Әйелдердің Христиандық Арақашалауға Қарсы Одағы: Халықаралық қозғалыс

Кіріспе

Халықаралық ұстамдылық ұйымы

Әйелдер христиан ұстамдылық одағы (WCTU) – халықаралық ұстамдылық ұйымы. Бұл – "діни және әлеуметтік мәселелерді біріктіріп, практикалық христиандық негізінде кең ауқымды реформалар жүргізу стратегияларын қолданған" әлеуметтік реформаға арналған әйелдер ұйымдарының алғашқыларының бірі. Ұйым арақ-шарапты сақтау қозғалысында ықпалды рөл атқарады. АҚШ-тағы тыйым салу қозғалысында пайда болған бұл ұйым 18-ші түзетуді қолдады және прогрессивті дәуірде маңызға ие болған әлеуметтік реформаларға да әсер етті. WCTU алғаш рет 1873 жылдың 23 желтоқсанында Огайо штатының Хилсборо қаласында құрылды, ал 26 желтоқсаннан бастап Матильда Гилрут Карпентер Огайо штатының Вашингтон Корт Хаус қаласындағы салондарды жабу үшін сәтті науқан жүргізді. 1874 жылы Огайо штатының Кливленд қаласында өткен ұлттық конгресте WCTU ресми түрде жарияланды. Ұйым халықаралық деңгейде, дін мен реформалар аясында, соның ішінде миссионерлік жұмыс және әйелдердің сайлау құқығы үшін жұмыс істеді. Құрылғаннан кейін екі жыл өткен соң, Америка WCTU халықаралық конференция ұйымдастырды, онда Халықаралық әйелдер христиандық ұстамдылық одағы құрылды. 1883 жылы Дүниежүзілік әйелдер христиандық ұстамдылық одағы құрылды және ұйымның халықаралық бөліміне айналды. Қазіргі таңда Австралия, Канада, Нидерланды, Финляндия, Үндістан, Жапония, Жаңа Зеландия, Норвегия, Оңтүстік Корея, Ұлыбритания және АҚШ-та филиалдары бар. Әйелдер христиандық ұстамдылық одағы «Ақ лента қабылдау» (WRR) рәсімін өткізеді, онда нәрестелердің білегіне ақ лента байланып, олар ұстамдылық идеологиясына адал болуға міндеттеледі, ал олардың қамқорлары балаға алкоголь мен басқа да есірткілерден алыс өмір сүруге көмектесетіндеріне уәде береді.

