Спрингфилд қаласын негіздеуші Уильям Пинчон

Кіріспе

Спрингфилд қаласының негізін қалаушы, Массачусетс штаты Уильям Пинчон (11 қазан 1590 – 29 қазан 1662) – Солтүстік Америкадағы ағылшын отаршысы және тері саудагері. Ол ең белгілісі – Спрингфилд қаласын негіздегендігі үшін танымал. Сонымен қатар, ол колониялық қазынашы, Массачусетс шығанағы колониясының алғашқы патент иесі және Жаңа әлемдегі алғашқы тыйым салынған кітаптың авторы болды. Пинчон көп хат жазатын адам еді. Ол Атлант мұхитының екі жағында кең байланыс желісін сақтап, Джон Уинтроп кіші және Роджер Уильямс сияқты тұлғалармен хат алмасты. Бұл хаттар Пинчонның жеке өмірі, сауда мен коммерцияға қатысты көзқарастары, сондай-ақ басқа отаршылармен және жергілікті халықпен қарым-қатынасы туралы құнды ақпарат береді. Массачусетс штатының Роксбери қаласының алғашқы қоныстанушысы Пинчон сол қаланың тасты топырағына наразы болып, 1635 жылы Массачусетс штатының Хэмпден округіндегі Спрингфилдке алғашқы қоныстану экспедициясын жетекшілік етті. Ол мұнда өте құнарлы топырақ пен сауда жасауға қолайлы жай тапты. 1636 жылы ол сол кезде "Агавам" деп аталған жерді ресми түрде сатып алу үшін оралды. 1640 жылы Спрингфилд Пинчонның туған ауылының атымен қайта аталды, қазір ол Англияның Эссекс графтығындағы Челмсфорд қаласының маңындағы шағын елді мекен. Бұл Пинчонның Коннектикут штатының Хартфорд қаласындағы капитан Джон Мейсонмен болған даудан кейін, жергілікті тұрғындарды дос немесе жау ретінде қарастыру мәселесіне байланысты болды. Пинчон бейбітшіл және іскер адам болғандықтан, аймақтың жергілікті халқымен достық қарым-қатынас орнату арқылы тауарлардың саудасын қамтамасыз етуді жақтады. Пинчонның бұл ұстанымы Спрингфилдтің Коннектикут колониясынан гөрі Массачусетс шығанағының үкіметіне қарай бағдарлануына әкелді. Оның пуритандыққа қатысты сын-пікірі – "Біздің құтқарылуымыздың құрметті құны" атты кітабы 1650 жылы Лондонда жарық көрді. Бостонға жеткеннен кейін, кітап пуритандықтар бақылауындағы Массачусетс колониясы тарапынан Бостон орталық алаңында өртеліп, Пинчон Англияға қайта оралуға мәжбүр болды, ол 1652 жылы солай істеді.

