Кередигион сайлау округінің тарихы және құрылымы

Кіріспе

Ұлыбританиядағы парламенттік сайлау округі, 1997 жылдан бастап

Середигион (сондай-ақ Кардиганшир) – Ұлыбритания Парламентінің Палаталар палатасында өкілдік етілетін парламенттік сайлау округі. 1536 жылы құрылған, франшиза 19-шы ғасырдың соңында кеңейтілді және әйелдерге сайлау құқығы берілді. Оның шекаралары 1983 жылға дейін дерлік өзгермеді. 1536 жылдан 1885 жылға дейін аймақта екі орын болды (депутаттар сайланды): ауылдық аймақтарды қамтитын округтік сайлау округі (Кардиганшир), екіншісі – бірнеше жеке қалалардан тұратын Кардиган ауданы деп аталған қалалық сайлау округі; 1885 жылы соңғысы таратылды, оның қалалары мен сайлаушылары бұрынғысына қосылып, бір депутатқа дейін азайтылды. Қалалық округтерді құрайтын қалалар осы ұзақ кезеңде сәл өзгерді, бірақ негізінен Кардиган, Аберистуит, Лампетер және Адпар қалаларынан тұрды, соңғысы қазір Кармартенширдегі Тейфи өзенінен өтетін Ньюкасл Эмлин қаласының маңындағы шағын елді мекен. Округтік сайлау округі (қалалық округтерден айырмашылығы, атап айтқанда, сайлау комиссарының түрі және рұқсат етілген сайлау шығындары) 1983 жылы Пембрукширдің бір бөлігімен біріктіріліп, Середигион және Пембрук Солтүстік деп аталған жаңа сайлау округі құрылды. 1997 жылы ол қайта құрылды және оның ағылшындылмайтын атауы – Середигион ресми атауы болды. 1999 жылы (Ассамблея сайлау округі ретінде) бірдей шекаралармен Середигион Сенат сайлау округі құрылды. 2023 жылғы Вестминстер сайлау округінің кезеңдік қарастыруының аясында және Уэльс шекаралық комиссиясының 2023 жылғы маусымдағы келесі Ұлыбританиядағы жалпы сайлауға қатысты соңғы ұсыныстарына сәйкес бұл сайлау округі таратылуға тиіс. Бүкіл сайлау округі Середигион Пресели құрамына кіреді.

Шекаралар

Бұл сайлау округінің шекаралары Цередигон қаулының шекараларымен дерлік толық сәйкес келеді.

Сайлау округтерін өзгерту ұсынысы

2016 жылдың қыркүйегінде жарияланған, келесі жалпы сайлауға дейін жасалған сайлау округі шекараларын өзгерту ұсынысы бойынша, округтің шекарасы кеңейтілуі керек еді. «Середигон және Солтүстік Пемброкшир» деген атауға ие болу жоспарланған округ, қазіргі Середигон округінің барлық аумағын, қазіргі Пресли Пемброкшир округінің солтүстік бөлігін, Кармартен Батыс және Оңтүстік Пемброкшир округінің Дре-фах-Фелиндре ауылы маңындағы шағын бөлігін, сондай-ақ Лландиллос маңындағы Монтгомеришир округінің оңтүстік-батыс бөлігін қамтиды.

Тарих

Сердигон, бұрын ағылшынша нұсқасы Кардиганшир деп аталған, 1536 жылы король Генри VIII Уэльсті Англия құрамына қосқанда алғаш рет сайлау құқығына ие болды. Ауданға бір өкіл берілді, оны жеткілікті құнды мүлігі бар әрбір адам сайлауға құқылы болды. Бұған қоса, Кардиган, Аберистуит, Адпар және Лампетер тұрғындарына бір депутатты бірігіп сайлау құқығы берілді, дауыс беру құқығы тек еркін азаматтарға ғана шектелді. 1715 жылғы жалпы сайлауда Льюис Прайс сайланды, бірақ ол кейіннен Якобит көтерілісіне қатысқандығына байланысты король Георг I-ге адалдық серт беру үшін парламентке бармағандықтан, келесі жылы парламенттен қуылды.

