Сов. Одақтың қалыптасуындағы Батыс технологиясының рөлі

Кіріспе

Британдық-американдық зерттеуші (1925–2002)

Саттон Лондон университетінде, Геттинген университетінде және Калифорния университетінің Лос-Анджелес бөлімшесінде оқыды, ал ғылым докторы (D. Sc.) дәрежесін Саутгемптон университетінен алды.

Мансап

Саттон Лос-Анджелестегі Калифорния мемлекеттік университетінде экономика профессоры болды. 1968 жылдан 1973 жылға дейін Стэнфорд университетінің соғыс, революция және бейбітшілік жөніндегі Гувер институтында ғылыми-зерттеу стипендиясын алды. Гувер институтында ол «Батыс технологиясы және кеңестік экономикалық даму» (үш томдық) зерттеуін жазды. Ол Батыстың Кеңес Одағының дамуында, оның басталуынан бастап 1970 жылға дейін маңызды рөл атқарғанын мәлімдеді. Саттон сол кездегі Вьетнам соғысы кезінде Солтүстік Вьетнамды жабдықтаумен айналысқан Кеңес Одағының технологиялық және өндірістік базасын АҚШ корпорациялары құрғанын және негізінен АҚШ салық төлеушілері қаржыландырғанын айтты. Болат және темір зауыттары, ГАЗ автомобиль зауыты, Шығыс Ресейдегі Фордтың еншілес компаниясы және көптеген басқа совет өнеркәсіптік кәсіпорындары АҚШ үкіметі немесе АҚШ корпорацияларының көмегімен немесе техникалық көмегімен салынған. Ол сондай-ақ, КСРО-ның MIRV технологиясын сатып алуы (АҚШ-тың көздерінен) MIRV-ге қабілетті зымырандарды жаппай өндіруге қажетті дәлдікті шарлы подшипниктерді жасау үшін машина жасау жабдықтарын алу арқылы мүмкін болды деп мәлімдеді. Айн Рэнд кітаптың бірінші томын The Objectivist Book Service-те 9 долларға сату үшін жариялады, сонымен қатар The Objectivist-те жарияланған Роберт Гессеннің еңбегін шолып берді. Ол Human Events, Review of the News, Triumph, Ordnance, The Proceedings және басқа журналдарға мақалалар жазды. 1972 жылдың басында АҚШ сенаторы Джон Тунни Саттоннан 1930 жылдары Чжоу Энлай алты адамнан тұратын отбасын өлтіруге қатысы бар деген аңызға қатысты сұрау алды. 1973 жылы Саттон «Ұлттық өзін-өзі өлтіру: Кеңес Одағына әскери көмек» деп аталатын әскери технологияға қатысты үшінші томның таралған, қысқартылған нұсқасын жариялады, содан кейін ол Гувер институтынан шығарылды. Оның бұл мәселені зерттеуден алған тұжырымы - «салқын соғыстың» қақтығыстары «коммунизмді ұстап тұру үшін емес», «көп миллиардтаған долларлық қару-жарақ келісімшарттарын жасау үшін ұйымдастырылды», өйткені АҚШ, Кеңес Одағын қаржыландыру арқылы «түз немесе жанама түрде кем дегенде Корея мен Вьетнамның екі жағын қаруландырды». Саттонның келесі үш басылған кітабында («Уолл-стрит және большевиктік революция», «Уолл-стрит және ФДР» және «Уолл-стрит және Гитлердің көтерілуі») Уолл-стриттің Ресейді экономикалық бәсекелестік ретінде жою және оны «көптеген қуатты американдық қаржыгерлер мен олардың бақылауындағы корпорациялар пайдаланатын тұтқын нарық пен техникалық колонияға» айналдыру үшін большевиктік революцияға қатысуы және оның Адольф Гитлер мен Франклин Делано Рузвельттің көтерілуіне қосқан шешуші үлесі, оның саясатын ол негізінен бірдей деп бағалады. Саттонның қорытындысына қарағанда, бұл экономикалық билік элитасының «коллективизмді дамытудың ұзақ мерзімді бағдарламасының» бөлігі болды. Оның пікірінше, болашақта мұндай терiс пайдалануды болдырмаудың жалғыз шешімі - «адамдардың көпшілігі үкіметтен ештеңе күтпегендей немесе әрекет етпегендей әрекет етеді, өз игілігі мен мүддесін қадағалайтынын мәлімдейді» немесе, атап айтқанда, егер «көпшілік моральдық батылдық пен ішкі табандылықты тапса, ештеңе үшін бір нәрсені жоққа шығарып, оны ерікті бірлестіктермен, ерікті коммуналармен немесе жергілікті билікпен және орталықсыздандырылған қоғамдармен алмастырады».

