Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жеке көшірмелеуге салынатын алым (бос тасымалдағыштарға салынатын салық немесе алым деп те аталады) – үкіметтік міндеттеме бойынша жазбалы тасымалдағыштарды сатып алу кезінде қосымша салық немесе алым (жалпы сату салығына үстеме) салынатын жүйе. Мұндай салықтар түрлі елдерде қолданылады, ал түскен қаражат көбінесе "контент" жасаушыларға бөлінеді. (Жиналған қаражатты қабылдаушыға байланысты "салық" пен "алым" арасында айырма жасалады; салықтарды мемлекет алады, ал алымдарды жекелеген ұйымдар, мысалы авторлық құқықтарды басқару ұйымдары алады.) Алым жүйесі принцип бойынша жеке бірліктерді сатудың меншік құқығына негізделген тәсілін ішінара алмастыратын ұжымдық жүйе ретінде жұмыс істей алады.
A private copying levy (also known as blank media tax or levy) is a government mandated scheme in which a special tax or levy (additional to any general sales tax) is charged on purchases of recordable media. Such taxes are in place in various countries and the income is typically allocated to the developers of "content". (A distinction is sometimes made between "tax" and "levy" based on the recipient of the accumulated funds; taxes are received by a government, while levies are received by a private body, such as a copyright collective.) Levy system may operate in principle as a system of collectivisation, partially replacing a property approach of sale of individual units.
Тарих
Мұндай алымдар алғаш рет Германияда 1960 жылдары енгізілді. Аудиокассетаның пайда болуымен заң шығарушылар кассеталық диктофондар пластинкалардың сатылуын күрт азайтады деп сендірді, себебі достар бірінен кейін бірін бір сатып алынған альбомның көшірмелерін жасап алатын болды. Бүгінде алымдар жазғышты компакт-дискілерге салынады, бұл ақпарат құралы алымдар алғаш ойластырылған кезде мүлдем болған емес. Жазбаланбаған компакт-дискілердің көп бөлігі компьютер индустриясында қолданылса да, олар әлі де жазба индустриясына кіріс әкелу үшін "салық салынады". Алымдар көбінесе заңсыз файл алмасудың орнын толтыру ретінде қарастырылады. Алайда, бұл сұрақты талқылауға болады: алымдар айыппұлдардың алдын ала төлемі емес, керісінше, көптеген елдерде заңмен рұқсат етілген жеке пайдалану үшін жасалған көшірмелерге өтемақы төлеуге ғана арналған. Еуропадағы ерекше жағдай – Ұлыбритания, онда жеке көшірме жасауға рұқсат етілмейді. Бірақ, заң шығарушылар жеке көшірмелерге екі себеппен рұқсат береді: біріншіден, олай болмаған жағдайда жеке мақсаттағы бұзушылықтарды анықтау өте қиын болар еді, екіншіден, әкімшілік жүктеме тым ауыр болар еді.
Such levies were first introduced in Germany in the 1960s. With the advent of the audio cassette, legislators were persuaded that cassette recorders would decimate sales of records as friend after friend would then make copies of only one purchased album. Levies today are assessed on recordable compact discs, a form of media that did not exist when levies were first conceived. Although the bulk of unrecorded compact discs are actually used in the computing industry, they are still "taxed" to provide a revenue stream to the recording industry. Levies are often considered a compensation for illegal file sharing. This is debatable, however: levies could be seen as not being an advance for fines, but rather, only intended to compensate for copies in the private sphere that are legally allowed in many jurisdictions. A notable exception in Europe is the UK, that does not allow private copies. But generally legislators allow private copies for two reasons: firstly, because otherwise the enforcement would be unfeasible for private reasons, and secondly because the administrative burden would be disproportionate.