Сайлау реформасы

1832 жылдан бастап реформалық заң сайлау жүйесін өзгертіп, 10 фунттан астам құны бар үйлердің иелеріне қалаларда сайлау құқығы берді. Бороу сайлау округінде либералдарды қолдаған Гогерддендегі Ловенден Прайс отбасының ықпалы күшті болды; Прайс Прайс 1818 жылдан 1849 жылы қайтыс болғанға дейін орынды бұлжытпай ұстады, тек 1841 жылғы сайлаудағы тартысты жарыстан кейін оны сақтап қалды. Кардиганшир округінде консерваторлардың Нантеодағы Пауэлл отбасы басымдық құрды. Уильям Эдвард Пауэлл 1816 жылдан 1854 жылы қайтыс болғанға дейін орынды иеленді. Гогердден мен Нантеос жақтастарының келісімі бойынша, ешкім бір-бірінің кандидатурасына қарсылық көрсетпеді, нәтижесінде 1859 жылға дейін округте даулы сайлаулар өткен жоқ. Пауэлл зейнеткерлікке шыққаннан кейін, өкілдік консервативті саясат ұстанған Траускойдтың Эрнест Воуганға көшті. Округ өзінің алғашқы жарысын 1859 жылғы жалпы сайлауда көрді, онда Нантеос полковнигі В. Т. Р. Пауэлл отбасының округтік орынға талап етуін қайта жандандыруға тырысты. Оған Пентренің Артур Сондерс Дэвис қарсы шықты, бірақ ол аз айырмамен жеңіске жетті. Екі үміткер де консервативті көзқарастарды ұстанды, бірақ Пауэлл либералды консерватор ретінде сайланды. Дегенмен, Нантеос орынды иелене алатын кезең шектеулі болды, ал Бронвидтің сэр Томас Ллойд 1854 жылғы қосымша сайлауда және 1857 және 1859 жылғы жалпы сайлауларда либералды кандидат ретінде қарастырылды. 1865 жылғы жалпы сайлауда Пауэлл сайлауға он екі ай бұрын зейнеткерлікке шығатынын мәлімдеді және Бронвидтің Ллойд либералды кандидат ретінде таңдалды. Бірақ Пауэлл шешімін өзгерткен соң, Ллойд отырыстағы мүшеге қарсы шықпайтынын мәлімдеді. Соның салдарынан Генри Ричард пен Дэвид Дэвис өзіндік үміткерлер ретінде тіркелді. Абераронда іріктеу жиналысы ұйымдастырылды, бірақ одан аз уақыт бұрын Пауэлл зейнетке шығуын жариялады. Ллойд енді орын үшін күресетінін мәлімдеді, ал Ричард оның пайдасына бас тартты. Алайда Дэвид Дэвис бас тартпады және жеңіске 361 дауыспен жақындады. Ллойд 1868 жылғы сайлауда Суонсидің өнеркәсіпшісі Э. М. Ричардс орынды алғанда қалаға ауысты. Бұл сайлау көбінесе жалға алушы фермерлердің ұзақ жылдар бойы сақталған құрмет көрсету дәстүрінен бас тартып, жер иелерінің тілегіне сәйкес дауыс беруден бас тартқандығымен маңызды оқиға ретінде қарастырылады. Бұл сайлаудан кейін консервативті жер иелері қысым көрсету туралы айыптаулар жасады және олардың шаруашылықтарынан қуылғандарды қолдау үшін ұлттық қор құрылды. Бірақ шындығында Ричардстың жеңісі Гогерддендегі қуатты Прайс отбасының қолдауына байланысты болды. 1874 жылы консервативті үміткер Томас Эдвард Ллойд Кодмор консерваторлар үшін орынды жеңіп алып, Ричардсты 215 дауыспен жеңді. Нәтиже либералды қатарларда күмәнділікпен қабылданды, өйткені құпия дауыс беруді енгізу либералдарға пайдалы болады деп күтілген еді. Алайда консерваторлар өздерінің жергілікті жерде танымал және жалдама ақы төлеушілермен қақтығысқа түспеген үміткерді таңдады. Либералдар да жарысқа дайын болмады, Ллойдтың кандидатурасы номинация күніне дейін құпия сақталды. Ллойдтың Кардиганширден шыққандығы, ал Ричардстың Суонсидің өнеркәсіпшісі болғандығы да үлкен мәнге ие болды. 1880 жылы нәтиже өзгерді, бірақ одан кейін округ үшін аздап кеңейтілген сайлау құқығымен өткен қатал жарыстар болды.

