pioneer AHRA талаптарына сәйкес келуі тиіс, соның ішінде әр таратылған құрылғы үшін АҚШ Авторлық құқық кеңсесіне тоқсан сайын роялти төлеуді қамтамасыз етуі керек, бұл оларды сотқа шағымданудан қорғайды. Алайда, округтік соттың пікірінше, бұл иммунитет XM-ді музыка индустриясының қозғалған ісінен қорғамайды. Музыка индустриясының шағымы XM-нің олардың музыкасын пайдалануына, құрылғыларды таратуға емес, негізделген. XM қазіргі уақытта АҚШ Авторлық құқық заңының 114-бабына сәйкес, цифрлік спутниктік хабар тарату арқылы музыка индустриясының музыкасын ұсынуға лицензия алған. Бірақ, музыка индустриясының шағымында XM + MP3 сияқты қызметтер лицензиясыз дыбыс жазбаларының тұрақты цифрлік көшірмелерін таратады деп айтылған. XM компаниясы Helix және Inno сияқты құрылғыларды таратқаны үшін емес, музыка индустриясының музыкасын тарату лицензиясысыз таратқаны үшін сотқа тартылуда. Сондықтан, округтік сот XM-нің ЦАЖҚ-ты таратуға қатысты AHRA иммунитеті, лицензиясыз музыка таратуға байланысты авторлық құқық бұзу туралы шағым бойынша XM-ді қорғамайды деген негіздемемен, істі қараудан бас тарту туралы өтінішін қабылдамады.