Кіріспе
2-ші барон Мортимер
Эдмунд Мортимер, Вигмордың 2-ші бароны (шамамен 1251 – 17 шілде 1304) – Роджер Мортимердің екінші ұлы және Вигмордың 1-ші баронының мұрагері. Оның анасы Мод де Брауз болған.
Өмір
Жас ұлы ретінде Эдмунд діни қызметкер немесе монастырь өміріне бағытталып, Оксфорд университетінде оқуға жіберілді. 1265 жылы ол Йорк қазынашысы тағайындалды. 1268 жылы Йорк архиепискобының үйінде теологияны оқығандығы тіркелген. Англия королі Генрих III оның тағамын еленмен толықтырып, оған құрмет көрсетті. 1274 жылы ағасы Ральфтың күрт қайтысы оны отбасылық иеліктің мұрагері етті, бірақ ол Оксфордта оқуын жалғастырды. Алайда, әкесінің қайтысы оны кетіп қалуға мәжбүр етті. Эдмунд 1282 жылы Вигмордың жаңа бароны Мортимері ретінде Маршқа оралды және бірден Уэльс маркалары саясатына қатысты. Ағасы Роджер Мортимер, Чирктің 1-ші бароны Мортимер, Джон Гиффард және Роджер Лестренджбен бірге ол туысы Льюэллин ап Груффудты тұзаққа түсіру жоспарын жасады. Эдмунд Льюэллинге көмекке келе жатқанын хабарлап, Бюилтте кездесуді ұйымдастырды. Оревин көпірінде Уэльс ханзадасы әскерінен айырылып қалды. Эдмундтың ағалары Льюэллиннің әскерінің артынан өзенді жасырын түрде кешіп, уэльстіктерді күтпеген шабуылға ұшыратты. Оревин көпірі шайқасында Льюэллин қаза тауып, басы кесілді. Содан кейін Эдмунд ағасы Роджерді Льюэллиннің кесілген басын Англия королі Эдуард I-ге Рудлан қамалында табыстауға жіберді. Бас Лондон мұнарасында бүлікшілерге ескерту ретінде қойылды. Эдмунд өз қызметі үшін 1283 жылы Винчестерде король Эдуард I-ден рыцарь атағын алды. Ол корольдің Шотландиядағы жорықтарында қызмет етті және Уэльске соғысуға оралды. Буилт маңындағы шайқаста қаза болып, 1304 жылдың 17 шілдесінде Вигмор қамалында қайтыс болды.
Неке және балалылық
1285 жылдың қыркүйегінде ол Тингри бароны Вильгельм II де Файеннің қызы Маргарет де Файенге және Бланш де Бриеннеге үйленді (оның өзі Иоанн де Бриенннің үшінші әйелі Леонның Беренгеласынан туған немересі), осылайша олардың әулеті патшалық қанына араласты. Олардың аман қалған балалары: Роджер Мортимер, 1-ші Март графы (25 сәуір 1287 – 29 қараша 1330), Джоан де Женевиллге үйленді, одан он екі бала туды. Мод де Мортимер (кейде Мод деп те аталады), 1302 жылдың 29 шілдесінде Вигморда Сэр Теобальд II де Верденмен тұрмысқа шықты, одан төрт қызы болды: Жоан де Верден, Уильям Монтегюдің үлкен ұлы және мұрагері Джон де Монтегюге (1317 жылдың тамызында қайтыс болды) үйленді; Бартоломей де Бургершпен үйленген Елизавета де Верден, 1-ші Бургерш бароны; Маргарет де Верден, 1-ші Уорстерширдің Содингтоннан Сэр Уильям ле Блоунтқа, 2-ші Сэр Марк Хузиге және 3-ші Сэр Джон де Кропхиллге (болжам бойынша) үйленді, сондай-ақ Кэтрин де Верден де болды. Джон де Мортимер, Джон де Лейбурнмен жекпе-жекте қаза тапты. Уолтер де Мортимер, дін қызметкері, Кингстонның пасторы. Эдмунд де Мортимер, дін қызметкері, Шропширдің Ходнет қаласының пасторы және Йорк соборының қазынашысы. Хью де Мортимер, дін қызметкері, Олд-Раднор шіркеуінің пасторы. Олардың тағы екі қызы монах болды: Елизавета және Жоанна.
Roger Mortimer, 1st Earl of March (25 April 1287 – 29 November 1330) married Joan de Geneville, by whom he had twelve children. Maud de Mortimer (also found noted as Maud), married Sir Theobald II de Verdun at Wigmore on 29 July 1302 (old calendar), by whom she had four daughters, Joan de Verdun, who married John de Montagu (d. August 1317), eldest son and heir apparent of William Montagu, 2nd Baron Montagu; Elizabeth de Verdun, who married Bartholomew de Burghersh, 1st Baron Burghersh; Margaret de Verdun, who married (1st) Sir William le Blount of Sodington, Worcestershire, (2nd) Sir Mark Husee, and (3rd) Sir John de Crophill; and (allegedly) Katherine de Verdun. John de Mortimer, accidentally slain in a joust by John de Leyburne. Walter de Mortimer, a priest, Rector of Kingston. Edmund de Mortimer, a priest, Rector of Hodnet, Shropshire and Treasurer of the cathedral at York. Hugh de Mortimer, a priest, Rector of church at Old Radnor. They also had two daughters who became nuns; Elizabeth and Joan.