From 1832 the Reform Act changed the electoral system so that householders of homes worth over £10 were enfranchised in the boroughs. The Borough constituency was still dominated by the Loveden Pryse family based in Gogerddan who were supporters of the Liberals; Pryse Pryse held the seat unopposed from 1818 until his death in 1849, except for the 1841 election when he narrowly retained the seat after a controversial contest. The Cardiganshire county constituency, however, was dominated by the Powell family of Nanteos who were Conservatives. William Edward Powell held the seat from 1816 until shortly before his death in 1854. By agreement between the followers of Gogerddan and Nanteos, neither challenged the others' nomination and as a result there were no contested elections in the county until 1859. Following Powell's retirement, the representation fell to Ernest Vaughan of Trawscoed, whose politics were Conservative. The county saw its first contest in the 1859 general election when Colonel W. T. R. Powell of Nanteos sought to re establish the family's claim to the county seat. He was opposed by Arthur Saunders Davies of Pentre but prevailed by a narrow margin. Both candidates held conservative views but Powell sat as a Liberal Conservative. However, the era where Nanteos could claim the seat were numbered, and Sir Thomas Lloyd of Bronwydd was mooted as a potential Liberal candidate at the 1854 by election, and again at the General Elections of 1857 and 1859. By the 1865 general election, Powell had indicated some twelve months prior to the election that he would retire and Lloyd of Bronwydd was selected as the Liberal candidate. However, when Powell reversed his decision, Lloyd issued an address stating that he would not oppose the sitting member. The result was that both Henry Richard and David Davies offered themselves as candidates. A selection meeting was arranged to be held at Aberaeron, but shortly before this took place, Powell announced his retirement. Lloyd now stated that he would now fight the seat after all and Richard withdrew in his favour. David Davies, however, did not withdraw and came within 361 votes of victory. Lloyd transferred to the borough in the 1868 election when the seat was captured by Swansea industrialist, E. M. Richards. This election is often regarded as a landmark when tenant farmers allegedly refused to follow patterns of age old deference and vote in line with the wishes of their landlords. Following this election there were claims of intimidation by Conservative landlords and a national fund was set up to support those purportedly evicted from their farms. In reality, however, Richards' victory owed much to the support of the powerful Pryse family of Gogerddan. In 1874, the Conservative candidate Thomas Edward Lloyd of Coedmore captured the seat for the Conservatives, defeating Richards by 215 votes. The result was greeted with disbelief in Liberal ranks, particularly since the introduction of the secret ballot was expected to have favoured the Liberals. However, the Conservatives had chosen a candidate who was popular in his locality and not been involved in conflicts with his tenants. The Liberals were also caught unprepared for the contest, with Lloyd's candidature kept secret until nomination day. Much capital was also made of the fact that Lloyd was a Cardiganshire man, in contrast to Richards, a Swansea industrialist. The result was reversed in 1880 although there were close contests for the county thereafter, on a slightly widened franchise.

