Екінші дүниежүзілік соғыстағы ұшақ қозғалтқыштарындағы MW 50 қоспасы
MW 50
Екінші дүниежүзілік соғыстағы ұшақ қозғалтқыштарында детонацияны төмендету үшін қолданылған MW 50 (Метанол-Су 50) қоспасы туралы ақпарат. Құрамы, пайдасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
MW 50 (Methanol Wasser 50) - метанол мен судың (немісше: Wasser) 50/50 қоспасы. Екінші дүниежүзілік соғыстағы ұшақ қозғалтқыштарының суперкомпрессорларына, негізінен детонацияға қарсы әсері үшін, көбінесе шашыратылды, бұл жоғары күшейткіш қысымды пайдалануға мүмкіндік берді. Қосалқы әсерлері – қозғалтқышты және жанар май қоспасын салқындату. Жоғары күшейткіш тек толық қуатты қолдану биіктігінен төменде ғана тиімді болды, онда суперкомпрессор әлі де пайдаланылмаған қосымша күшейткіш қысымды бере алатын, ал кішігірім қосалқы әсерлер тіпті одан да жоғары биіктікте де пайдалы болды.
MW 50 (Methanol Wasser 50) was a 50 50 mixture of methanol and water (German: Wasser) that was often sprayed into the supercharger of World War II aircraft engines primarily for its anti detonation effect, allowing the use of increased boost pressures. Secondary effects were cooling of the engine and charge cooling. Higher boost was only effective at altitudes below the full throttle height, where the supercharger could still provide additional boost pressure that was otherwise wasted, while the smaller secondary effects were useful even above that altitude.
Құрамы
MW 50 – шартты түрде берілген атау, себебі ол іс жүзінде үш сұйықтықтың қоспасы: 50% метанол, негізгі мақсаты – жарылысқа қарсы тиімді әсер беру, сондай-ақ тоңуға қарсы қолданылады; 49,5% су; және 0,5% Schutzöl 39 – майға негізделген коррозияға қарсы қоспа. MW 30 ұқсас қоспасында судың мөлшері 69,5%-ға дейін арттырылып, метанолдың мөлшері 30%-ға дейін азайтылды. Бұл салқындату тиімділігін арттырды, бірақ MW 50 үшін 50°C-қа қарағанда 18°C-да тоңу оңайырақ болды. Осыған байланысты, бұл қоспа төмен биіктіктегі миссиялар үшін арналған. EW 30 және EW 50 қоспалары да болды, оларда метанол этанолмен алмастырылды; төтенше жағдайларда таза суды пайдалануға болады.
MW 50 is something of a misnomer, as it is actually a mixture of three fluids: 50% methanol acting primarily to achieve optimum anti detonant effect, secondarily as an anti freeze; 49.5% water; and 0.5% Schutzöl 39, an oil based anti corrosion additive. The similar MW 30 increased the water to 69.5% and decreased methanol to 30%. This increased the cooling performance but made it easier to freeze at 18 degrees C as opposed to 50 C for MW 50). As a result, this mixture was intended to be used for lower altitude missions. EW 30 and EW 50 mixtures also existed, which substituted methanol with ethanol; in emergency, pure water could be used.
Тиімділігі
50 МВт инъекциясының әсері айқын болуы мүмкін. Жүйені қосу ғана зарядты салқындату әсерінен қозғалтқыштың көбірек ауа тартуына мүмкіндік берді, бұл BMW 801 және DB 605 қозғалтқыштарының қуатын шамамен арттырды. Алайда, 50 МВт сонымен қатар суперкомпрессордың әлдеқайда жоғары қуат деңгейінде жұмыс істеуіне де мүмкіндік берді, нәтижесінде қуат күрт өсті. Теңіз деңгейінде бұл қозғалтқыштың 50 МВт-тан астам қуатпен жұмыс істеуіне мүмкіндік берді. 50 МВт шамамен жоғарырақ биіктікте ғана толық тиімді болды, одан жоғарырақ биіктікте ол қуатты қосымша шамамен 4% ғана арттырды, бұл көбінесе зарядты салқындатудың нәтижесі болды.
