Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық компьютерлік ғалым Уоллес "Уолли" Фейрзиг (10 маусым 1927 жыл - 4 қаңтар 2013 жыл) – американдық компьютерлік ғалым, Сеймур Паперт және Синтия Соломонмен бірге Logo бағдарламалау тілін жасаған және жасанды интеллект (ЖИ) саласындағы танымал зерттеуші.
American computer scientist
Wallace "Wally" Feurzeig (June 10, 1927 – January 4, 2013) was an American computer scientist who was co inventor, with Seymour Papert and Cynthia Solomon, of the programming language Logo, and a well known researcher in artificial intelligence (AI).
Ерте өмір және білім
Уоллес Фюрзиг Чикаго қаласында Мандел мен Паулин Фюрзигтің отбасында дүниеге келді. Ол Чикаго университетінен философия және ғылым бакалавры, ал Иллинойс технология институтынан ғылым магистрі дәрежесін алды. "Болт, Беранк және Ньюман" (BBN) компаниясына қосылмас бұрын ол Аргонн ұлттық зертханасында және Чикаго университетінде жұмыс істеді.
Wallace Feurzeig was born in Chicago to parents Mandel and Pauline Feurzeig. He earned Bachelor of Philosophy and Bachelor of Science degrees from the University of Chicago, and a Master of Science degree from the Illinois Institute of Technology. He worked at Argonne National Laboratory and the University of Chicago before joining Bolt, Beranek and Newman (BBN).
Мансап
1960 жылдардың басында Болт, Беранк және Ньюман компьютерлік ғылым зерттеулері мен инновациялық қолданбалардың маңызды орталығына айналды. 1962 жылы Уолли Фёрзиг фирмаға қосылып, жасанды интеллект бөлімінде жаңадан қолжетімді құралдармен жұмыс істеді, ол алғашқы AI ұйымдарының бірі болды. Оның әріптестері компьютерлік үлгілерді тану, табиғи тілді түсіну, теоремаларды автоматтандырылған дәлелдеу, Lisp тілін дамыту және роботтармен проблемаларды шешу саласындағы ЖА жұмыстарының алғашқы қадамдарында белсенді қатысты. Бұл жұмыстың көп бөлігі 1960 жылдардың басында BBN-нің тұрақты кеңесшілері болған Марвин Мински мен Джон Маккарти сияқты Массачусетс технология институтының (MIT) көрнекті зерттеушілерімен бірлесіп жүргізілді. BBN-дегі басқа топтар танымдық ғылым, оқу зерттеулері және адам-компьютер қарым-қатынасы саласында жаңа жұмыстар атқарды. Білімді бейнелеу және ойлау (семантикалық желілер), сұрақтарға жауап беру, интерактивті компьютерлік графика және компьютерлік көмекпен оқыту (CAI) бойынша алғашқы жұмыстардың бір бөлігі белсенді түрде жүргізіліп жатты. Дж. К. Р. Ликлайдер осы жұмыстың рухани және ғылыми жетекшісі болды, ол барлық есептеулер пакеттік өңдеу арқылы жүргізілген дәуірде онлайн-өзара әрекеттесуді қолдады. Уоллидің бастапқы назары қазіргі оқыту жүйелерінің интеллектуалдық қабілеттерін кеңейтуге бағытталған. Бұл алғашқы интеллектуалды CAI жүйесіне, MENTOR-ға, медициналық диагностика және басқа да шешім қабылдау салаларындағы проблемаларды шешу үшін өндірістік ережелерді қолдануға әкелді. 1965 жылы Уолли білім беру және оқытуды жақсарту үшін компьютерлік әдістерді дамыту мақсатында BBN білім беру технологиясы бөлімін құрды, содан кейін оның жұмысының басты назары білім беру ортасы ретінде бағдарламалау тілдерін зерттеуге ауысты. Бұл өзгеріс екі жақындағы технологиялық жетістікке байланысты болды: компьютерлік уақытты бөлісудің ойлап табылуы және алғашқы жоғары деңгейдегі сөйлесу бағдарламалау тілінің дамуы. Компьютерлік циклдерді бір уақытта жұмыс істейтін автономды пайдаланушылар арасында бөлісу идеясы 1963 және 1964 жылдары Кембриджде қиялды оятып, BBN және MIT командалары бұл тұжырымдаманы бірінші болып іске асыру үшін жарысты, BBN бірнеше күн жеңіп, 1964 жылы компьютерлік уақытты бөлісудің алғашқы табысты демонстрациясын өткізді. Шелдон Бойлен жобалаған BBN бастапқы жүйесі DEC PDP 1-де бір уақытта бес пайдаланушыны қолдады, барлығы шығыс үшін бір катодты сәуле түтігі (CRT) экранын бөлісті. Бірнеше түрлі бағдарламалардың бір мезгілде және синхронды түрде ("уақыттан тыс және күйден тыс") динамикалық дисплейлерін көру - бұл таңғажайып тәжірибе болды. Уақытты бөлісу қашықтан орналасқан терминалдарды экономикалық тұрғыдан пайдалануға және мектептерде интерактивті компьютерді пайдалану мүмкіндіктерін ашты. BBN жақында TELCOMP-ті іске қосты, ол жоғары деңгейдегі интерактивті бағдарламалау тілдерінің жаңа түрлерінің бірі. TELCOMP - бұл JOSS диалектісі, ол 1962-1963 жылдары RAND корпорациясының Клифф Шоу әзірлеген алғашқы әңгіме немесе түсіндірілген тіл. Оның синтаксисі BASIC тілінің синтаксисіне ұқсас болды, ол әлі пайда болған жоқ. BASIC сияқты, TELCOMP бастапқыда сандық есептеу қолданбалары үшін жасалған FORTRAN-нан алынған тіл болды. TELCOMP құрылғаннан кейін көп ұзамай Уолли оны балаларға математиканы оқыту құралы ретінде таныстыруға шешім қабылдады және 1965-1966 жылдары АҚШ Білім басқармасының қолдауымен BBN уақыт бөлісу жүйесімен қызмет көрсететін сегіз бастауыш және орта мектепте оны қосымша ресурс ретінде пайдалануды зерттеді. Оқушылар TELCOMP-пен таныстырылды, содан кейін TELCOMP бағдарламаларын жазып, стандартты арифметика, алгебра және тригонометрия мәселелерін шешті. Жоба жоғары деңгейдегі түсіндіру тілі бар интерактивті есептеуді қолдану студенттерге жоғары ынталандыру болады деген үмітті нық растады. Бұл зерттеуде Уоллидің әріптестері - BBN-ден Даниэль Боброу, Ричард Грант және Синтия Соломон, сондай-ақ Женевадағы Жан Пиаже институтынан MIT-ге жақында келген кеңесші Сеймур Паперт қатысты. Бұл жобадан тікелей балаларға арналған бағдарламалау тілі идеясы туды. Топ қазіргі кездегі тілдердің көпшілігі есептеулер үшін жасалғандығын және олардың жалпы сандық емес символды манипуляциялау мүмкіндіктері жоқ екенін түсінді. Қазіргі тілдер білім беру үшін басқа да жағынан жарамсыз болды: олар көбінесе студенттердің шығармашылық қабілетіне кедергі келтіретін кең көлемді дерек типтерінің декларацияларын қолданды; оларда басқару құрылымдарында кемшіліктер болды; олардың бағдарламаларында процедуралық құрылымдар болмады; көптеген тілдерде динамикалық анықтама мен орындалу мүмкіндігі болмады; аздаған тілдерде білім беру мақсатында өте қажетті жақсы дамыған және түсінікті түзету, диагностика және өңдеу құралдары болды.