Бірыңғай сайлау округі

1885 жылғы жалпы сайлауда орындықтарды қайта бөлу кезінде округтік сайлау округі жойылып, округке қосылды. Бұл округтің астанасына Аберистуит, Кардиган, Лампетер және Адпар қалаларындағы қалалық сайлаушылардың радикалды саясатын әкелді. 1884 жылы сайлау құқығының одан әрі кеңейтілуі арқасында сайлаушылар тізіміне 5-6 мың жаңа сайлаушы қосылды. Бұл сайлаушылардың көпшілігі жалға алушы шаруалар, одан да табысты ауыл шаруашылығы жұмысшылары және шағын қалалар мен үлкен ауылдардағы үй иелері болар еді, мысалы, Трегарон, Аберарон, Нью-Кей, Аберпорт, Тал-и-Бонт және Борт, бұл ескі Кардиган қалашығының сайлау округінің бөлігі болмаған. Сайлау құқығының кеңейтілуі мен шекаралық өзгерістердің нәтижесінде 1883 жылы 5,026 сайлаушы болса, 1886 жылы 12,308 сайлаушыға дейін көбейді. Бұл өзгерістер округті Либералдық партия үшін сенімді орынға айналдырады және Гладстонның жақтастары әр сайлауда жеңіске жетеді деп күтілді. Округтің саяси құрылымындағы бұл өзгерістер Кардиганшир өмірінің барлық саласына әсер ететін кең ауқымды әлеуметтік және экономикалық дамуларға қарсы жүрді. Дәстүрлі салалар құлдырап, ауыл шаруашылығы дағдарысқа ұшырады және халық саны артып келе жатқан жерде тұрғындарға өздерінің туған елдерінде және қауымдастарында көрініс табу қиын болды. Нәтижесінде екі маңызды салдар туды. Біріншіден, эмиграцияның нәтижесінде халықтың айтарлықтай қозғалысы болды, көбінесе Оңтүстік Уэльс аңғарларына. Екіншіден, округтің саясатына ұзақ жылдар бойы үстемдік еткен ірі жер иелерінің көпшілігі қарызға батып қалды. Бұл фактор жер иелерінің округ саясатындағы ықпалын жоғалтуына әсер етті, бұл үрдіс Кардиганшир округтік кеңесінің алғашқы сайлауында айқын болды. Бастапқыда Гладстон либералдары округ саясатына үстемдік ететіні туралы болжамдар расталды. 1885 жылы Дэвид Дэвис 78% дауыс беру деңгейінде 2,323 (24,2%) көпшілікпен сайлау округін білдіру үшін сайланды. Дэвид Дэвис көпшілік алдында сөйлеуші болмаса да, ол Аберистуиттегі жаңа университет колледжінің жомарт демеушісі ретінде және 13000-нан астам мүшесі бар кальвинистік методизммен байланысы арқылы Кардиганширде үлкен қолдау тапты. Бұған сайлаушылардың тізілімін мұқият бақылайтын тиімді Либералдық қауымдастық қосылды. Алайда 1886 жылы Дэвис Гладстонмен 1886 жылы Ирландияның өзін-өзі басқаруы туралы келіспей қалды және Роберт Дж. Дэвис, Квартмаур сияқты көптеген серіктестері оны Либералды Юнионисттік лагерьге ертіп барды. Ол Либералды унионист ретінде қайта сайлануға ұмтылды, бірақ Гладстондық кандидат Уильям Боуэн Роулендске 9 дауыспен жеңілді. Бұл сайлау Кардиганширдегі Либералдық партияны екіге бөлді және сайлау Дэвисті қолдаған жер иелерінің бәрімен, соның ішінде Либералдық көзқарастарға ие деп саналғандармен қызу бәсекелестікке толы болды. Ол сондай-ақ өзінің методистік ағымынан бірнеше көрнекті либералдардың қолдауын алды. Сайлау нәтижесі негізінен конгрегацияларға конформист емес пасторлардың ықпалына байланысты болды, бірақ Либералдық қауымдастықтың қолдаушыларын тиімдірек іздеу де маңызды фактор ретінде анықталды. Боуэн Роулендс жеңісі тар болғанымен, Кардиганширдің саяси тарихында шешуші сәт болды. Бұл Гладстондық Либералдық кандидаттың, тіпті Ирландиялық ұлтшылдық көзқарастары бар англиканның, тіпті Дэвид Дэвис сияқты кандидаттың ресурстары мен діни байланыстарына қарсы Кардиганширде жеңіске жете алатынын дәлелдеді. Либералды унионизмді салыстырмалы түрде кішігірім топ қолдаса да, журналист Генри Тобит Эванс басқарды, ол Лампетерде Y Brython газетін шығарды, Дэвиске қарсы шыққан либералдардың көпшілігі ақырында отарға оралды, кей жағдайларда 1889 жылғы округтік кеңес сайлауына қатысты. Либералды унионизмнің жойылуы 1892 жылғы жалпы сайлауда расталды, онда Уильям Джонс, Кардиганширде шағын меншігі бар және Кардиганшир округі кеңесінің мүшесі болған, өзін-өзі жасаған Бирмингемдік драпировщик Джозеф Чемберленнің қолдауымен жарысқа шықты. Чемберлен Ирландияның ұлтшылдығына деген жеккөрушілігін пайдаланып қалу үмітімен Уэльстегі бірқатар конформисттік унионисттік кандидаттарды демеушілік етті. Көп шығын жұмсап, 1868 жылғы сайлауда өзінің платформасында қуылған фермерді көрсеткеніне қарамастан, Джонсты Боуэн Роулендс қатты жеңді. Роулендс 1895 жылға дейін қызмет етті. Роулендс қайтадан тұрмау ниеті туралы белгілі болғаннан кейін, 1885 жылы консервативті кандидат болған, бірақ кейіннен Либералдық партияға қосылған Тан и ...