Sutton became an economics professor at California State University, Los Angeles. He had a research fellowship at Stanford University's Hoover Institution on War, Revolution, and Peace from 1968 to 1973. At the Hoover Institution, he wrote the study Western Technology and Soviet Economic Development (in three volumes), arguing that the West played a major role in developing the Soviet Union from its beginnings until the then present year of 1970. Sutton argued that the Soviet Union's technological and manufacturing base, which was then engaged in supplying North Vietnam during the Vietnam War, was built by United States corporations and largely funded by US taxpayers. Steel and iron plants, the GAZ automobile factory, a Ford subsidiary in eastern Russia, and many other Soviet industrial enterprises were built with the help or technical assistance of the United States government or US corporations. He argued further that the Soviet Union's acquisition of MIRV technology was made possible by receiving (from US sources) machining equipment for the manufacture of precision ball bearings, necessary to mass produce MIRV enabled missiles. Ayn Rand advertised the first volume of the book for sale in The Objectivist Book Service for $9 alongside a review of the work by Robert Hessen that she published in The Objectivist. He contributed articles to Human Events, Review of the News, Triumph, Ordnance, The Proceedings, and other journals. In early 1972, U. S. Senator John Tunney received an inquiry from Sutton regarding the rumor that Zhou Enlai was involved in the murder of a family of six in the 1930s. In 1973, Sutton published a popularized, condensed version of the sections of the forthcoming third volume relevant to military technology called National Suicide: Military Aid to the Soviet Union, after which he was forced out of the Hoover Institution. His conclusion from his research on the issue was that the conflicts of the Cold War were “not fought to restrain communism” but were organised in order “to generate multibillion dollar armaments contracts”, since the United States, through financing the Soviet Union “directly or indirectly, armed both sides in at least Korea and Vietnam.”

«The Best Enemy Money Can Buy» атты жаңа еңбегінде 1980 жылдарға дейінгі әскери технологиялардың ауысуына қатысты мәселелер зерттелді. Саттонның келесі үш жарияланған кітабы («Уолл-стрит және большевиктік революция», «Уолл-стрит және ФДР» және «Уолл-стрит және Гитлердің көтерілуі») Уолл-стриттің Ресейді экономикалық бәсекелес ретінде жою және оны «бірнеше қуатты американдық қаржыгерлер мен олардың бақылауындағы корпорациялар пайдаланатын тұтқын нарық және техникалық колонияға» айналдыру үшін большевиктік революцияға қатысуын, сондай-ақ Адольф Гитлер мен Франклин Делано Рузвельттің билікке келуіне қосқан шешуші үлесін көрсетті, оның саясатын ол негізінен бірдей «корпоративтік социализм» деп бағалады, оны ірі корпорациялар жоспарлады. Саттон экономикалық билік элитасының «коллективизмді дамытудың ұзақ мерзімді бағдарламасының» бір бөлігі екеніне тоқталды.