Қалалардың құрылуы

Уильям Пиншон Жаңа Англияның алғашқы және ең кәсіпкерлікке бейім қоныстанушыларының бірі болды. 1630 жылы Массачусетс штатының Роксбери қаласын негіздеген Пиншон, Бостон портына жету үшін кесіп өтуге қажет болған тар аралға жақын жерге қоныстанды. Осылайша, Массачусетстің барлық құрлықтағы саудасы оның қаласы арқылы өтуі керек болды. Роксбери – бастапқыда тасты топырағы үшін «Роксбери» деп аталған – Коннектикут өзенінің құнарлы аңғарымен салыстырғанда шаруашылық жүргізуге қолайсыз жер болды. Сондықтан, 1635 жылы Пиншон шаруашылық және сауда-саттық үшін ең қолайлы жерді табу мақсатымен Коннектикут өзенінің аңғарын мұқият зерттеді. Коннектикут өзенінің жағасында, жергілікті халық «Агавам» (су тасқынына ұшыраған жер) деп атаған аймақта Пиншон мен оның серіктестері осындай жер тапты. Спрингфилд қаласының (алғашқыда Агавам плантациясы деп аталған) жерін анықтағанда, Пиншон Коннектикут өзенінің алғашқы үлкен сарқырамасының, Энфилд сарқырамасының солтүстігіндегі жерді тапты, ол теңізге жүретін кемелер үшін өзеннің солтүстік шегі болды. Пиншон Спрингфилдті осы жерге негіздеу арқылы Коннектикут өзенінің көп бөлігі оның қонысынан өтуіне, басталуына немесе аяқталуына мүмкіндік берді. Сонымен қатар, Спрингфилдке айналатын жер Жаңа Англиядағы ең құнарлы жерлердің бірі болды. Үлкен көлемде тері саудасы басталды. Коннектикут өзенінің аңғарында бұрын қоныстанғандар – Уэтерсфилд, Хартфорд және Виндзордағы үш Коннектикут қонысында тұрғандар – негізінен діни көзқараста болды және Пиншон сияқты ақылды түрде қоныстануға жарамды жерді бағаламады. Ең стратегиялық тұрғыдан алғанда, Пиншонның қонысы Жаңа әлемнің (сондағы) ең маңызды екі портына, Бостон мен Олбаниге тең қашықтықта орналасқан, ал екі жерге де жергілікті жолдар бұрыннан дайын болған. Спрингфилд одан жақсы орналаса алмас еді – және қазір Спрингфилд Коннектикут өзенінің аңғарындағы ең көп халқы бар қала болғандықтан, тарих Пиншонның жерді алғашқы бағалауын растағандай көрінеді. «Ұлы өзеннің» ең солтүстік қонысын негіздеу арқылы Пиншон Покумтук сияқты өзеннің жоғары ағысындағы жергілікті халықтармен сауда байланыстарын күшейтуді көздеді. Келесі ұрпақ ішінде ол Спрингфилдті гүлденген сауда қаласына айналдырып, жеке басына зор байлық жинады. Жоғарыда айтылғандай, капитан Джон Мейсонмен және кейін Томас Хукермен жергілікті халыққа қалай қатысу керектігі туралы келіспеушіліктерден кейін Пиншон Коннектикут колониясынан көңілі тоңды. Пиншон Коннектикуттың жергілікті халықты қорқытып, қатыгездікпен қарау саясатының ғана емес, сонымен қатар бизнес үшін де зиянды деп есептеді. Оның түпкілікті тайпаларға деген көзқарасының мысалын Роуленд Томас әйелі, Самуил Чапиннің қызы Сара Чапиннің кіші шапанын ұрлаған ұрыны іздеу ордерінен табуға болады. 1650 жылғы ордерде ол констебльдің мінез-құлқына былай нұсқау берді: «Осы арқылы сіз [констебль Тос. Меррик] өзеннің арғы жағындағы біздің үндістеріміздің арасында Роулендтің үйін бұзып, оның ең жақсы жаңа керсейдегі кіші шапанын және себеттегі ақ бәтес жәшігін алып кеткен үндіні анықтаңыз, және сіз осы үндіні маған немесе сотқа жеткізуге тиіссіз, егер ол қашып кетсе [өзгертілген]. Егер сіз оны Вуронокода [Вестфилдте] тапсаңыз, оны келуге көндіруге тырысыңыз және оны келуге итеруге болады, бірақ егер сіз оны осылайша әкеле алмасаңыз, зорлық-зомбылық қолданбаңыз, керісінше оны тастаңыз».

