Эдриан Гилл: Журналист, сын сатираның және сыншының өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Британдық жазушы және сыншы (1954–2016)

Адриан Энтони Гилл (28 маусым 1954 – 10 желтоқсан 2016) – шотланд журналисі, сыншы және жазушы. Ол тамақ және саяхат туралы жазуларымен ең көп танылды, сонымен қатар теледидар сыншысы, The Sunday Times газетінің мейрамханасын сыншысы, Vanity Fair, GQ және Esquire журналдарына материалдар жазып, көптеген кітаптар шығарған. Суретші ретінде өзін іске асыра алмағаннан кейін, Гилл 1991 жылы Tatler журналы үшін алғашқы мақаласын жазды және 1993 жылы The Sunday Times газетіне жұмысқа орналасты. Гилл өткір әзіл-қалжыңымен және көбінесе даулы стилімен белгілі болды, оның жазбалары көп оқырмандарға жетіп, жазу өнері үшін көптеген сыйлықтарға ие болды. Ол қайтыс болғаннан кейін бір редактор оны "журналистердің арасындағы алып" деп сипаттады. Оның мақалалары Баспасөз шағымдары комиссиясына көптеген шағымдар түсірді.

Ерте өмір және білім

Гилл Эдинбургте ағылшын әкесі, теледидар продюсері және режиссері Майкл Гилл мен шотланд анасы, актриса Ивонн Гилан отбасында дүниеге келді. Оның Николас деген ағасы болған. Ол бір жасқа толғанда отбасы Англияның оңтүстігіне көшіп келді. 1964 жылы ол ата-анасының «Пирсиктер» фильмінде шахматшы рөлінде шағын эпизодта ойнады. Гилл Гертфордширдегі Летчворт қаласындағы тәуелсіз Сент-Кристофер мектебінде білім алды. Кейіннен ол «Ашулы арал» кітабында мектептегі өмірін еске алды. Сент-Кристоферден кейін ол Лондонға көшіп, Сент-Мартин өнер мектебінде және Слэйд өнер мектебінде оқыды, суретші болуға ниеттенді. Өнер мектебін бітірген соң Гилл алты жыл «тіркеліп, сурет салуға тырысып, бір күні өзінің жақсы суретші емес екенін түсінді». 30 жасқа келгенде өнердегі амбицияларынан бас тартып, бірнеше жыл мейрамханаларда жұмыс істеп, аспаздық өнерге үйретті. GQ журналы үшін әкелік және басқа да тақырыптарда мақалалар жазды. Esquire журналында «Дисфункционалды аға» деген атпен кеңес берді. Оның саяхаттары туралы жазбалары «АА Гилл алыста» (2002), «Бұрынғы айыптамалар» (2006) және «АА Гилл одан да алыста» (2011) жинақтарында жарияланды, ал Tatler және Sunday Times газеттеріндегі тамақ туралы жазбалары «Үстел басындағы әңгіме» (2007) және телебағдарламалар туралы пікірлері «Көрініс» (2008) атауымен шықты. Ол жекелеген мейрамханалар мен олардың асханалары туралы бірнеше кітап жазды: «Ivy» (1997), «Le Caprice» (1999), «Wolseley-дегі таңғы ас» (2008) және «Brasserie Zedel» (2016). Сонымен қатар, ол жақсы қабылдамаған екі роман жазды: «Sap Rising» (1996) және «Starcrossed» (1999). «Starcrossed» кітабы «Әдеби шолулар» журналының «Шығаршылықсыз секс» сыйлығына ие болды. Ол Англияны зерттеген «Ашулы арал» (2005) және АҚШ туралы «Алтын есік» (2012) кітаптарын жазды. 2014 жылы Гилл Конго Демократиялық Республикасы, Иордания және Лампедузадағы босқындар туралы Sunday Times Magazine журналындағы мақалалары үшін Amnesty International Media Award және Women on the Move сыйлықтарын жеңіп алды. Сондай-ақ 2014 жылы ол Моррисидің автобиографиясына жазған өткір сындығы үшін «Жылдың ең үздік сындығы» сыйлығына ие болды. 2015 жылы ол «Pour Me» атты естеліктер жинағын жариялады. Оның қазасынан кейін Sunday Times газетінің редакторы Мартин Айвенс Гиллді «газеттің жүрегі мен жаны» және «журналистер арасындағы алып» деп сипаттады.