Құқықтық әсерлері
Мұндай алым авторлық құқық туралы заңның тиісті жеңілдетілуімен байланысты болуы мүмкін, яғни салық төленген құралдарға авторлық құқықпен қорғалған туындыларды жазуға рұқсат беру арқылы. Дегенмен, бұл теорияны қолдайтын аз ғана дәлел бар. Керісінше, баспагерлер мен авторлық құқық иелерінің лоббистері, тіпті жеке көшірмелерге алым салынған елдерге де, одан да шектеуші заңдарды қабылдауға күшті қысым көрсетуде. 2007 жылы Халықаралық зияткерлік меншік альянсы әлемдегі ең көп халқы бар 30 елдің 23-ін Басымдықпен қадағалау тізіміне енгізді, ал тізімде жоқ АҚШ-тың заңдары тізімдегі елдердің заңдарынан гөрі көбірек либералды болып табылады. Тіпті, алым жүйесін негізінен музыка ойнатуға арналған құрылғылармен шектеудің өзі ұялы телефондар, жеке көмекшілер (PDA) және басқа да көп функциялы портативті электрондық құрылғылардан алым жинауға кедерес келтіретін олқылықтарды жасайды. Осының салдарынан авторлық құқық иелері алымды жинау үшін одан да көп заңдарға жүгінуге және қабылданатын шығындарды өтеу үшін бұрыннан салық салынатын өнімдерге бағаны көтеруге мәжбүр болады, бұл алым жүйелерін жоюға бағытталған саяси тенденцияларға қайшы келеді.
It is theorized that such levy may be linked to a corresponding relaxation of copyright law, by permitting the recording of copyrighted works on media for which the tax has been paid. However, there is little evidence to support this theory. On the contrary, lobbyists representing publishers and copyright holders have increased pressures to implement more restrictive laws, even on countries that have implemented private copying levy. In 2007, it was reported that International Intellectual Property Alliance put 23 of the world's 30 most populous countries into Priority Watch List, even though the United States, which was not in the list, has laws that are more liberal than the laws from the countries within the list. Even when restricting levy system to devices that primarily play music, this itself creates loopholes that prevents collecting levies from cellphones, PDAs, and other all in one portable electronic devices. As a result, copyright holders will have to rely on even more laws to collect levy, and to increase rates of already levied product to recover perceived losses, which run against the political trends toward eliminating levy systems.
Австралия
Австралияда кассета таспаларына мемлекеттік алым салынды. Алымды белгілейтін заң 1989 жылы қабылданды және Австралия Жоғарғы Сотында «Австралиялық таспа өндірушілер қауымдастығы Лтд. против Ұлттық Достастық» ісі бойынша күдік тудырды. Соты ақша жекелеген көздерден түскеніне қарамастан, ол қоғамдық мақсатқа қызмет ететіндіктен салықты заңды деп тапты. 1989 жылғы Авторлық құқыққа енгізілген өзгерістер (Cth) бос таспаларға алым енгізді, бірақ 1993 жылы Жоғарғы Соттағы «бос таспаларға алым» ісінен кейін 1993 жылғы Авторлық құқыққа енгізілген өзгерістер (қайта қабылдау) заңымен жойылды.
Australia had a public levy on cassette tapes. The legislation establishing the levy was passed in 1989, challenged in the High Court of Australia in Australian Tape Manufacturers Association Ltd v Commonwealth. The court found the tax legal even though it went to private sources because it served a public purpose. Copyright Amendment Act 1989 (Cth) introduced the Levy on blank tapes but was later repealed by Copyright Amendment (Re Enactment) Act 1993 following the "blank tapes levy case" in the HCA in 1993.
Германия
Әлемдегі алғашқы жеке көшіру жүйесі 1965 жылы Германияда жасалды. Ол GEMA компаниясының Grundig компаниясына қарсы өткен бұрынғы, сәтті сот процесінің нәтижесі болды (GEMA v. Grundig ісі).
The world's first private copying system was created in Germany in 1965. It was a result of earlier successful litigation by GEMA against an audio equipment manufacturer in GEMA v. Grundig.
