Пьер Фресне: Француз актерінің өмірі мен шығармашылығы
Pierre Fresnay
Пьер Фресне (1897-1975) – француз актері, театр мен кинодағы мансабымен танымал. Комеди Франсезде 80-нен астам рөл орындады, Пагноль трилогиясындағы Мариус рөлімен көзге түсті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз актері (1897–1975)
French actor (1897–1975)
Пьер Фресне (4 сәуір 1897 – 9 қаңтар 1975) – француз сахнасы мен кино актері.
Pierre Fresnay (4 April 1897 – 9 January 1975) was a French stage and film actor.
Өмірбаян
Пьер Жюль Луи Лауденбах деп туған ол өзінің ағасы, актер Клод Гарридің театрда және кинода мансап құруға ынталандырды. 1926 жылы Comédie Française-ден кеткенге дейін Фресне Парижде 80 роль ойнады, әсіресе Альфред де Муссе шығармаларында өте жақсы ойнады. Заманауи қойылымдармен қатар, оның Comédie Française мансабы Чаттертон (Виньи) қойылымымен жалғасты. Ол өзінің зиялы актерлік шеберлігі, талантының икемділігі және сөздік өнерінің сапасы ("l'intelligence de son jeu, la souplesse de son talent et l'excellence de sa diction") арқасында труппаның құнды мүшесі болды. Comédie Française-ден кеткеннен кейін ол Variétés сахнасында Guitry пьесаларында, содан кейін Пагноль трилогиясында Мариус рөлінде ойнады. Ол Марсель Пагнольдің "Мариус" (1929) пьесасының басты рөлін сомдады, ол 500-ден астам қойылымдарға ие болды, сондай-ақ 1931 жылы пьесаның киноға бейімделуінде де осы рөлді ойнады. Ол кейіпкерді Марсель Пагнольдің Марсель трилогиясының келесі екі бөлігінде – "Фанни" (1932) және "Сезар" (1936) фильмдерінде қайта сомдады. 1932 жылы Ивонн Принтемпстің Саша Гитримен некесі ажырасып, Принтемпс Фреснейдің жеке және кәсіби серіктесіне айналды. 1934 жылы сәуір айында автор басқа жұмыстарға кеткеннен кейін, ол Ноэль Ковардың "Сөз арасында" пьесасындағы басты рөлді ойнады. Фреснейге жоғары баға берілді, ал оның Принтемпспен сахналық серіктестігі зор құрметке ие болды. Сол жылы Принтемпс пен Фресней Абель Ганстің "Камелиялар әйелі" фильмінде сәтті түсті. 1951 жылға дейін олар сегіз фильмде бірге ойнады. 1934 жылы ол Альфред Хичкоктің "Тым көп білген адам" фильмінің алғашқы нұсқасында қысқа ғана рөлде пайда болды. 1937 жылы ол Жан Ренуардың "Ұлы иллюзия" шедеврінде француз аристократиялық әскери офицері капитан де Болдю рөлін сомдады. Ол сондай-ақ Нобель сыйлығының лауреаты Альберт Швейцерді "Il est minuit, Docteur Schweitzer" (1952) фильмінде бейнеледі. "Ла Вальс де Пари" Фреснейге Принтемпспен бірге "стильді музыкалық" жанрында "Оффенбахтың тартымды, жеңіл карикатураланған бейнесін" сомдау мүмкіндігін берді.
Born Pierre Jules Louis Laudenbach, he was encouraged by his uncle, actor Claude Garry, to pursue a career in theater and film. Before his departure from the Comédie Française in 1926 Fresnay had played 80 parts in Paris, excelling especially in the works of Alfred de Musset. Alongside contemporary creations, his Comédie Française career continued with Chatterton (Vigny), becoming a valued member of the troupe due to his intelligent acting, the flexibility of his talent, and quality of his diction ("l'intelligence de son jeu, la souplesse de son talent et l'excellence de sa diction"). Upon leaving the Comédie Française his stage work was found at the Variétés in Guitry plays, then as Marius in the Pagnol trilogy. He took the title role of Marcel Pagnol's Marius (1929), which ran for over 500 performances, also taking this role in the 1931 film adaptation of the play. He reprised the character in the next two parts of Marcel Pagnol's Marseilles Trilogy, Fanny (1932) and César (1936). In 1932, Yvonne Printemps's marriage to Sacha Guitry broke up, and Printemps became Fresnay's personal and professional partner. He took over the lead role in Noël Coward's Conversation Piece when the author moved on in April 1934. Fresnay won excellent reviews, and his stage partnership with Printemps was greatly admired. In the same year Printemps and Fresnay had a screen hit in Abel Gance's La dame aux camélias. Between then and 1951 they appeared together in eight films. In 1934, he appeared briefly in Alfred Hitchcock's first version of The Man Who Knew Too Much. In 1937, he portrayed the aristocratic French military officer Captain de Boeldieu in Jean Renoir's masterpiece La Grande Illusion. He also portrayed Nobel Peace Prize laureate Albert Schweitzer in Il est minuit, Docteur Schweitzer (1952). La Valse de Paris gave Fresnay the chance to play in a "stylised musical" as a "delightful, lightly caricatured portrayal of Offenbach", alongside Printemps.
Әскер
Бірінші дүниежүзілік соғыста француз армиясының сарбазы болған ол, мансабына қаһарман ретінде оралды. Бірақ, Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі неміс оккупациясы тұсында ол Франко-неміс кинокомпаниясы Continental үшін жұмыс істеді, Генри Жорж Клузоның "Ле Корбо" және басқа фильмдерін жасады.
A soldier in the French Army during World War I, he returned to his career a hero. However, under the German occupation of World War II, he worked for the Franco German film company Continental, making Henri Georges Clouzot's Le Corbeau and other films.
Кейінгі жылдар
Спринтс пен Фресне Оскар Штраустың "Drei Waltzer" операсында ойнаған, француз тілінде Париж сахнасында және "Les trois valses" ("Трой вальс") фильмінде көрсетілген. 2006 жылы сыншы Ричард Траубнер, Спринтс пен Фресненің орындауының арқасында фильм әлі де "операттаны сахнада қайта қоюға батыл тапқандардың үстінен биік тұрады" деп мәлімдеді. Театр сахнасында 130 пьесада ойнағаннан басқа, ол 70-тен астам фильмде, соның ішінде классикаға айналған фильмдерде де түсті, ал өмірінің соңында "Le Neveu de Rameau" сияқты телешоуларда пайда болды.
Printemps and Fresnay starred in Oscar Straus's Drei Waltzer, given in French as Trois valses on the Parisian stage and on film (Les trois valses). The critic Richard Traubner commented in 2006 that because of the performances of Printemps and Fresnay the film still "hangs over anyone who dares revive the operetta on stage". As well as theatre work covering 130 plays, he appeared in over 70 films, some still classics, and at the end of his life on television such as Le Neveu de Rameau.
Басқа
Өзінің есімін қалай айту керектігін сұрағанда, ол "Литературный дайджест" журналына: "Менің ойымша, менің атым "фрей-най" деп айтылуы тиіс. Дегенмен, мен оны осылай айтамын", - деді. (Чарльз Эрл Фанк, Аты қандай, өтінемін?, Фанк және Вагналлз, 1936).
Asked how to say his name, he told The Literary Digest "I think my name is to be pronounced fray nay. At least, it is the way I pronounce it." (Charles Earle Funk, What's the Name, Please?, Funk & Wagnalls, 1936).