Құру

1874 жылы құрылғанда, WCTU-ның баяндалған мақсаты – тәуелділіктен, тазалықтан және евангелистік христиандықтан тұратын «салауатты және таза әлемді» құру еді. Энни Виттенмайер оның алғашқы президенті болды. Виттенмайер қозғалыстың мақсаттарына консервативті көзқарас танытты, тек алкоголь тұтыну мәселесіне назар аударды және саясатқа араласудан аулақ болды. WCTU-ның конституциясында «ішімдік ретінде өндіруге және сатуға толық тыйым салу» көзделген. 1879 жылы белгілі феминист Франсис Уиллард WCTU-ның екінші президенті болып сайланды және 1890 жылға қарай Уиллард ұйымды әлемдегі ең ірі әйелдер ұйымына айналдырды. Ол 1898 жылы қайтыс болғанға дейін президент қызметін атқарды. Ұйым мүшелері грек жазушысы Ксенофонның «барлық пайдалы нәрселерде шама-шектен тыс болмау; барлық зиянды нәрселерден толық бас тарту» деген анықтамасымен шабыттанды. Яғни, жақсы нәрсе болса, оны шамадан тыс пайдаланбау керек; егер бір нәрсе сізге зиян келтірсе, одан мүлдем аулақ болу керек – осылайша олар қоғамды алкогольдің қауіптілігі деп санайтын нәрседен (әлі де солай санайды) құтқаруға тырысты. WCTU алкогольді жеке әлсіздік немесе кемшілік ретінде емес, ірі әлеуметтік проблемалардың себебі және салдары ретінде қарастырды. WCTU темекіге де қарсы күресті. Америкалық WCTU 1885 жылы «Темекіге қарсы күрес департаментін» құрды және 1880 жылдары темекіге қарсы мақалаларды жиі жариялады. Темекіге қарсы агитация 1950 жылдарға дейін жалғасты. WCTU Солтүстік Америкада жүздеген мың мүшелері бар бөлімшелерге ие болғанымен, оның атауындағы «христиандық» евангелистік протестанттық сенімдермен шектелген және олардың рөлінің маңыздылығы айтылды. Осы модельге сәйкес, әлемді евангелизациялау мақсаты католиктердің, яһудилердің, мұсылмандардың, буддистердің немесе индуистердің оған қызығуын тудырмады, «тіпті соңғы үш діннің өкілдері тәуелділіктен бас тартуға бейім болғанымен». WCTU халықаралық деңгейде өскен сайын, христиан дінінен басқа діндердің әйелдерін қосуға көмектесетін әртүрлі тәсілдерді әзірледі. Бірақ ол әрқашан, және қазір де, христиан әйелдер ұйымы болып қала береді. WCTU-ның жұмысы жеке және қоғамдық моральдық реформаларды жүзеге асыруға бағытталған көптеген күш-жігерді қамтыды. 1880 жылдары WCTU жұмыс істейтін қыздарды ер адамдардың қанаушылығынан қорғау үшін заң шығару, соның ішінде келісім жасын көтеру бойынша жұмыс істеді. Сондай-ақ, сенбі күндерін демалыс күндері ретінде сақтау және бекерлік істерге тыйым салу мәселесіне баса назар аударды. 1901 жылы WCTU жексенбі күндері гольф ойнауға рұқсат етілмеуі керек екенін мәлімдеді. WCTU алкоголь өнімдерін сатып алуды ынталандыру арқылы кедейлікті жеңілдету шараларына да қатысты. Журналдық мақалалар арқылы WCTU адамдардың өмірінде жоғары деңгейге көтерілуіне тәуелділіктен бас тарту көмектеседі екенін дәлелдеуге тырысты. Олардың бір журналындағы ойдан шығарылған оқиға осы фактіні көрсетеді: Нед жұмысқа орналасуға өтініш берді, бірақ оны таңдамады. Ол жұмыс берушінің оны Джек ағасына ұқсатып бағалағанын біледі. Джек мейірімді адам, бірақ ол ақшасын ішімдік пен темекіге жұмсайды. Недті де ішіп-жеп, темекі шегуі байқалады. Жұмыс беруші Нед Фишердің еңбекқорлық, ұстамдылық және өзін-өзі бақылау қасиеттерінен айырылғанын ойлайды, осы қасиеттерді ол тәуелділіктен бас тартумен байланыстырады. Бұл – евангелистік сабырлылық ұйымының бейнесі. WCTU президенттерінің сөздері ұйымның қалай төменгі деңгейдегі ұйымдастыру, сабырлылық, білім беру, иммиграция және мәдени ассимиляция мәселелерін үйлестіргенін көрсетеді. Бір көрнекті штаттық бөлімше – Миннесота әйелдерінің христиандық сабырлылық одағы. Миннесота бөлімшесінің пайда болуы 1873 және 1874 жылдардағы салонға қарсы крест жорықтарымен байланысты, онда АҚШ-тың барлық әйелдері «салонның сыртында жиналып, дұға етіп, клиенттерді мазалаған». Сковалл мен Миннесотадағы WCTU әйелдері үшін ағылшын тілін білу және американдық институттарға қатысу шын мәнінде «американдық» болу үшін, сондай-ақ алкогольден бас тарту ізгілікке жету үшін қажет болды. Тілді мәдениет пен институттармен байланыстыра отырып, Сковалл мен WCTU жаңа иммигранттарға құндылықтарды жеткізу үшін көпмәдени тәсіл қажет екенін мойындады, бірақ көпмәдениеттің өзі құндылық емес екенін түсіндірді. WCTU шетелдік еуропалық мәдениеттерді ізгіліктің бұзылуына себеп болатын нәрсе деп қарастырды, сондықтан шамадан тыс ішімдік ішуге бейімділік туды. Сондықтан да иммигранттардың ағылшын тілін үйренуі және ассимиляциялануы маңызды болды.