Оның пікірінше, мұндай теріс пайдалануды болашақта болдырмаудың жалғыз жолы – «көпшілік адамдар үкіметтен ештеңе күтпейтінін немесе үкіметке қатысты ешқандай әрекет жасамаса, өздерінің игілігі мен мүдделерін қорғайтындарын жарияласа» немесе, нақтырақ айтқанда, «көпшілік моральдық батылдық пен ішкі табандылықты тауып, ештеңеге ешнәрсе алмастыру ойынынан бас тартып, оны ерікті бірлестіктермен, ерікті коммуналармен немесе жергілікті басқарумен және орталықсыздандырылған қоғамдармен алмастырса».

Стэнфорд университетінің Гувер институтында Саттонның 1920 жылдан (күдікті) 1972 жылға дейінгі жеке қағаздарының төрт қорабы сақталады. Жинаққа 1820 жылдан 1970 жылға дейінгі соғыстардың, азаматтық соғыстардың, төңкерістердің және әлемдегі басқа да зорлық-зомбылыққа толы қақтығыстарға қатысты жазбалар, кескіндер, хаттар және жазбалар кіреді. Американдық кәсіпкер Арманд Хаммердің өмірі мен мансабына, оның Кеңес Одағындағы бизнес инвестициялары мен операцияларына ерекше назар аударылады. Саттон 2002 жылдың 17 маусымында Невада штатының Рино қаласында қайтыс болды. Оның «Уолл-стрит және большевиктік революция» кітабына жасаған заманауи шолуда Оклахома-Сити университетінің зерттеушісі Вирджил Д. Медлин кітапта көптеген фактілік қателер бар екенін және Саттонның «негізсіз айыптауларды» қайталап, негізсіз қорытындыларға келгенін хабарлады. Медлин сондай-ақ Саттонның «өз мәлімдемелерін дәлелдеу үшін» аңыз және расталмаған тергеулер сияқты күмәнді көздерді қолданғанын жазды. Британдық тарихшы Ричард С. Терлоу да Саттонның тезисін сынға алып, «барлық елдер экономикалық даму үшін халықаралық саудаға және олардың өнеркәсіптік инфрақұрылымына, соның ішінде АҚШ-қа тәуелді болды» деп жазды, Саттонның «Совет индустрияландыруының баламалы түсіндірмелерін мүлдем [ескермегенін]» қосты. Техас штатының Шерман қаласындағы Остин колледжінің тарих профессоры Т. Хант Тули, Journal of Libertarian Studies журналында жариялаған мақаласында Саттонның 1960 жылдардан бастап «банкірлер тақырыбын қозғаған» консервативті және либертариан жазушылардың ең маңыздысы екенін айтты, ол палеоконсервативті және либертариан аудиториясына банкірлердің ықпалы туралы өте сынды көзқарас ұсынды.

Хабарламалар

Феникс хаты: Биліктің теріс пайдаланылуы туралы есеп (1982–1997). Феникс, Аризона: Ғылыми басылымдар. Биллингс, Монтана: Либерти Хаус Пресс (1988 жылғы қараша). Болашақ технологиялар туралы ақпараттық шолу (FTIR). (1990–2002).

Конгресс куәлігі

Антони С. Саттонның мәлімдемесі, Стэнфорд университетінің Хувер институтының соғыс, революция және бейбітшілік жөніндегі бұрынғы ғылыми қызметкері (24 сәуір, 1974 ж.). Халықаралық экономикалық саясат: Банктік және валюта комитетінің Халықаралық сауда кіші комитетінің тыңдаулары. Өкілдер палатасы, Тоқсан үшінші Конгресс, екінші сессия. 22–26 сәуір, 29–30 сәуір, 1–2 мамыр. Вашингтон, округ Колумбия: Мемлекеттік баспахана, 1974, 155–166 беттер.

Кинодағы рөлдері

Саттонның архивтік кадрлары 2014 жылғы «JFK to 9/11: Everything Is a Rich Man's Trick» деректі фильмінде пайдаланылды. Саттонның сөзінше, 1990 жылдары голландиялық телеарнаның өндіріс тобы оны «Скалл энд Бонз» туралы деректі фильмге арналған сұхбатқа тартып алған, бірақ ол көрсетілмеді.