Gill was born in Edinburgh to an English father, Michael Gill, a television producer and director, and a Scottish mother, Yvonne Gilan, an actress. He had a brother, Nicholas. The family moved back to the south of England when he was one year old. In 1964, he appeared briefly in his parents' film The Peaches as a chess player. Gill was educated at the independent St Christopher School, Letchworth, Hertfordshire, and later recalled his experiences at the school in his book The Angry Island. After St Christopher's, he moved to London to study at the Saint Martin's School of Art and the Slade School of Art, nurturing ambitions to be an artist. Following art school Gill spent six years "signing on, trying to paint, until one day he realised he wasn't any good". At the age of 30, having abandoned his ambitions in art, he spent several years working in restaurants and teaching cookery. He wrote a series of columns for GQ, on fatherhood and other subjects. He also wrote for Esquire, where he served as an agony uncle, "Uncle Dysfunctional". Collections of his travel writing were published as AA Gill is Away (2002), Previous Convictions (2006) and AA Gill is Further Away (2011), his Tatler and Sunday Times food writing as Table Talk (2007) and his TV columns as Paper View (2008). He wrote several books on individual restaurants and their cuisine – Ivy (1997), Le Caprice (1999), Breakfast at the Wolseley (2008) and Brasserie Zedel (2016). He also wrote two novels which were generally poorly reviewed – Sap Rising (1996) and Starcrossed (1999). Starcrossed was given the Literary Reviews Bad Sex in Fiction Award. He wrote books studying England – The Angry Island (2005), and the United States – The Golden Door (2012). In 2014, Gill won an Amnesty International Media Award, and a Women on the Move award for a series of Sunday Times Magazine articles on refugees in the Democratic Republic of the Congo, Jordan and Lampedusa. In 2014, he also won the "Hatchet Job of the Year Award" for his scathing review of Morrisey's Autobiography. In 2015 he published a memoir, Pour Me. On his death, The Sunday Times editor Martin Ivens described Gill as "the heart and soul of the paper" and "a giant among journalists".

Даулар

Гиллдің өткір тілінің арқасында мансабында бірнеше дау-дамайлар мен танымал адамдардың наразылықтары туды.

Уэльс

1997 жылы The Sunday Times газетінде Гилл валлийлерді "әңгімеге құмар жалғаншылар, адалсыз өтірікшілер, бойшаң, көзқарасы шектеулі, қараңғы, жаман, ұрысқыш кішкентай тролльдер" деп сипаттады. Оның пікірлері Расалық теңдік комиссиясына хабарланды және Уэльс Ұлттық Ассамблеясында "Ұлыбританиялық БАҚ-та валлийлерге қарсы тұрақты расизм" деп сипатталған жағдайдың мысалы ретінде пайдаланылды. Комиссия Гиллдің "расалық жеккөрушілікті қоздыруға ниеттенбегенін" айтып, қудалаудан бас тартты. Бұл сын Манс парламенті Тинвальдта сыналып, Кіші палата мүшесі Дэвид Каннан "қабылданбайтын және қарапайым емес шабуыл" үшін кешірім сұрады. Гилл 2010 жылдың 23 мамырындағы "Sunday Times" бағанында Мэн аралына қатысты тағы да пікір білдірді. Ол азаматтарды екі топқа бөлді: "күңкең, туған-туыс арасында некелескен, ауыздан дем алатындар" және "жаңбырлы ормандардың болашағымен айналысатын зейнеткер, қару-жарақ сатушылар мен бухгалтерлер". Бұл сөздер Мик Джаггердің Мэн аралында есірткіні заңдастыру туралы ұсынысынан кейін айтылды. Гилл былай деді: "Егер олар үмітсіз тәуелділікке беріліп, қылмыстық ошаққа айналса, кім алаңдайды? Шын мәнінде, кім айырмашылығын байқай алады?"