At its founding in 1874, the stated purpose of the WCTU was to create a "sober and pure world" by abstinence, purity, and evangelical Christianity. Annie Wittenmyer was its first president. Wittenmyer was conservative in her goals for the movement focusing only on the question of alcohol consumption and avoiding involvement in politics. The constitution of the WCTU called for "the entire prohibition of the manufacture and sale of intoxicating liquors as a beverage." Frances Willard, a noted feminist, was elected the WCTU's second president in 1879 and Willard grew the organization to be the largest organization of women in the world by 1890. She remained president until her death in 1898. Its members were inspired by the Greek writer Xenophon, who defined temperance as "moderation in all things healthful; total abstinence from all things harmful." In other words, should something be good, it should not be indulged in to excess; should something be bad for you, it should be avoided altogether — thus their attempts to rid society of what they saw (and still see) as the dangers of alcohol. The WCTU perceived alcohol as a cause and consequence of larger social problems rather than as a personal weakness or failing. The WCTU also advocated against tobacco. The American WCTU formed a "Department for the Overthrow of the Tobacco Habit" as early as 1885 and frequently published anti tobacco articles in the 1880s. Agitation against tobacco continued through to the 1950s. Although the WCTU had chapters throughout North America with hundreds of thousands of members, the "Christian" in its title was largely limited to those with an evangelical Protestant conviction and the importance of their role has been noted. The goal of evangelizing the world, according to this model, meant that very few Catholics, Jews, Muslims, Buddhists or Hindus were attracted to it, "even though the last three had a pronounced cultural and religious preference for abstinence". As the WCTU grew internationally, it developed various approaches that helped with the inclusion of women of religions other than Christianity. But, it was always primarily, and still is, a Christian women's organization. The WCTU's work extended across a range of efforts to bring about personal and social moral reform. In the 1880s, it worked on creating legislation to protect working girls from the exploitation of men, including raising Age of Consent laws. It also focused on keeping Sundays as Sabbath days and restrict frivolous activities. In 1901 the WCTU said that golf should not be allowed on Sundays. The WCTU was also involved with efforts to alleviate poverty by discouraging the purchase of alcohol products. Through journal articles, the WCTU tried to prove that abstinence would help people move up in life. A fictional story in one of their journal articles illustrates this fact:

Ned has applied for a job, but he is not chosen. He finds that the potential employer has judged him to be like his Uncle Jack. Jack is a kindly man but he spends his money on drink and cigarettes. Ned has also been seen drinking and smoking. The employer thinks that Ned Fisher lacks the necessary traits of industriousness which he associates with abstinence and self control. despite having the image of a gospel temperance organization. The presidential addresses of the WCTU provide excellent insight as to how the organization seamlessly blended issues of grass roots organizing, temperance, education, immigration and cultural assimilation. One prominent state chapter was the Minnesota Women's Christian Temperance Union. The Minnesota chapter's origin is rooted in nation's anti saloon crusades of 1873 and 1874 where women all throughout the United States "joined together outside saloons to pray and harass the customers." For Scovell and the women of the Minnesota WCTU, speaking English and participating in established American institutions were essential to truly become "American" just as abstaining from alcohol was necessary to be virtuous. By linking language to culture and institutions, Scovell and the WCTU recognized that a multicultural approach would be necessary to communicate values to new immigrants, but did not conclude that multiculturalism was a value in itself. The WCTU viewed the foreign European cultures as a corrupter and despoiler of virtue, hence the excessive drinking. That is ultimately why it was paramount the immigrants learned English and assimilated.

