Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Радиоастрономиялық зерттеуден алынған радио көздердің санының таралуы – берілген флюстың тығыздығынан (S) жарық көздердің санының (N) жиынтық таралуы. Ол әдетте логарифмдік-логарифмдік шкаласында салынатындықтан, оның таралуы лог N – лог S графигі деп аталады. Бұл 1930 жылдары жаңа космологиялық модельдердің дұрыстығын тексеру және оларды салыстыру үшін ұсынылған бірнеше космологиялық тесттердің бірі. Радио көздерін каталогтауға жасалған алғашқы жұмыстар әртүрлі космологиялық модельдерді ажырату үшін көзге көрінетін көздердің таралуын анықтауға бағытталған. Мысалы, радио көздерінің төмен қызыл жылдамдықтарда біркелкі таралуы, мысалы, «тұрақты күйдегі евклидтік ғаламшарда» кездесетіндей, лог(N) және лог(S) арасындағы жиынтық таралуда −1.5 еңісін тудырар еді. Кембридждің 2C зерттеуінен алынған алғашқы деректер (1955 жылы жарияланған) (log(N), log(S)) еңістігінің шамамен −3.0-ға тең екенін көрсетті. Бұл Фред Хойл, Герман Бонди және Томас Голдтың тұрақты күй теориясын жоққа шығарғандай болды. Алайда, осы әлсіз көздердің көпшілігі кейін «шатасудан» туындаған деген қорытындыға келді (интерферометрдің бүйірлік сәулелеріндегі бірнеше әлсіз көздердің бірігуі, нәтижесінде күшті сигнал беру). Керісінше, сол кездегі Миллс Кросс деректерінің (Сли және Миллс жүргізген) талдауы −1.5 индексімен сәйкес келді. Кейінірек және дәлірек Кембридж, 3C, 3CR және 4C зерттеулері де 2C-ге қарағанда аз болса да, −1.5-тен жоғары көздер санының еңісін көрсетті. Бұл кейбір космологтарды тұрақты күй теориясының дұрыс еместігіне көндірді, бірақ шатасудың қалдық проблемалары Хойл мен оның әріптестеріне қорғаныс ұсынды. Көздердің санын есептеу арқылы тұрақты күй теориясын тексеруге деген қызығушылық 1960 жылдардың ортасында 3K микротолқынды фондық сәулеленудің табылуымен азайды, бұл іс жүзінде Үлкен жарылыс моделін растады. Кейінгі радио зерттеу деректері күрделі картинаны көрсетті – 3C және 4C талаптары сақталған сияқты, ал нашар деңгейлерде көздер саны −1.5 еңісінен айтарлықтай төмендейді. Бұл қазіргі кезде негізгі радио көздерінің тығыздығы мен жарықтылығының эволюциясының әсерін ғарыштық масштабта көрсетеді.
The source counts distribution of radio sources from a radio astronomical survey is the cumulative distribution of the number of sources (N) brighter than a given flux density (S). As it is usually plotted on a log log scale its distribution is known as the log N – log S plot. It is one of several cosmological tests that were conceived in the 1930s to check the viability of and compare new cosmological models. Early work to catalogue radio sources aimed to determine the source count distribution as a discriminating test of different cosmological models. For example, a uniform distribution of radio sources at low redshift, such as might be found in a 'steady state Euclidean universe,' would produce a slope of −1.5 in the cumulative distribution of log(N) versus log(S). Data from the early Cambridge 2C survey (published 1955) apparently implied a (log(N), log(S)) slope of nearly −3.0. This appeared to invalidate the steady state theory of Fred Hoyle, Hermann Bondi and Thomas Gold. Unfortunately many of these weaker sources were subsequently found to be due to 'confusion' (the blending of several weak sources in the side lobes of the interferometer, producing a stronger response). By contrast, analysis from the contemporaneous Mills Cross data (by Slee and Mills) were consistent with an index of −1.5. Later and more accurate surveys from Cambridge, 3C, 3CR, and 4C, also showed source count slopes steeper than −1.5, though by a smaller margin than 2C. This convinced some cosmologists that the steady state theory was wrong, although residual problems with confusion provided some defense for Hoyle and his colleagues. The immediate interest in testing the steady state theory through source counts was reduced by the discovery of the 3K microwave background radiation in the mid 1960s, which essentially confirmed the Big Bang model. Later radio survey data have shown a complex picture — the 3C and 4C claims appear to hold up, while at fainter levels the source counts flatten substantially below a slope of −1.5. This is now understood to reflect the effects of both density and luminosity evolution of the principal radio sources over cosmic timescales.