In a redistribution of seats for the 1885 general election, the borough constituency was abolished and absorbed into the county. This brought into the county seat the more radical politics of urban voters in the boroughs of Aberystwyth, Cardigan, Lampeter and Adpar. More significantly, the further widening of the franchise in 1884 added between five and six thousand new voters to the register by extending the pattern of household suffrage to the counties. The majority of these voters would have been tenant farmers, the more prosperous agricultural labourers, and householders in small towns or large villages such as Tregaron, Aberaeron, New Quay, Aberporth, Tal y bont and Borth, which had not been part of the old Cardigan Boroughs constituency. The impact of the widening of the franchise and boundary changes was to increase the electorate from 5,026 in 1883 to 12,308 by 1886. It was assumed that these changes would make the county a reasonably safe bet for the Liberal Party and that supporters of Gladstone would be comfortably returned at every election. These structural changes to the political arrangements of the county were also taking place against wider social and economic developments which affected all aspects of Cardiganshire life. Traditional industries were in decline, agriculture was increasingly in crisis and it was becoming increasingly difficult for a still increasing population to earn a living within their native parishes and communities. As a result, there were two major consequences. Firstly there was a significant population shift as a result of emigration, in the majority of cases to the south Wales valleys. Secondly, the great landed estates of the county, which had for so long dominated the politics of the county, were in many cases heavily in debt. This second factor contributed to the loss of landowner influence in the politics of the county, a trend that became very apparent at the first elections to the Cardiganshire County Council. Initially, the predictions that Gladstonian Liberals would dominate county politics were realised, in 1885, David Davies was elected to represent the constituency with a majority of 2,323 (24.2%) on a turnout of 78%, heavily defeating the Conservative, Matthew Vaughan Davies. Although David Davies was no public speaker, he drew substantial support in Cardiganshire as a generous benefactor of the new university college at Aberystwyth and also through his links with Calvinistic Methodism, which had over 13,000 members in the county. Allied to this was a particularly effective Liberal association which paid close attention to the registration of voters. In 1886, however, Davies broke with Gladstone over home rule for Ireland in 1886 and a number of his associates such as Robert J. Davies, Cwrtmawr followed him into the Liberal Unionist camp. He sought re election as a Liberal Unionist but lost by 9 votes to William Bowen Rowlands, who was the Gladstonian candidate. This election split the Liberal Party in Cardiganshire and the election was hotly contested with almost all the landowners, including those previously regarded as having Liberal sympathies, supporting Davies. He also received the support of several prominent Liberals, especially from his own Methodist denomination. The result of the election was largely attributed to the influence of nonconformist ministers over their congregations, although the more effective canvassing of supporters by the Liberal Association was also identified as an important factor. Even though Bowen Rowlands's victory was by the closest of margins it was a decisive moment in the political history of Cardiganshire. It proved that a Gladstonian Liberal candidate, even an Anglican with strong Irish Nationalist sympathies, could triumph in Cardiganshire even against the resources and religious connections of a candidate such as David Davies. Although Liberal Unionism continued to be championed by a relatively small group, led by the journalist Henry Tobit Evans, who published a newspaper, Y Brython, at Lampeter, most of the leading Liberals who had defected to Davies eventually returned to the fold, in some cases to contest the 1889 County Council elections. The demise of Liberal Unionism was confirmed at the 1892 general election when, William Jones, a self made Birmingham draper who had a small estate in Cardiganshire and was a member of the Cardiganshire County Council ran with the support of Joseph Chamberlain. Chamberlain had sponsored a number of Nonconformist unionist candidates in Wales in the hope of capitalising upon perceived antipathy towards Irish Nationalism. Despite spending heavily and producing a farmer evicted at the 1868 Election on his platform, Jones was heavily defeated by Bowen Rowlands. Rowlands served until 1895. Once Rowlands's intention not to stand again was known, Matthew Vaughan Davies of Tan y Bwlch, who had been the Conservative candidate in the seat in 1885, but who had subsequently joined the Liberal Party, emerged as a contender for the nomination and was eventually chosen by a delegate conference, defeating Wynford Phillips by 160 votes to 111. The choice of Vaughan Davies was controversial and was strongly opposed by the Aberystwyth based Cambrian News on the basis of his former association with the Conservative Party. Indeed, the paper went as far as to equate the division with that of 1886. There is no doubt that the choice of Vaughan Davies created deep divisions in the Liberal ranks. However, despite these divisions he saw off a strong Conservative candidate by a comfortable if reduced majority. Matthew Vaughan Davies was the longest serving MP for the constituency, holding it from 1895 to 1921. His closest electoral call came in the 'Khaki election' of 1900 when he had a majority of 781 (9.4%) over J. C. Harford of Falcondale. Thereafter, Vaughan Davies was comfortably returned at each election but the vitality of the Liberal Association was in serious decline. During this time the Cambrian News had tempered its opposition to him and grudgingly admitted that Vaughan Davies had won friends and supporters by his adherence to Liberal policies. By 1914 the Liberal Association was heavily dependent on Vaughan Davies's role as treasurer to keep it going. In the meantime, Vaughan Davies remained on poor terms with prominent Liberals, including John Gibson, editor of the Cambrian News until his death in 1915. Like most Welsh Liberals, he supported David Lloyd George in the split in the Liberal Party, and not H. H. Asquith, and was therefore returned unopposed as a Coalition Liberal in 1918.