WCTU және нәсіл

WCTU негізінен ақ нәсілді ұйым болғанымен, қара және үнді мүшелерінің саны да көп болды. 1901 жылы Елиза Пирс деген үнді әйел Нью-Йоркте ұйымның бөлімшесін ашты, ол 1902 жылы «Санди Геральд» газетінде жарияланды. Сонымен қатар, WCTU туралы әдебиеттерде афроамерикандық мүшелер жиі еске алынады, бірақ көбінесе қысқаша айтылады. Белгілі қара нәсілді белсенді Фрэнсис Эллен Уоткинс Харпер ұйымда белсенді болып, WCTU-ның линчеваниеге қарсы күреске қатысуын талап етті. Алайда, соңында Уиллард оңтүстік штатының ақ әйелдерінің пікірін қолдады және бұл науқан екінші планға түсіп қалды. 1889 жылы Харпер «қоңыр терілі адамдармен қарым-қатынаста христиандық әдептілік сақталуын» ресми түрде сұрады. WCTU қара нәсілді белсенділерден, әсіресе танымал реформатор Ида Б. Уэллстен сындарға ұшырады, ол Виллардты қара нәсілділердің масты болуына қатысты мәлімдемелері үшін айыптады. Ұзақ жылдар бойы тыйым салу және сайлау құқығы үшін күрескен белсенділер сыра қайнатушылардың бірлестіктері сайлау құқығына қарсы науқандарды қаржыландырғанын күдіктенді. 1919 жылы Сенатта жүргізілген тергеу осы күдікті растады. Америка Құрама Штаттары Сыра өндірушілер қауымдастығының бірнеше мүшесі әйелдердің сайлау құқығы қозғалысына ашық қарсы болды. Олардың бірі: «Біз әйелдердің сайлау құқығын үш рет жеңдік» деді. WCTU діни ұйым болғанымен және әлеуметтік реформалар үшін діни ұйымдармен бірлесіп жұмыс істегенімен, діни рәсімдерде шарап ішуге қарсылық білдірді. Епископтар кеңесінде ол шіркеуден шарап ішуді тоқтатып, оның орнына ашытқысыз жүзім шырынын қолдануды сұрады. WCTU-ның тікелей қаулысында бұл шешімнің себебі түсіндірілді: шарапта «Христостың қанын бейнелейтін есірткіш у, алкоголь бар». WCTU темекіге де тыйым салуды жақтады. 1919 жылы WCTU Конгреске бес жыл ішінде темекіге толық тыйым салуды ұсынды. Уиллард басшылығымен WCTU «Ақ өмір екеу үшін» бағдарламасын қолдады. Бұл бағдарлама бойынша, ерлер құмарлықсыз, алкогольсіз және темекісіз некеге тұрып, әйелдердің жоғары моральдық деңгейіне жетіп, олармен теңеседі. Сол кезде ұйым әскери базаларда, үндістердің резервацияларында және Вашингтондағы мекемелерде алкоголь ішуге тыйым салу үшін күресті. Нәтижесінде, Уиллард ұйымның саяси беделін арттырды, өйткені Энни Виттенмайерден айырмашылығы, ол ұйымның табысы тек оның платформасының саясилануы арқылы ғана мүмкін екеніне сенді.

The WCTU, while a predominantly white organisation, did boast a significant black and indigenous membership. In 1901 Eliza Pierce, a Native American woman, started her own New York chapter of the union, which was featured in The Sunday Herald in 1902. Moreover, there are many references to African American members in the literature surrounding the WCTU, although this is often in passing. Predominant black activist Frances Ellen Watkins Harper was very active in the union, pushing for WTCU adoption of the anti lynching cause. However, in the end Willard favoured the desires of white Southern women and this campaign fell to the side lines. In 1889 Harper formally requested that "in dealing with colored people Christian courtesy be shown." The WTCU did receive criticism from black activists, most notably the well known reformer Ida B. Wells, who condemned Willard for her statements regarding black drunkenness. Over the years, different prohibition and suffrage activists had suspected that brewer associations gave money to anti suffrage activities. In 1919, there was a Senate investigation that confirmed their suspicions. Some members of the United States Brewers Association were openly against the woman's suffrage movement. One member stated, "We have defeated woman's suffrage at three different times." Although the WCTU was an explicitly religious organization and worked with religious groups in social reform, it protested wine use in religious ceremonies. During an Episcopal convention, it asked the church to stop using wine in its ceremonies and to use unfermented grape juice instead. A WCTU direct resolution explained its reasoning: wine contained "the narcotic poison, alcohol, which cannot truly represent the blood of Christ." The WCTU also favored banning tobacco. In 1919, the WCTU expressed to Congress its desire for the total abolition of tobacco within five years. Under Willard, the WCTU supported the White Life for Two program. Under this program, men would reach women's higher moral standing (and thus become woman's equal) by engaging in lust free, alcohol free, tobacco free marriages. At the time, the organization also fought to ban alcohol use on military bases, in Native American reservations, and within Washington's institutions. Ultimately, Willard succeeded in increasing the political clout of the organization because, unlike Annie Wittenmyer, she strongly believed that the success of the organization would only be achieved through the increased politicization of its platform.