Люксембург
Люксембург – Еуропалық Одақтың жеке көшірмелерге салық салынбайтын жалғыз мүше мемлекеті, осылайша Франция және Германия сияқты елдерден бос тасымалдағыштарды сатып алушылар үшін ол "салықтан босатылған аймаққа" айналды.
Luxembourg is the only EU member state on the continent without a private copying levy, making it a popular "copying levy haven" for blank media buyers from countries such as France and Germany.
Португалия
Португалия 1998 жылы CD және DVD дискілеріне салық қойды.
Portugal established a levy on CDs and DVDs in 1998.
Ресей Федерациясы
Ресей Федерациясының Азаматтық кодексінің 1245-бабында "Фонограммалар мен аудиовизуалды өнімдерді жеке мақсаттарда тегін көбейту үшін сыйақы" ("Вознаграждение за свободное воспроизведение фонограмм и аудиовизуальных произведений в личных целях") көрсетілген пропорцияда төленетін алым қарастырылған: авторларға – 40%, әншілерге – 30%, медиа өндірушілеріне – 30%. Бірақ іс жүзінде бұл алым Ресей Федерациясы Үкіметінің 2010 жылғы 14 қазандағы № 829 қаулысымен компьютерлерге, бос оптикалық дискілерге, жад карталарына, телевизорларға, бейне және аудио жазба құрылғыларына, радиоқабылдағыштарға, ұялы телефондарға сияқты құрылғыларға бірыңғай 1% салық енгізілгенге дейін алынбаған. Үкіметтің жиналған қаражатты Ресей құқық иелері одағына беру жөніндегі шешімі көпшілік тарапынан сынға ұшырады және сот арқылы дауланылды.
Article 1245 of Civil Code of Russian Federation "Remuneration for free reproduction of phonograms and audiovisual products for private purposes" ("Вознаграждение за свободное воспроизведение фонограмм и аудиовизуальных произведений в личных целях") mandates a fee, which is to be distributed in the following proportion: 40% to the authors, 30% to the singers, 30% to the manufacturers of the media. In practice, this fee had not been charged until after the Regulation of the Government of Russian Federation 829 from October 14, 2010, which mandated a uniform 1% tax on computers, blank optical disks, memory sticks, TVs, video and audio recorders, radios, mobile phones, etc. The controversial decision of the government to award the collected funds to the Russian Union of Rights Holders for further distribution was criticized by the public and disputed in a lawsuit.
Бос музыкалық CD және диктофон
Авторлық құқықтарды бұзуға қатысты шаралар қарастырылады және құрылғылар үшін бастапқы бағасының 2%-ы, ал медиа үшін 3%-ы мөлшерінде авторлық төлемдер көзделеді. Бұл төлем мөлшері 1998 жылғы «Музыкалық лицензиялаудағы әділеттілік туралы» заңмен белгіленген. Бұл тек музыкалық мақсатта сатылатын және таңбаланған CD-лерге ғана қолданылады; компьютерден CD-ге музыка жазу немесе «жару» үшін пайдаланылса да (және көбінесе солай жасалады), бос компьютерлік CD-лерге қолданылмайды. Авторлық төлем жеке тұтынуға арналған CD жазғыш құрылғыларға да қолданылады, бірақ кәсіби CD жазғыштарға немесе компьютермен қолданылатын CD жағылғыштарына қолданылмайды. Соңғы кезде осы авторлық жарнаға портативті спутниктік радио жазба құрылғылары да үлес қосуда. 1998 жылғы Rio PMP300 ойнатқышына қатысты сот ісінде белгіленген прецедент арқасында көптеген MP3 ойнатқыштары «компьютерлік перифериялық құрылғылар» саналады және АҚШ-та осы типтегі авторлық төлемдерге жатпайды. Қазіргі таңдағы жеке көшірме авторлық құқықтары АҚШ-та «бос дискілер мен жеке аудио құрылғыларын, медиа орталықтарын, спутниктік радио құрылғыларын және жазу мүмкіндігі бар автомобильдік аудио жүйелерді» сату арқылы түзіледі.
