Америка Азамат Соғысының Жарналы Дэвид Белл Бирни

Кіріспе

Дэвид Белл Бирни (29 мамыр 1825 – 18 қазан 1864) – АҚШ Азамат соғысының Одақ армиясының генералы, заңгер және кәсіпкер. Азамат соғысының генералы.

Ерте өмір

Бірни Алабама штатының Хантсвилл қаласында Кентуккиден құлдыққа қарсы күрескен Джеймс Г. Бирнидің ұлы болып дүниеге келді. 1833 жылы Бирни отбасы Кентуккиге қайтып оралды, және Джеймс Бирни өз құлдарын азат етті. 1835 жылы отбасы Цинциннатиге көшіп, онда әкесі құлдыққа қарсы газет шығарды. Құлдық жақтастарынан көптеген қауіптер туғаннан кейін, отбасы Мичиганға, содан кейін Филадельфияға көшті. Массачусетс штатының Андовер қаласындағы Филипс академиясын бітіргеннен кейін Дэвид Бирни кәсіппен айналысып, құқық білімін оқыды және адвокат болып тіркелді. Ол 1856 жылдан бастап Азамат соғысының басталуына дейін Филадельфияда заңгерлікпен айналысты.

Азаматтық соғыс

Бірни Форт Самтерден кейін Одақ әскеріне 23-ші Пенсильвания ерікті жаяу әскерінің подполковнигі ретінде қосылды, бұл бөлімді ол негізінен өз қаражатымен құрды. Соғысқа дейін ол әскери мәтіндерді зерттеп, осындай рөлге дайындалған еді. 1861 жылдың 31 тамызында полковник, ал 1862 жылдың 17 ақпанында бригадир генерал болып тағайындалды, бұл әскери емес, саяси ықпалдың нәтижесі болды. Ол генерал Филипп Кернидің III корпусының дивизиясындағы бригадаға басшылық етті және оны Жарым арал науқаны арқылы жетектеді. Жеті қарағай шайқасында ол өз корпусының командирі генерал-майор Сэмюэл П. Хайнцельманның бұйрығын орындамаған деп айыпталды, яғни «жаудан шақырымдай қашықтықта бөлімшесін тоқтатты» делінген. Бірақ бұл бұйрықты дұрыс түсінбеудің салдары болды. Бірни әскери сотқа тартылды, бірақ Кернидің күшті жағымды куәлігімен ақталып, қайтадан командалық лауазымға келді. Содан кейін ол Жеті күндік шайқаста, негізінен Глендейлде өз бригадасын жетектеді. Ол генерал-майор Джон Поуптың Вирджиния армиясын қолдап, Булл-Ранның екінші шайқасында және одан кейін бірден Шантилли шайқасында қатысты. Керни сол шайқаста қаза тапқаннан кейін, Бірни оның дивизиясының басқаруын өз қолына алды. Вашингтонда болғандықтан Антиэтам шайқасын өткізіп алды, бірақ оның дивизиясы Фредериксбургте шайқасу үшін Потомак армиясына оралды. Ол жерде ол тағы да әскери тәртіп мәселелеріне тап болды, бұл жолы генерал-майор Джордж Г. Мидтің дивизиясының Одақ желісінің сол жақ қанатына шабуыл жасауын қолдамағаны үшін. Алайда, III корпус командирі генерал-майор Джордж Стоунменнің ресми баяндамасында сол күні «өзінің бөлімшесін жақсы басқарғаны» үшін мақталып, екінші рет жазадан құтылды. Бірни өз дивизиясын Канцельорсвиллде ауыр шайқасқа алып барды, онда армиядағы басқа дивизияларға қарағанда көп шығынға ұшырады (1607 қаза тапқан). Канцельорсвиллдегі ерен еңбегі үшін 1863 жылдың 20 мамырында генерал-майор болып тағайындалды. Геттисбург шайқасында III корпус командирі Дэниел Сиклс әскерін саптан шығарып, Одақ желісінде оқшауланған, осал бөлім жасады. Джон Б. Худ пен Лафайет Маклоу III корпусына шабуыл жасады, ал Бірнидің дивизиясы үш жағынан шабуылға ұшырап, қатты зардап шеккен ұрыста толығымен қирады. Бірни өзінің дивизиясының аман қалғандарының Көлемдік төбеде жиналғанын көргенде, бір офицеріне: «Егер мен қазірдің өзінде өлген болсам ғой» деп сөйледі. Сиклстің аяғы артиллериялық оқтан сынды, ал Бірни екі жеңіл жарақат алғанға қарамастан, корпустың уақытша басқаруын қабылдады. Бірни Геттисбургтен кейін бірнеше күн бойы III корпустың уақытша басқаруын жүзеге асырды, содан кейін аға генерал Уильям Х. Френч тұрақты командир болып тағайындалды. Френч III корпусты нашар басқарғаны үшін тез танылды және Бірниден айырмашылығы, ол корпустың шетінде болды және сарбаздар арасында танымал емес еді. Бірни Құрлықтық науқанды II корпустың дивизия командирі ретінде бастады, оның III корпусы сол көктемде қайта ұйымдастырылып, таратылды. Wilderness, Spotsylvania Court House (онда ол снарядтың сынығынан жарақат алды) және Cold Harbor шайқастарында жақсы қызмет атқарғаннан кейін, 1864 жылдың 23 шілдесінде генерал-лейтенант Улисс С. Грант Бірниге Джеймс армиясының X корпусының басқаруын тапсырды. Петербург қоршауы кезінде Бірни диареямен ауыра бастады. Бастапқыда бұл жеңіл шағым болды және ол басқаруды жалғастыра алды, бірақ қыркүйекте денсаулығы нашарлай бастады. Алайда Бірни демалысқа шығуға келіспеді және қызметте қалуға тырысты. 7 қазанда ол қатты ауырып, жедел жәрдем машинасымен тасымалдауға мәжбүр болды. Корпустың медициналық директоры Бірниді бірден үйге жіберуді талап етті, оны Филадельфияға алып кетті, онда ол санасынан айырыла бастады. Дәрігерлер оның жағдайы тифомалярия деп диагностикалады және ол 18 қазанда бақылана алмайтын асқазан-ішек қан кетуінен қайтыс болды. Бірнидің өлімінің нақты себебі - қызба деп болжанып отыр. Ол Вудлендс зиратында жерленген. Оның үлкен ағасы Уильям да Одақ генералы болған.