Либералды ішкі күрес (1921-1950)

Көптеген жағдайларда либералдар Кардиганширде Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін жаңа элитаға айналған еді. Бұл 1919 жылы Джон Хамфрис Дэвис, Квартмаурдың дінге бейім емес помещик, Дэвид Дэвистің немересі Лландинамның Лорд Дэвисі қолдаған Томас Джонстың орнына Аберистуит университетінің колледж директоры болып тағайындалғанда нақтыланды. Воган Дэвис Ллойд Джорджты қолдаушы ретінде белгілі болғандықтан, Ллойд Джордж оның көмегімен Лордтар палатасындағы қолдауын арттыруды көздеді және 1921 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету тізімінде оған пэрлік тағайындады. Ол «Лорд Середижон» деп аталуды қалағанмен, Гартер қару-жарақ королі бұл атақты баронға лайық емес деп санап, қабылдаудан бас тартты, сондықтан Воган Дэвис өзінің атауын үйінің жанынан ағып өтетін Истит өзенінен алды. Пэрлік тағайындау тарихи либералдық орынға бос орын ашты, және Асквитилер Ллойд Джорджты оның «арқасындағы ауласында» жеңіске жеткізуге бел буды, бұл есте қаларлық сайлауға айналды. Эрнест Эванс, сайлау плакаттарында өзін «ШЫНАЙЫ либералдық кандидат» деп жариялаған, Аберистуиттен келген адвокат және бұрын Ллойд Джорджтың жеке хатшысы болғандықтан, Коалицияның қолдауына және консерваторлардың ресми қолдауына ие болды. Эвансқа қарсы орынға таласу үшін бірнеше Асквитилік либералдық кандидаттарға жүгінді, және ақырында таңдау Асквитилік «Уэльс либералдық федерациясы» демеушілігімен W. Llewelyn Williams-ке түсті. Басқа кандидаттар болмағандықтан, Эванс 3,590 (14,6%) дауыспен жеңіске жетті. Эванс 1922 жылғы жалпы сайлауда «Ұлттық либерал» (Ллойд Джорджтың жақтастары өздерін осылай атады) ретінде сайланды, бірақ Рис Хопкин Морристен 515 дауысқа (2,0%) ғана басымдықпен жеңді. Либералдық партиядағы екі фракцияның күрт бірігуі Эванстың 1923 жылғы сайлауда біріктірілген партияның ресми мақұлдауын алуына әкелді. Алайда консерваторлар сайысқа түсуге шешім қабылдады, бұл оны олардың дауыстарынан айырды. Хопкин Моррис ресми емес либерал ретінде қайта сайысқа түсуге шешім қабылдады және 5,078 дауыспен жеңіске жетті. Хопкин Моррис 1924 жылғы сайлауда жеңіліп, қарсылықсыз қайта сайланғанда сәттілікке ие болды. 1931 жылғы жалпы сайлауда Лейборист партиясының алғашқы кандидаты Рис Хопкин Морриске қарсы тұрды және Морристің 13,752 (52,0%) көпшілігіне қарсы тікелей сайыста 24% дауыс жинады. 1932 жылы Моррис уақытша Парламентті тастап кетті (кейіннен ол Кармартеннен депутат ретінде қайтып келді), ол Метрополитен полициясының судьясы болып тағайындалды. 1932 жылғы 22 қыркүйекте өткен қосымша сайлауда партиялар арасында алғашқы үшжақты сайыс өтті, бірақ либералдардан Оуэн Эванс жеңіске жетті. Көптеген либералдық депутаттар сияқты ол да адвокат болған. Эванс 1945 жылғы жалпы сайлауға аз уақыт қалғанда қайтыс болды, бірақ оның орнын оның ізбасары Родерик Боуэн оңай алып берді. Ерекше жағдай, лейбористердің дауысы өткен сайлаумен салыстырғанда пайыздық тұрғыдан төмендеді, бірақ еліміздегі лейбористердің үлкен жеңісіне қарамастан.