During the early 1960s, Bolt, Beranek and Newman had become a major center of computer science research and innovative applications. In 1962, Wally Feurzeig joined the firm to work with its newly available facilities in the Artificial Intelligence Department, one of the earliest AI organizations. His colleagues were actively engaged in some of the pioneering AI work in computer pattern recognition, natural language understanding, automated theorem proving, Lisp language development, and robot problem solving. Much of this work was done in collaboration with distinguished researchers at the Massachusetts Institute of Technology (MIT) such as Marvin Minsky and John McCarthy, who were regular BBN consultants during the early 1960s. Other groups at BBN were doing original work in cognitive science, instructional research and man computer communication. Some of the first work on knowledge representation and reasoning (semantic networks), question answering, interactive computer graphics, and computer aided instruction (CAI) was actively underway. J. C. R. Licklider was the spiritual and scientific leader of much of this work, championing the cause of on line interaction during an era when almost all computing was being done via batch processing. Wally's initial focus was on expanding the intellectual abilities of extant teaching systems. This led to the first intelligent CAI system, MENTOR, which employed production rules to support problem solving interactions in medical diagnosis and other decision making domains. In 1965, Wally organized the BBN Educational Technology Department to further the development of computer methods to improve learning and teaching, and the focus of his work then shifted to investigating programming languages as educational environments. This shift was partly due to two recent technological advances: the invention of computer time sharing and the development of the first high level conversational programming language. The idea of sharing a computer's cycles among autonomous users, working simultaneously, had stirred the imagination in Cambridge in 1963 and 1964. BBN and MIT teams raced to be first to realize this concept, with BBN winning by days and holding the first successful demonstration of computer time sharing in 1964. BBN's initial system, designed by Sheldon Boilen, supported five simultaneous users on a DEC PDP 1, all sharing one cathode ray tube (CRT) screen for output. Seeing dynamic displays from several distinct programs, simultaneously and asynchronously ("out of time and tune"), was a breathtaking experience. Time sharing made feasible the economic use of remote distributed terminals and opened up the possibilities of interactive computer use in schools. BBN had recently implemented TELCOMP, one of the new breed of high level interactive programming languages. TELCOMP was a dialect of JOSS, the first conversational or interpreted language, developed in 1962–63 by Cliff Shaw of the RAND Corporation. Its syntax was similar to that of the language BASIC, which had not yet appeared. Like BASIC, TELCOMP was a FORTRAN derived language originally designed for numerical computational applications. Shortly after TELCOMP was created, Wally decided to introduce it to children as a tool to teach mathematics and in 1965–66, under U. S. Office of Education support, explored its use as an auxiliary resource in eight elementary and secondary schools served by the BBN time sharing system. Students were introduced to TELCOMP and then worked on standard arithmetic, algebra, and trigonometry problems by writing TELCOMP programs. The project strongly confirmed expectations that the use of interactive computation with a high level interpretive language would be highly motivating to students. Wally's collaborators in this research were Daniel Bobrow, Richard Grant, and Cynthia Solomon from BBN and consultant Seymour Papert, who had recently arrived at MIT from Jean Piaget's Institute in Geneva. The idea of a programming language expressly designed for children arose directly from this project. The group realized that most extant languages were designed for doing computation and that they generally lacked facilities for nonnumeric symbolic manipulation. Current languages were inappropriate for education in other respects also: they often employed extensive data type declarations that got in the way of students' expressive impetus; they had serious deficiencies in control structures; their programs lacked procedural constructs; most had no facilities for dynamic definition and execution; few had well developed and articulate debugging, diagnostic and editing facilities, so essential for educational uses.