Birney entered the Union army just after Fort Sumter as lieutenant colonel of the 23rd Pennsylvania Volunteer Infantry, a unit he raised largely at his own expense. Just prior to the war he had been studying military texts in preparation for such a role. He was promoted to colonel on August 31, 1861, and to brigadier general on February 17, 1862, clearly benefiting from political influences, not military merit. He commanded a brigade in Brig. Gen. Philip Kearny's division of the III Corps, which he led through the Peninsula Campaign. At the Battle of Seven Pines he was accused of disobeying an order from his corps commander, Maj. Gen. Samuel P. Heintzelman, allegedly for "halting his command a mile from the enemy." But this was simply a matter of orders misunderstood. Birney was court martialed, but with strong positive testimony from Kearny, he was acquitted and restored to command. Birney then led his brigade in the Seven Days Battles, primarily at Glendale. He fought at the Second Battle of Bull Run in support of Maj. Gen. John Pope's Army of Virginia, and at the Battle of Chantilly immediately following. When Kearny was killed in that battle, Birney took over command of his division. Stationed in Washington, D. C., he missed the Battle of Antietam, but his division returned to the Army of the Potomac to fight at Fredericksburg. There, he once again encountered military discipline problems, this time for allegedly refusing to support Maj. Gen. George G. Meade's division's attack on the left flank of the Union line. However, he was complimented in III Corps commander Maj. Gen. George Stoneman's official report for "the handsome manner in which he handled his division" on that same day and for a second time he escaped punishment. Birney led his division in heavy fighting at Chancellorsville, where they suffered more casualties (1,607) than any other division in the army. As a result of his distinguished service at Chancellorsville, he was promoted to major general on May 20, 1863. At the Battle of Gettysburg, III Corps commander Daniel Sickles pulled his troops out of line, creating an isolated, exposed salient in the Union line. The Confederate divisions of John B. Hood and Lafayette McLaws slammed into the III Corps, and Birney's division, hit on three sides, was completely demolished in the fighting with severe casualties. As Birney watched the few survivors of his division gather about him on Cemetery Ridge, he whispered to one of his officers, "I wish I were already dead." Sickles had his leg shattered by an artillery shell and Birney assumed temporary command of the corps, despite having received two minor wounds himself. Birney was in temporary command of the III Corps for a few days after Gettysburg, when the more senior General William H. French was named permanent commander. French quickly gained notoriety for his inept handling of the III Corps, and unlike Birney, he was an outsider to the corps and unpopular with the soldiers. Birney started in the Overland Campaign as a division commander in the II Corps, his III Corps having been reorganized out of existence that spring. After good service in the Wilderness, Spotsylvania Court House (where he was wounded by a shell fragment), and Cold Harbor battles, on July 23, 1864, Lt. Gen. Ulysses S. Grant gave Birney command of the X Corps in the Army of the James. During the Siege of Petersburg, Birney became ill with diarrhea. At first, this was a minor complaint and he was able to remain in command, but in September his health started to get worse. However, Birney was reluctant to take a leave of absence and so tried to remain on duty. On October 7, he was so sick that he had to be transported in an ambulance. The corps medical director requested that Birney be sent home at once, and he was taken to Philadelphia, where he became delirious. The doctors diagnosed his condition as typhomalaria, and he died on October 18 after experiencing uncontrollable gastrointestinal bleeding. The exact cause of Birney's death has been speculated to be typhoid fever. He was buried in Woodlands Cemetery. His older brother, William, was also a Union general.

Мұра

Дэвид Бирни Азамат соғысының ең табысты "саяси генералдарының" бірі болды. Көптеген әріптестері оның қатарда жылдам өрлеуіне ренжіді, және ол олармен де, әскерлерімен де жақын болған жоқ. Мейдтің штабындағы Теодор Лайман Бирни туралы былай деп жазды:

Бирнидің құрметіне аталған Филадельфия қалалық мектебі, генерал Дэвид Б. Бирни мектебі 1912–1913 жылдары салынды. Ғимарат 1988 жылы Ұлттық тарихи жерлер тізіміне қосылды.