Ағымдағы жағдай

WCTU халықаралық деңгейде белсенді ұйым болып қала береді. Америка мәдениетінде, «сабырлық нормалары күшін жоғалтса да», WCTU-ға қосылу үшін мүшелік жарнаны төлеу және алкогольден бас тартуға уәде беру қажет. Мысалы, Оңтүстік Калифорниядағы WCTU-ның уәдесі: «Мен осы арқылы, Құдай маған көмектессе, барлық дистилленген, ашытылған және құрамындағы спирт мөлшері жоғары сусындардан, соның ішінде сыра, шарап және алма шарабынан бас тартамын және оларды пайдалану мен сауда-саттық жасауды болдырмау үшін барлық мүмкіндіктерді пайдаланамын». WCTU-ның қазіргі кездегі маңызды мәселелері – Солтүстік Американың бірінші нөмірлі есірткі проблемасы саналатын алкоголь, сондай-ақ заңсыз есірткілер мен аборт. WCTU 1875 жылдан бері темекінің зияны туралы ескертіп келеді. Олар қоғамға зиянды деп санайтын заттарға қарсы күресін қазірге дейін жалғастыруда. WCTU-ның тоқсандық журналы «Одақ сигналының» соңғы саны 2015 жылы жарық көрді, оның негізгі тақырыбы – есірткілерге қатысты ағымдағы зерттеулер мен ақпарат. Басқа ұлттық ұйымдар да жарияланымдарды жалғастыруда. WCTU жастарды есірткіге тәуелділіктен сақтау үшін үш жас топтарына бөлінген ұйымдарға қатысу арқылы ынталандыруға тырысады: мектепке дейінгі балалар үшін White Ribbon Recruits, бастауыш сынып оқушылары үшін Loyal Temperance Legion (LTL) және жасөспірімдер үшін Youth Temperance Council (YTC). White Ribbon Recruits – балаларын есірткіден сақтауға белсенді түрде атсалысатын аналар. Олар ақ лента тағыну рәсіміне қатысады, бірақ олардың балалары алты жасқа толмаған болуы керек. Анасы: «Балама толық тазалық пен ізгілік қағидаларын үйретуге уәде беремін», – деп уәде етеді, ал баланың білегіне ақ лента байланады. Loyal Temperance Legion (LTL) – балаларға бағытталған тағы бір сабырлық ұйымы. Бұл 6-12 жас аралығындағы, LTL-ға жылдық жарна төлеуге дайын балаларға арналған. Оның ұраны: «Үйіме және еліме ең жақсы қызмет ету үшін, Құдай маған көмектессе, өмір бойы алкогольдік сусындарды сатып алмауға, ішуге, сатуға немесе беруге уәде беремін. Басқа да есірткілер мен темекіден бас тартамын және Құдайдың атын бекер айтпаймын». Youth Temperance Council – жастарға арналған және жасөспірімдерге бағытталған ұйымның үшінші түрі. Оның уәдесі: «Мен Құдайдың көмегімен ешқашан алкогольдік сусындар, басқа есірткілер немесе темекі қолданбаймын және басқаларды да солай етуге шақырамын, «өздеріңді таза ұстаңдар» деген қағиданы орындаймын».

The WCTU remains an internationally active organization. In American culture, although "temperance norms have lost a great deal of their power"