William Pynchon was one of New England's first and most business minded settlers. In founding Roxbury, Massachusetts, in 1630, Pynchon settled land near a narrow isthmus, which was necessary to cross in order to reach the Port of Boston — thus all of Massachusetts' mainland trade needed to pass through his town. Roxbury — originally named "Rocksbury" for its rocky soil — was a poor site on which to farm in comparison to the fertile Connecticut River Valley. Thus, in 1635, Pynchon carefully scouted out the Connecticut River Valley for its best location to both farm and conduct business. On the banks of the Connecticut River, in an area called "Agawam" (ground overflowed by water) by local Native people, Pynchon and his collaborators found such a place. In locating the land that would become the City of Springfield (first called Agawam Plantation), Pynchon found land just north of the Connecticut River's first large falls, the Enfield Falls, which was the river's northern terminus navigable by seagoing ships. By founding Springfield where Pynchon did, much of the Connecticut River's traffic would have to either begin, end, or cross his settlement. Additionally, the land that would become Springfield was inarguably among the most fertile for farming in New England. A high volume fur trade began. Earlier settlers of the Connecticut River Valley — who then resided in the three Connecticut settlements at Wethersfield, Hartford and Windsor — had been primarily religious minded and did not judge land for settlement in the shrewd terms that Pynchon did. Perhaps most strategically of all, Pynchon's settlement was located equidistant to the New World's (then) two most important ports, Boston and Albany, with Native roads already cleared to both places. Springfield could not have been better situated — and currently, as Springfield is the Connecticut River Valley's most populous city, history seems to have vindicated Pynchon's original assessment of the land. In founding "The Great River's" northernmost settlement, Pynchon sought to enhance the trading links with upstream Native peoples such as the Pocumtucks, and over the next generation he built Springfield into a thriving trade town and made a fortune, personally. As noted above, after disagreements with Captain John Mason and later Thomas Hooker about how to treat the native population, Pynchon became disenchanted with the Connecticut colony. Pynchon believed that Connecticut's militant policy of intimidating and brutalizing natives was not only unconscionable, but bad for business. An example of his own attitudes towards the Native tribesmen may be found in his warrant seeking a thief who had stolen the petticoat of Sarah Chapin, wife of Rowland Thomas and daughter of Samuel Chapin. In the 1650 warrant he instructed the constable's conduct as follows
"By virtue hereof, you [Constable Thos. Merrick] are to make inquiry among our Indians on the other side [of the river] what Indian hath broken open Rowland's house, and taken away her best new kersey petticote & some linin in a Baskett, & you are to bring the Indian before me, or the goode, if he make an escape [amended] if you find him at Woronoco [Westfield,] you may persuade him to come, and push him forward to make him come, but in case you cannot make him come by this means, then you shall not use violence, but rather leave him

Пиншон Коннектикут колониясымен ризасыздыққа толы болғаннан кейін, Спрингфилдті Массачусетс шығанағының колониясына қостырып, осы колонияның батыс және оңтүстік-батыс шекараларын бекітті. Пиншон бұрын Спрингфилд болған жерде, бірақ қазір Коннектикут штатының Шығыс Виндзор қаласында орналасқан Warehouse Point деп белгілі қойма салдырды – және осы күнге дейін ол осы атауды сақтап келеді. 1636–1652 жылдары Пиншон осы жерден жылына 4000-нан 6000-ға дейін бобёр терісін экспорттады, сонымен қатар Жаңа әлемдегі алғашқы коммерциялық ет өңдеуші болып, шошқа етін экспорттады. Осы іс-әрекеттерден түскен пайда оған Англияға өте бай адам ретінде зейнетке шығуға мүмкіндік берді.

Мұра

Пиншон Англияға оралғаннан кейін, оның ұлы Джон Коннектикут өзенінің аңғарындағы әкесінің қоныстарын солтүстікке қарай кеңейтіп, Нортгемптон, Вестфилд, Хэдли және басқа да қалаларды іргелендірді. Оның қызы Мэри Пиншон Элизар Холиокеге үйленді, оның құрметіне Массачусетс штатындағы Холиоке қаласы және жақын орналасқан Холиоке жотасы аталды. Уильям Пиншон – белгілі романист Томас Пиншонның арғы атасы. 1915 жылдан бері Батыс Массачусетс жарнама клубы «қоғамға ерекше үлес қосқан» тұлғаларға Уильям Пиншон орденін табыстап келеді.