bars copyright infringement action and provides for a royalty of 2% of the initial transfer price for devices and 3% for media. The royalty rate in was established by the Fairness in Music Licensing Act of 1998. This only applies to CDs which are labeled and sold for music use; they do not apply to blank computer CDs, even though they can be (and often are) used to record or "burn" music from the computer to CD. The royalty also applies to stand alone consumer grade CD recorders, but not to professional CD recorders or CD burners used with computers. Most recently, portable satellite radio recording devices contribute to this royalty fund. Thanks to a precedent established in a 1998 lawsuit involving the Rio PMP300 player, most MP3 players are deemed "computer peripherals" and are not subject to a royalty of this type in the U. S.
Currently, private copy royalties are generated in the US by the sale of "blank CDs and personal audio devices, media centers, satellite radio devices, and car audio systems that have recording capabilities."
Ұлыбритания
Қазіргі уақытта Ұлыбританияда жеке көшірме жасауға арналған тиісті ерекшелік жоқ, тек 1988 жылғы Авторлық құқық, үлгілер және патенттер туралы заңның (CDPA) s70(1) тармағында эфирдегі уақытты ығыстыруға қатысты тар ерекшелік бар. 2014 жылғы 1 маусымда Ұлыбритания Инфосоц директивасының 5(2)b бабын 2014 жылғы Авторлық құқық және орындау құқықтары (Жеке пайдалану үшін жеке көшірмелер) регламенті арқылы іске қосты. Бұл жеке пайдалануға, жеке көшірме иелеріне шектеулі ерекшелік берді және жанама коммерциялық пайдалануды қамтымады. Ол өтемақы төлеуді көздемеді. Ұлыбритания үкіметінің пікірінше, "есептеулер немесе басқа да өтемақылар тар ереже аясында қажет емес және зияндылығын барынша азайтады. Есептеулер – тұтынушыларға қажетсіз және тиімсіз салық. Олар тұтынушылар үшін әділетсіз, себебі төленген құрылғыны (мысалы, қатты дискіні) қалай пайдалануға болса да, және пайдаланушы құрылғыда сақталған көшірмелер үшін төлеген-төлемегеніне қарамастан төлеуге тиіс. Сонымен қатар, қазіргі экономикалық ахуалда, қиын жағдайдағы тұтынушылардың қалтасынан қосымша ақша алу дұрыс емес". Британдық әнші-күйшілер, композиторлар және авторлар академиясы (BASCA), Музыканттар одағы және Ұлыбритания музыкасы осы регламенттерді күшінен жоюға шағымданып, сотқа шағым түсірді. Олардың шағымы 2015 жылдың маусым айында Жоғары соттың регламенттердің әсерін дұрыс бағаламағандықтан заңсыз деп тануымен аяқталды.
Currently there is no proper private copy exception in the United Kingdom, there is only a narrow exception regarding broadcast time shifting (s70(1) of the Copyright, Designs and Patents Act 1988 (CDPA)). On 1 June 2014, the UK implemented art. 5(2)b of the Infosoc Directive via the Copyright and Rights in Performance (Personal Copies for Private Use) Regulations 2014. This provided an exception limited to the personal use, to the owners of a personal copy and with the exclusion of indirectly commercial uses. It did not provide for compensation. The UK Government's view was that "levies or other compensation are neither required nor desirable in the context of a narrow provision that causes minimal harm. Levies are an unnecessary and inefficient tax on consumers. They are unfair to consumers in that they are payable regardless of the use to which a levied device (for example a hard disk) is put and regardless of whether a user has already paid for the copies they store on a device. Furthermore, particularly in the current economic climate, it is not right to extract more money from the pockets of hard pressed consumers." The British Academy of Songwriters, Composers and Authors (BASCA), the Musicians' Union, and UK Music challenged the introduction of these regulations, and brought an application for judicial review. Their application succeeded when, in June 2015, the High Court ruled that the regulations were unlawful because of a flawed impact assessment.