In many ways the Liberals had become the new elite in Cardiganshire by the time of the First World War. This was demonstrated in 1919 when John Humphreys Davies, the nonconformist squire of Cwrtmawr, was appointed Principal of the University College, Aberystwyth, at the expense of Thomas Jones, who was championed by Lord Davies of Llandinam, grandson of David Davies. With Vaughan Davies known to be a supporter of Lloyd George, it was natural that Lloyd George looked to him to boost his support in the House of Lords and awarded him a peerage in the New Years' Honours list in 1921. Although he would have preferred to be called 'Lord Ceredigion', the Garter King of Arms refused this as an inappropriate title for a Baron, and so Vaughan Davies took his title from the River Ystwyth which ran past his home. The peerage created a vacancy in a historically Liberal seat and the Asquithites decided to take the Lloyd Georgeites on in their 'backyard' in what became a memorable by election. Ernest Evans, who asserted on his election posters that he was 'THE Liberal candidate', was a Barrister from Aberystwyth and had been Private Secretary to Lloyd George himself, and therefore had the blessing of the Coalition and official support from the Conservatives. A number of possible Asquithian Liberal candidates were approached to contest the seat against Evans and eventually the choice fell upon W. Llewelyn Williams who was sponsored by the Asquithite 'Welsh Liberal Federation'. No other candidate stood and in the straight fight, Evans won with a majority of 3,590 (14.6%). Evans held on as a 'National Liberal' (as Lloyd George's supporters called themselves) in the 1922 general election but with a slim majority of 515 votes (2.0%) over Rhys Hopkin Morris. The sudden shotgun merger of the two factions in the Liberal Party led to Evans getting the official approval of the unified party for the 1923 election. However, the Conservatives decided to fight and this deprived him of their votes. Hopkin Morris decided to fight again as an unofficial Liberal and won with a 5,078 vote majority. Hopkin Morris was lucky to survive the 1924 election, a disaster for the Liberals, by being returned unopposed. The first Labour Party candidate stood against Rhys Hopkin Morris at the 1931 general election and polled 24% of the vote in a straight fight against Morris, who had a 13,752 (52.0%) majority. In 1932, Morris left Parliament temporarily (he was later to return as MP for Carmarthen) when he was appointed as a Metropolitan Police magistrate. The byelection on 22 September 1932 saw the first three way fight between the parties, but was won by Owen Evans for the Liberals. Like many of the Liberal MPs he had been a barrister. Evans died shortly before the 1945 general election, but the seat was easily held by his successor Roderic Bowen. Unusually the Labour vote actually fell in percentage terms compared with the previous election despite the Labour landslide in the country at large.