Requirements for joining the WCTU include paying membership dues and signing a pledge to abstain from alcohol. The pledge of the Southern Californian WCTU, for example, is "I hereby solemnly promise, God helping me, to abstain from all distilled, fermented, and malt liquors, including beer, wine, and hard cider, and to employ all proper means to discourage the use of and traffic in the same." Current issues for the WCTU include alcohol, which the organization considers to be North America's number one drug problem, as well as illegal drugs, and abortion. The WCTU has warned against the dangers of tobacco since 1875. They continue to this day in their fight against those substances they see as harmful to society. The last edition of the WCTU's quarterly journal, titled The Union Signal, was published in 2015, the main focus of which was current research and information on drugs. Other national organizations also continue to publish. The WCTU also attempts to encourage young people to avoid substance abuse through participation in three age divided suborganizations: White Ribbon Recruits for pre schoolers, the Loyal Temperance Legion (LTL) for elementary school children, and the Youth Temperance Council (YTC) for teenagers. The White Ribbon Recruits are mothers who will publicly declare their dedication to keeping their babies drug free. To do this, they participate in the White Ribbon Ceremony, but their children must be under six years of age. The mother pledges "I promise to teach my child the principles of total abstinence and purity", and the child gets a white ribbon tied to its wrist. The Loyal Temperance Legion (LTL), is another temperance group aimed at children. It is for children aged six to twelve who are willing to pay dues annually to the LTL. Its motto is "That I may give my best service to home and country, I promise, God helping me, Not to buy, drink, sell, or give alcoholic liquors while I live. From other drugs and tobacco I'll abstain, And never take God's name in vain." The Youth Temperance Council is the final type of group meant for youths and is aimed at teenagers. Its pledge is "I promise, by the help of God, never to use alcoholic beverages, other narcotics, or tobacco, and to encourage everyone else to do the same, fulfilling the command, 'keep thyself pure'."

Дүниежүзілік WCTU

Дүниежүзілік WCTU (WWCTU) – интернационализмнің ең айқын мысалдарының бірі, оны «Одақ сигналының» бүкіл әлемде таралуы дәлелдейді; «әлемдік назарды ұстамдылық және әйелдер мәселелеріне шоғырландыру» мақсатымен өткізілген халықаралық конвенциялар, сондай-ақ «әлемді аралап саяхаттайтын миссионерлерді» тағайындау. Халықаралық конвенциялардың мысалдарына 1893 жылы Чикаго әлемдік көрмесімен бірге өткен конвенция, 1895 жылғы Лондон конвенциясы, 1897 жылғы Торонто конвенциясы және 1910 жылғы Глазго конвенциясы жатады. Әлемді аралап саяхаттайтын алғашқы алты миссионер – Мэри К. Левитт, Джесси Аккерман, Элис Палмер, Мэри Аллен Уэст, Элизабет Уилер Эндрю және Кэтрин Бушнелл. Дүниежүзілік WCTU-ның атқарған жұмысының мақсаттылығы, ауқымдылығы және ұйымдастыруға жұмсалған күш-жігер оны 21-ші ғасырда сынға ұшыратуға мүмкіндік береді, бірақ 19-шы ғасырдың соңында «олар әйелдердің ұстамдылығының әйелдердің мәртебесін көтеру және кең ауқымдағы мәдениеттердегі гендерлік иерархиялық қатынастарды өзгерту құралы ретіндегі тиімділігіне шынайы сенгендігіне еш күмән жоқ».

Оңтүстік Африка

Кейп колониясы ӘҚҰ президенттерінің қатарында Георгиана Соломон болды, ол кейіннен әлемдік вице-президентке айналды.

Жаңа Зеландия

1884 жылғы 6 тамызда Инверкаргилде Елиза Энн Палмер Браун басшылығымен Жаңа Зеландияда WCTU филиалы ашылды. 1885 жылдың қаңтарында Американың белгілі миссионері Мэри Ливитт WCTU идеологиясын тарату үшін Оклендке (Жаңа Зеландия) келді. Келесі сегіз жыл бойы Ливитт Жаңа Зеландия бойынша WCTU филиалдарын құрып, әйелдерді "алкогольден үйлерін мен отбасыларын қорғау үшін өздерінің заңды дауысын пайдалануға" және дауыс беру құқығын алу арқылы алкогольдің шамадан тыс тұтынуын тоқтату үшін жұмыс істеуге үндеді. Атап айтқанда, 1892 жылғы WCTU петициясын Хауракиден Луиза Матахау және Гисборннан Херевака Поата қол қойды, ал 1893 жылғы петицияға Нейпирден Матильда Нгапуа және тағы төрт маори әйелі еуропалық есімдермен қол қойды. Жаңа Зеландияның белгілі суфражистері мен WCTU мүшелерінің қатарында Кейт Шепард, Лирмонт Далримпл, Мери Те Тай Мангакахия, Элизабет Карадус, Кейт Миллиган Эджер, Кристина Хендерсон, Энни Шнакенберг, Энн Уорд және Лили Аткинсон бар.