The effect of MW 50 injection could be dramatic. Simply turning on the system allowed the engine to pull in more air due to the charge cooling effect, boosting performance by about on the BMW 801 and DB 605. However, the MW 50 also allowed the supercharger to be run at much higher boost levels as well, for a combined increase of At sea level, this allowed the engine to run at over MW 50 was fully effective up to about , above which it added only about 4% extra power, due largely to charge cooling.
Уақыт шегі
Көбейтілген қуатты бір ретке ең көп 10 минут бойы қолдануға болады, бұл американдықтардың өз ұшақтары үшін соғыс жағдайындағы қуат режиміне ұқсас, әр қолданудың арасында кем дегенде бес минуттық үзіліс болуы керек. Ұшақтар әдетте 50 МВт көлеміндегі қуатты екі 10 минуттық кезеңге жететіндей алып жүретін, бұл оларға қарсы шабуыл миссияларында ұрыс кезінде көтерілу жылдамдығы мен жылдамдығын арттыруға мүмкіндік беретін.
The increased power could be used for a maximum of 10 minutes at a time, much like the American war emergency power setting for their own aircraft, with at least five minutes between each application. Aircraft generally carried enough MW 50 for about two ten minute periods of use, allowing them to increase their climb rate and level speed in combat for interception missions.
Қолданбалар
MW 50 үшін арматуралар алғаш рет 1942 жылы BMW 801D қозғалтқышында пайда болды, бірақ бұл қозғалтқыш үшін өндіріске енбеді, себебі MW 50 қолданғанда цилиндр бастарының майда жарықтары пайда болды. Оның орнына, DB 605 қозғалтқышы бар Messerschmitt Bf 109 ұшақтарының кейінгі нұсқалары 1944 жылдың басынан бастап MW 50 инжекторлық жүйесімен жабдықталды. Кейінгі қозғалтқыш конструкцияларының барлығында да осы арматуралар болды, әсіресе Junkers Jumo 213 қозғалтқышында, ол оның көмегімен күшейтілмеген қуатын арттырып, суперкомпрессорды биікке баптады.
Fittings for MW 50 first appeared on the BMW 801D in 1942, but it never went into production for this engine because the cylinder heads developed micro cracks when MW 50 was used. Instead, the DB 605 engined later versions of the Messerschmitt Bf 109 were fitted with an MW 50 injection system, beginning in early 1944. Later engine designs all included the fittings as well, notably the Junkers Jumo 213, which relied on it to increase non boosted performance and tune the supercharger for higher altitudes.
Басқа жүйелер
MW 50 – немістер қолданған жалғыз зарядтау салқындату жүйесі емес. Кейбір биіктікке арналған қозғалтқыштарда оның орнына интеркулер қолданылған, себебі оларға ұзақ уақыт бойы салқындату қажет болды. 801D моделінде де 50 МВт орнына суперкомпрессорға бензин шашу мүмкіндігі болды. (Erhöhte Notleistung [Төтенше жағдайдағы қуатын арттыру] жүйесі.) Бұл жүйе бұдан тиімді болмаса да, қосымша бак пен құбырлардың күрделілігінсіз қысымды арттырды. Соғыстың соңғы кезеңіндегі көптеген қозғалтқыштарда GM 1 жүйесі де болды, ол суперкомпрессорға азот оксидін шашып, отын-ауа қоспасына оттегі қосып, қысымды арттырудың орнына қолданылды.
MW 50 was not the only charge cooling system to be used by the Germans. Some engines dedicated to high altitude included an intercooler instead, as they would be needing the cooling for longer periods of time. The 801D also included the ability to spray gasoline into the supercharger instead of MW 50. (The Erhöhte Notleistung [Increased Emergency Performance] system.) While this was not as effective, it did increase boost without the complexity of the additional tanking and plumbing. Many of the late war engines also included a system for high altitude boost, GM 1, which added oxygen to the fuel/air mix by injecting nitrous oxide into the supercharger instead of employing higher boost levels.