Англия

2011 жылдың ақпан айында Гилл Норфолк округін "Англияның соңындағы ісік" деп сипаттады. 2013 жылдың желтоқсан айында, Жаңа жыл қарсаңында жарияланған оның мақаласы Гримсби мен Клитхорпстағы бір түндік сапардың нәтижесі болды және екі қаланы да қатты сынға алды, онда Гримсби "ешқайда жетіп таратпайтын" қала ретінде, ал Клитхорпс "еңкейген және лас жартылай жеке үйлерге" толы деп баяндалды. Хамберсайд полициясы мен қылмысқа қарсы күрес комиссары Мэтью Гроув Гиллді "Мейфэрде тұратын, твид костюм киетін жазушы, оның Солтүстік Англиямен байланысы тек Клитхорпқа сапары және Шотландияда лосось аулауға жиі баратыны ғана" деп сипаттады.

Бабуинді өлтіру

2009 жылдың қазан айында Гилл Sunday Times газетінде жариялаған мақаласында бабуинді атып өлтіргенін айтты, бұл жайт жануарлар құқығын қорғайтын ұйымдардың наразылығын тудырды. "Мұның ешқандай ақталуы жоқ екенін жақсы білемін", - деп жазды ол, және бұл жануарды "біреуді, бейтаныс адамды өлтіру сезімі қандай болатынын түсіну үшін" өлтіргенін мәлімдеді. Ол сөзін жалғастыра отырып, "[Б]абуиндер қиын өледі. Бірақ бұл – емес. Жұмсақ ұшты .357 калибрлі оқ оның өкпесін жарып жіберді" деді. Гиллдің Sunday Times газетінің редакторы Джон Уизеров Балдингтің шағымына былай деп жауап берді: "Менің ойымша, гей қауымдастығының кейбір өкілдері өздерін ерекше құрбандықтар санап, артықша мәртебеге ие деп есептеуді тоқтатып, қоғам қабылдайтын басқа да ақылға қонымды топтар сияқты мінез-құлық танытуы керек. Ешқандай артықшылыққа ие болмау, әрине, кейде әзілдердің нысаны болуға дайын болуды білдіреді. Адамның сексуалдық бағдары оған ешқандай арнайы қорғау құқығын бермеуі керек". PCC Гиллдің мақаласын жариялауды "редакциялық кемшілік" деп таныды, осыған байланысты "газет мүмкіндігінше ертерек кешірім сұрауы тиіс еді".

Мэри Берд

2012 жылдың сәуірінде Мэри Бердтің BBC телесериалы «Римдіктермен кездесу» туралы пікір білдірген Гилл, академикті "мүлдем камерадан алшақтату керек" деп жазды. Беард оған жауап ретінде "оның ақылды әйелдерден қорқуын" айыптап, "мүмкін, ол университетке бармағандықтан, зихи пікір таластың қатаңдығын толық меңгермегендіктен, оның қорлауды әзіл ретінде көрсетуіне тырысады" деді.

Жеке өмір

Гиллдің ауыр дислексиясы болғандықтан, ол өзінің барлық жазбаларын диктантпен жаздырған. Гилл 29 жасында алкоголизмнен айығып, ішімдік ішуді тоқтатқан. 2014 жылы "Таймс" газетінде Гилл 48 жасқа дейін "күнде шамамен 60 темекі шеккенін" айтқан. 1982-1983 жылдары Гилл жазушы Крессида Конноллимен үйленген. Олардың екі баласы болды. 2007 жылы егіздері дүниеге келді. Гиллдің кіші інісі Ник, Мишлен жұлдызына ие болған аспазшы, 1998 жылы жоғалып кетті, Гиллге: "Енді мен кетемін. Қайтып келмеймін" деген. Гилл Никке не болғанын білмегені үшін өкінішін білдірді және жаңа қалаға барған сайын оны іздегенін жазды.

Өлім

2016 жылдың 20 қарашасында Гилл «Sunday Times» газетіндегі бағанасында Формбимен құдаласуы туралы жазды, сондай-ақ ол қатерлі ісікке шалдыққандығын, оны "толық ағылшын" деп атады. 2016 жылдың 11 желтоқсанында жарияланған «Sunday Times Magazine» журналындағы соңғы мақаласында ол өкпедегі біріншілік ісігінің мойны мен бүйрегіне метастаздар бергенін, сондай-ақ Ұлттық денсаулық сақтау жүйесінде қатерлі ісікпен ауыратын науқас ретінде алған ем-домдарын және өзінің тәжірибесін егжей-тегжейлі баяндады. Гилл 2016 жылдың 10 желтоқсанында Лондонда 62 жасында қайтыс болды.