Канада

WCTU 1874 жылы Канадада, Онтарио провинциясының Оуэн-Саунд қаласында құрылды және бүкіл Канадаға тарады. Ньюфаундленд бөлімшесі әйелдердің сайлау құқығы үшін күресте маңызды рөл атқарды, себебі олар тыйым салуға қарсы күресте өте маңызды болған. 1885 жылы Летиция Юманс ұлттық тәртіп сақтау қозғалысындағы жетекші әйелдер ұйымына айналатын ұйым құрды. Юманс көбінесе осы ұйымды ел бойынша таратушы ретінде танылады. Белгілі бір мүшесі – Нова-Скоциялық Эдит Арчибальд. Сонымен қатар, атақты канадалық феминист Нелли МакКлунг та қатысты.

Ньюфаундленд

WCTU-ның Ньюфаундленд бөлімшесі 1890 жылдың қыркүйегінде құрылды. Алғашқы қолдау көрсетушілердің қатарында Гоуэр-стрит шіркеуінің методист пасторы А. Д. Мортон мырза және Эмма Петерс, леди Жанет Торберн, Джесси Оман, Мария К. Уильямс, Элизабет Нейл, Маргарет Ченси, Секлия Фрейзер, Мортон ханым, Э. Х. Болли ханым, Трифения Дюли, Сара (Рауселл) Райт және Фанни Стоу болды. WCTU бірінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан Доминионда әйелдердің сайлау құқығы үшін күресті, бірақ бұл 1925 жылға дейін іске аспады.

Үндістан

Үндістанда құрылған Әйелдердің абсолютті тыйымды қолдау қоғамы (WCTU) 1880 жылдары құрылды. Ол "Темпераменс рекорд" және "Ақ лента" басылымдарын шығарып, бүгінгі күнге дейін өте белсенді қызметін жалғастыруда.

Австралия

Сиднейдегі алғашқы Әйелдер Христиандық Ұстамдылық Одағын 1882 жылы Эуфемия Бриджес Боуес құрды, бірақ басқа дереккөздер осы бастаманы 1889 және 1891 жылдары Джесси Аккерманның келуімен байланыстырады; осыған дейін Австралия бойынша басқа да Христиандық Ұстамдылық және Құлықтылық Қоғамдары болған. Сара Сюзан Нолан 1892 жылы Сиднейде президенттік лауазымына Эуфемия Бриджес Боуестің орнын басты. Джесси Аккерман Америкадағы Дүниежүзілік Христиандық Ұстамдылық Одағының (WCTU) әлемді аралап жүретін миссионері болды және Австралияның ең ірі әйелдер реформалық тобы – Австралиялық Біріккен WCTU-ның алғашқы президенті атанды. Мария Элизабет Кирк бірінші хатшы болып тағайындалды. Одақ әйелдерге сайлау құқығын беру күресінде белсенділік танытып, сайлау құқығын қолдайтын қоғамдарды құру, петицияларға қол жинау және парламент мүшелерімен лоббилеу жұмыстарын жүргізді. (Мысалы, Австралиядағы әйелдердің сайлау құқығы туралы қараңыз.) Жаңа Зеландияны аралағаннан кейін, Мисс Аккерман 1889 жылдың мамыр айында Хобартқа келді, содан кейін шамамен 12 ай бойы материкті аралап, маусым мен тамыз айларында Аделаида, Порт-Аугуста, Клэр, Капунда және Бурра, Маунт Гамбиер, Брисбен, Сидней және Батерст қалаларында тоқтады. Ол 1891 жылы Мельбурнге қайта келді. Викторияда апталық Ұстамдылық конференциялары Виктория WCTU-ның Мельбурн бөлімшесінің негізін қалаушы мүшесі және үйлестірушісі Маргарет Маклиннің Шығыс Мельбурн үйінде өткізілді; ол ұйымның президенті екі рет болды, 1892–93 және 1899–1907 жылдары. Джесси Мэри Ллойд (1883–1960) 1930 жылы Виктория штатында алкогольге тыйым салуға 43% дауыс түскен кезде WCTU штаттық президенті болды. Квинсленд бөлімшесі 1928 жылы Брисбен өзенінің жанындағы, Виллард Хауста, Ривер Роудта (қазіргі Коронация Драйвы), Норт-Кейде орналасты. 1930 жылы штаттық ұйымдастырушы Зара Дейр болды, ол 1931 жылы Квинслендтегі алғашқы әйел полицейлердің бірі атанды.