Еңбек мәселесі (1950-1972)

1950 жылғы жалпы сайлауда Лейбористер партиясы либералдарға қарсы үш жақты бәсекеде басты қарсылас ретінде бекітілді, ал консерваторлар 1964 жылға дейін бәсекеден шықты. Бұл, ішінара, орынды Лейбористер партиясына өткізбеу мақсатымен жасалды. Plaid Cymru алғаш рет 1959 жылы орын үшін күресті және өз кепілдігін сақтап қалды (жай ғана, дауыстардың 12,8% -ымен). 1964 жылғы жалпы сайлауда консерваторлар мен Plaid Cymru қатысқан төрт жақты бәсеке және Лейбористерге жалпыұлттық серпіліс болған кезде Родерик Боуэн дауыс үлесінің 38,4% -ға дейін күрт төмендеуін бастан кешті; ол Лейбористерден 2,219 (7,4%) көп дауыспен қайта сайланды. 1965 жылы Спикердің қайтысынан кейін Боуэн Спикердің орынбасары болу ұсынысын қабылдады, бұл оған сайлау округі атынан сөйлеуге мүмкіндік бермеді. 1966 жылғы сайлауда Лейбористер партиясы 1964 жылға дейін Plaid Cymru мүшесі болған Элистан Морганды сайлады; тағы да жалпыұлттық серпіліс пен Морганның валли тіліндегі дауыс үшін күшті талапкерлік білдіруі нәтижесінде Лейбористер партиясы 523 дауыспен орынды жеңіп алды.

1974 жылдан бастап

1983 жылғы шекаралық өзгерістер кезінде сайлау округі Пемброкширдің солтүстік аймағымен біріктірілді және атауының валли тіліндегі нұсқасын қабылдап, Середигион және Пемброк Солтүстік деп аталды. 1997 жылғы сайлауға дейін Середигион бұрынғы шекараларына қайта келді, себебі шекаралық өзгерістер кезінде Солтүстік Пемброкширдің бір бөлігін жоғалтты. 2005 жылы тұңғыш рет сайланған Марк Уильямс, Боуэн Роулендс (1886 жылдан 1892 жылға дейін депутат болған, Аберистуитте өткен жиналыста кандидат ретінде ұсынылғанда валли тілінде сөйлей алмайтынын мәлімдеген) сайлау округін өкілдік еткен алғашқы валли тілінде сөйлейтін парламент мүшесі болды. 2010 жылғы жалпы сайлауда ол дауыс берушілердің 50% астам дауысын алып, көпшілігін 219-дан 8324-ке дейін арттырып, Plaid Cymru үміткері Пенри Джеймстен басым түсті. 2015 жылы Уильямс Ұлыбританиядағы басқа либерал-демократтар сияқты дауыс үлесінің 14% астам бөлігін жоғалтты. Алайда, Plaid Cymru және Лейбористтік партия кандидаттарының бұрынғы даулы мәлімдемелеріне байланысты ұлттық жаңалықтарға шыққан науқаннан кейін Plaid Cymru мүмкіндікті пайдалана алмады, себебі олардың дауыс үлесі аздап төмендеді. Консерваторлардың дауыс беруі де азайды, ал UKIP, Лейбористтік партия және Жасылдар 2010 жылғы көрсеткіштерін жақсартты. Уильямс Уэльстегі жалғыз либерал-демократ депутаты және Ұлыбританиядағы сегіз депутаттың бірі болып қалды. 2017 жылы Уильямс Бен Лейкке 104 дауыспен (0,2%) жеңіліп, мандатын жоғалтты. Лейбористтік партия бесінші орыннан үшінші орынға көтеріліп, Уильямс пен Лейктен шамамен 3000 дауыс қалып қойды, бұл 1997 жылдан бергі Сердигиондағы ең жақсы нәтижесі болды. Консерваторлар төртінші орынға түсіп, бірақ дауыстарын 3000-нан астамға арттырды. 2017 жылы Plaid Cymru-нің 29,2% жинаған нәтижесі сайлаудағы ең төменгі жеңіс үлесі болды және 30% төмен дауыспен жеңіске жеткен жалғыз округ еді. 2019 жылғы жалпы сайлауда Лейк көпшілігі мен дауыс үлесін едәуір арттырды, ал Либерал-демократтар үшінші орынға түсті.