Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Экран есігі эффектісі (ЭЭЭ) – дисплейлерде кездесетін көру артефактісі, онда пиксельдерді (немесе субпиксельдерді) бөлетін жіңішке сызықтар бейнеде көрінеді. Бұл эффект цифрлық проекторлардың және қалыпты дисплейлердің үлкейтілген немесе жақын аралықтағы бейнелерінде байқалады, бірақ дисплейлердің ажыратымдылығының артуы оны айтарлықтай азайтыпты. Соңғы кезде экран есігі эффектісі виртуалды шындық гарнитуралары және басқа басқа мүшелерге орналастырылатын дисплейлер үшін маңызды мәселеге айналды, себебі олар өте жақын қашықтықтан қарастырылады және бір дисплей кең көру бұрышына созылады.
The screen door effect (SDE) is a visual artifact of displays, where the fine lines separating pixels (or subpixels) become visible in the displayed image. This can be seen in digital projector images and regular displays under magnification or at close range, but the increases in display resolutions have made this much less significant. More recently, the screen door effect has been an issue with virtual reality headsets and other head mounted displays, because these are viewed at a much closer distance, and stretch a single display across a much wider field of view.
Проекторларда SDE
ЖК және DLP проекторларында SDE көрінуі мүмкін, себебі проектордың оптикасы әдетте олар проекциялайтын кескіннің мөлшерімен салыстырғанда пиксел тығыздығы бойынша айтарлықтай төмен, бұл пикселдердің өзінен әлдеқайда кіші болатын осы жіңішке сызықтарды көруге мүмкіндік береді. Бұл суретті ұсақ экран немесе жәндіктерге қарсы экран есіктерінде қолданылатын тор арқылы қарағандай етіп көрсетеді. Экран есігі эффектісі алғашқы цифрлық проекторда байқалды: Джин Долгофф 1984 жылы жасаған ЖК проекторы. Бұл артефактты жою үшін Долгофф пикселдер арасындағы кеңістіктің көрінуін жоюға арналған әртүрлі оптикалық әдістерді қолданатын депикселдендіруді ойлап тапты. Басым әдіс микролинзалар массивін пайдаланды, онда әр микролинза өзінің артындағы пикселдің сәл үлкейтілген бейнесін жасап, бұрын көрінетін пикселдер арасындағы бос кеңістікті толтырды. Сонымен қатар, бір түсті ЖК панелі бар проектор жасағанда, жасыл пикселдердің (жарық көрінетін) қызыл және көк пикселдерге (қара көрінетін) жақын орналасуынан айқын қайталанатын жарық және қараңғы үлгі пайда болып, пикселдеудің қосымша көрінісі байқалды. Микролинзалар массивін сәл үлкен қашықтықта қолдану жаңа пикселдік бейнелерді жасады, әрбір «жаңа» пиксел алты көршілес субпикселдің (бір-бірінің үстіне орналасқан екі толық түсті пикселден тұратын) қосындысынан тұрды. Микролинзалардың саны бастапқы пикселдер санымен бірдей болғандықтан, ажыратымдылық жоғалған жоқ, бұл модуляциялық трансферт функциясы (MTF) өлшемдерімен расталды. Цифрлық жарық өңдеу (DLP) проекторларында экран есігі эффектін проекцияланған кескінді қасақана фокустан шығару арқылы азайтуға болады, бұл әр пикселдің шекарасын көршісімен біріктіреді. Бұл қара пикселдердің шеттерін жақын жарықпен толтыру арқылы эффектіні азайтады. Кейбір ескі ЖК проекторларында экран есігі эффектісі бірінші буын DLP проекторларына қарағанда анық көрінеді. Жаңа DLP чиптері бұл эффектіні азайтатын айна элементтерінің ара қашықтығын қысқартуға мүмкіндік береді; алайда, бақылау схемасы үшін айнаның бір жағында әлі де біршама орын қажет. Долгоффтың депикселдендіру әдісін қолдану DLP проекторын байқалатын пикселдеусіз жасауға да мүмкіндік береді.
In LCD and DLP projectors, SDE can be seen because projector optics typically have significantly lower pixel density than the size of the image they project, enlarging these fine lines, which are much smaller than the pixels themselves, to be seen. This results in an image that appears as if viewed through a fine screen or mesh such as those used on anti insect screen doors. The screen door effect was noticed on the first digital projector: an LCD projector made in 1984 by Gene Dolgoff. To eliminate this artifact, Dolgoff invented depixelization, which used various optical methods to eliminate the visibility of the spaces between the pixels. The dominant method made use of a microlens array, wherein each micro lens caused a slightly magnified image of the pixel behind it, filling in the previously visible spaces between pixels. In addition, when making a projector with a single, full color LCD panel, an additional appearance of pixelation was visible due to the noticeability of green pixels (appearing bright) adjacent to red and blue pixels (appearing dark), forming a noticeable repeating light and dark pattern. Use of a micro lens array at a slightly greater distance created new pixel images, with each "new" pixel being a summation of six neighboring sub pixels (made up of two full color pixels, one above the other). Since there were as many micro lenses as there were original pixels, no resolution was lost, which was confirmed with modulation transfer function (MTF) measurements. The screen door effect on Digital Light Processing (DLP) projectors can be mitigated by deliberately setting the projected image slightly out of focus, which blurs the boundaries of each pixel to its neighbor. This minimizes the effect by filling the black pixel perimeters with adjacent light. Some older LCD projectors have a more noticeable screen door effect than first generation DLP projectors. Newer DLP chip designs promise closer spacing of the mirror elements which would reduce this effect; however, some space is still required along one edge of the mirror to provide a control circuit pathway. Use of Dolgoff's depixelization method could also produce a DLP projector without noticeable pixelation.