Швеция

Vita Bandet (Ақ лента) деп аталатын швед WCTU-ы 1900 жылы Эмили Рату Стокгольмдегі Остермальмда құрылған. Рату – Халықаралық Жақсы Тамплиерлер Ұйымының жетекші мүшесі және Швецияда WCTU мен оның жергілікті бөлімшелерін ұйымдастырудың негізін қалаушы болды. Бұл идея Матильда Б. Карске тиесілі, ал бастапқыда Индианаполисте Зерльда Г. Уоллес құрды. Олар түрлі терілі әйелдерге арналған апталық қанағаттандыру газетінің қажеттігін сезді. Оның құрушылары алғашқы директорлар кеңесіне Карспен ортақ көзқарасқа ие жеті әйелді таңдауды қалады.

Франсис Уиллард

1874 жылы Уиллард WCTU-ның жаңа хатшысы болып сайланды. Бес жыл өткен соң, 1879 жылы, ол оның президенті болды. Уиллард 1883 жылы өзінің жеке ұйымын құрды, ол Дүниежүзілік әйелдер христиандық қалыстық одағы деп аталды. WCTU президенті болғаннан кейін Уиллард ұйымның көзқарасын кеңейтіп, әйелдер құқықтарын қорғау, қалыстыққа шақыру және білім беру мәселелерін қамтыды. 19 жыл бойы президенттік қызметін атқарып, ол проституциямен айналысатын әйелдердің моральдық жағдайына, түрмелердегі реформаларға, сондай-ақ әйелдердің сайлау құқығына ерекше назар аударды. 1920 жылы 19-шы түзету қабылданысымен, Уиллардтың «әйел сайлаушылар үкіметке келіп, оны тазартуға, саясатқа еніп, Стикс тоғанын тазалауға» тиіс деген болжамдарын сынап көруге мүмкіндік туды. Франсис Уиллард 1898 жылдың ақпанында 58 жасында Нью-Йорк қаласында қайтыс болды. Лорадо Тафттың қолымен жасалған, Уиллардтың 1879 жылы WCTU президенті болып сайлануын еске алатын тақта Индиана штатының Индианаполис қаласындағы Штат үйінде орналасқан.

Матильда Брэдли Карс

Матильда Б. Карс 1874 жылы мас күйдегі вагоншының оның ұлын өлтіруінен кейін белсенділікке түсті. Ол алкоголь тұтынуды жою мақсатымен Чикаго орталық христиан әйелдерінің қоңырау одағына қосылды. 1878 жылы ол Чикаго орталық христиан әйелдерінің қоңырау одағының президенті болды, ал 1880 жылы әйелдердің қоңырау баспа қауымдастығын ұйымдастыруға көмектесті, акцияларын бай әйелдерге сатты. Сол жылы ол "Сигнал" газетін де шығарды; үш жылдан кейін ол тағы бір газетпен бірігіп, "Юнион Сигнал" газетіне айналды. Бұл газет әйелдер арасындағы ең маңызды басылымға айналып, көп ұзамай басқа газеттерден көп тіражбен сатылды. Чикагодағы қоңырау ғибадатханасының салынуына итермелейтін күш – Карс болды. Президенттік қызметі кезінде Карс көптеген қайырымдылық қорын құрып, оларды қолдау үшін жылына шамамен 60 миллион доллар жинауға қол жеткізді. Ол жұмыс істейтін аналар үшін "Бетезда" күндізгі балабақшасын, екі балабақша мектебін, қате жолға түскен қыздар үшін "Анкоридж" миссиясын, екі медициналық пунктті, екі өндірістік мектепті, жұмыспен қамту бюросын, сенбілік мектептерді және қоңырау оқу бөлмелерін ашты.