Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының далалық артиллерия бөлімшесі
Field artillery branch of the U. S. Army
Далалық артиллерия бөлімшесі – АҚШ армиясының далалық артиллериясы. Бұл бөлім, жаяу әскер және атқыштар бөлімдерімен қатар, бұрын "классикалық" жауынгерлік қару түрлерінің бірі саналған (негізгі міндеті жаумен тікелей қарулы қақтығысқа түсу болып табылатын армия бөлімдері), бірақ қазіргі уақытта АҚШ армиясының қазіргі ұйымдық доктринасына сәйкес "Маневр, от және әсерлер" (MFE) жіктеліміне енгізілген.
The Field Artillery Branch is the field artillery branch of the United States Army. This branch, alongside the Infantry and Cavalry branches, was formerly considered to be one of the "classic" combat arms branches (defined as those branches of the army with the primary mission of engaging in armed combat with an enemy force), but is today included within the "Maneuver, Fires and Effects" (MFE) classification, in accordance with current U. S. Army organizational doctrine.
Тарихи негіздер
АҚШ армиясының далалық артиллерия бөлімшесінің тарихы 1775 жылғы 17 қарашада Континенттік конгресс Генри Ноксты "Артиллерия полкінің полковнигі" деп бірауыздан сайлаған кезде басталды. Полк ресми түрде 1776 жылдың 1 қаңтарында қызметке кірісті. 19 ғасырда "ауыр" артиллериялық роталар мен "жеңіл" артиллериялық батареяларды қамтитын жалпы жеті артиллериялық полк құрылды. Жеңіл артиллериялық батареялар далалық артиллерияның рөлін атқарды, бірақ олар осылай аталынбады. Жеті артиллериялық полк артиллерия полкі ретінде белгіленді және 20 ғасырдағыдай "жағалау" немесе "дала" артиллериясы деп бөлінбеді. 1901 жылғы 2 ақпандағы заң арқылы армияны қайта ұйымдастыру барысында жеті артиллериялық полк артиллерия корпусы ретінде қайта құрылды. Корпус сол кезде компаниялар деп аталған 195 батареялық бөлімшеге бөлінді, олар далалық артиллерия және жағалау артиллериясы болып тағайындалды. 1907 жылы артиллерия корпусы далалық артиллерия және жағалау артиллерия корпусына қайта құрылды. Қазіргі таңда далалық артиллерия мен әуе қорғанысы артиллериясы жеке-жеке бөлімдер болғанымен, екеуі де артиллерия бөлімінің дәстүрлерін сақтайды. 1907 жылы артиллерия корпусының далалық артиллерия роталары алты далалық артиллерия полкіне біріктірілді. 1916 жылы, АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуға дайындалып жатқанда, бұл алты полк тағы 15 далалық артиллерия полкімен толықтырылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлттық гвардия мен Ұлттық армияда көптеген басқа далалық артиллерия полктері құрылды, олар тұрақты армияны күшейту үшін жұмылдырылды.
The U. S. Army Field Artillery branch traces its origins to 17 November 1775 when the Continental Congress, unanimously elected Henry Knox "Colonel of the Regiment of Artillery". The regiment formally entered service on 1 January 1776. During the 19th century a total of seven Artillery regiments were formed which contained a mixture of "heavy" artillery companies and "light" artillery batteries. The light artillery batteries took the role of field artillery although they did not use that designation. The seven artillery regiments were designated as regiments of artillery and were not distinguished as being either "coast" or "field" artillery as was the practice in the 20th century. In the reorganization of the Army by the Act of 2 February 1901, the seven Artillery regiments were reorganized as the Artillery Corps. The Corps was split into 195 battery sized units, called companies at the time, of Field Artillery and Coast Artillery. In 1907 the Artillery Corps was reorganized into the Field Artillery and the Coast Artillery Corps. Although presently Field Artillery and Air Defense Artillery are separate branches, both inherit the traditions of the Artillery branch. In 1907, the Field Artillery companies of the Artillery Corps were organized into six Field Artillery regiments. In 1916, as the United States was preparing for its eventual entry into World War I, these six regiments were supplemented by 15 more Field Artillery regiments. During World War I numerous other Field Artillery Regiments were organized in the National Guard and National Army, which were mobilized to supplement the Regular Army.
Ұрпағы
1924 жылы әскер жағалау артиллерия корпусын полктарға бөлісті. Алғашқы жеті полк 19 ғасырда болған жеті артиллерия полкінің тарихын сақтады. 1950 жылы жағалау артиллерия корпусы таратылды және оның бөлімшелері артиллерия тармағындағы дала артиллериясымен біріктірілді. 1968 жылы артиллерия тармағы дала артиллериясы және әуе қорғанысы артиллериясы тармақтарына бөлінді, жаңадан құрылған 1-ші мен 7-ші әуе қорғанысы артиллерия полктері 19 ғасырдағы жеті артиллерия полкінің тарихын сақтап қалды. Армиядағы ең көне артиллерия полктері әуе қорғанысы артиллерия тармағында болғанымен, бұл міндетті түрде полк деңгейінен төменгі жеке бөлімшелерге қатысты емес. Мысалы, 5-ші дала артиллериясының 1-ші батальоны 1776 жылы құрылған Александр Гамильтон батареясына табалады, ол АҚШ армиясының ең көне артиллерия бөлімшесі және американ революциясына дейінгі тарихын анықтай алатын жалғыз тұрақты армия бөлімшесі. АҚШ армиясындағы ең көне дала артиллерия бөлімшесі – 1-ші батальон, 101-ші дала артиллериясы, Массачусетс армиясының ұлттық гвардиясы, оның тамыры 1636 жылдың желтоқсанына дейін жетеді. Бастапқыда жаяу әскер бөлімшесі болған ол 1916 жылы артиллерия бөлімшесі болып қайта ұйымдастырылды.
In 1924 the Army organized the Coast Artillery Corps into regiments. The first seven regiments retained the lineage of the seven Artillery regiments which existed in the 19th century. The Coast Artillery Corps was disbanded in 1950 and its units were consolidated with the Field Artillery in the Artillery branch. In 1968 the Artillery branch divided into Field Artillery and Air Defense Artillery branches with the newly formed 1st through 7th Air Defense Artillery regiments retaining the lineage of the seven 19th century artillery regiments. Although the oldest Artillery regiments in the Army are in the Air Defense Artillery branch, this is not necessarily the case for individual units below the regimental level. For example, the 1st Battalion of the 5th Field Artillery traces its lineage to the Alexander Hamilton Battery, formed in 1776, which is the oldest Artillery unit in the active United States Army and is the only Regular Army unit which can trace its lineage to the American Revolution. The oldest Field Artillery unit in the U. S. Army is the 1st Battalion, 101st Field Artillery, Massachusetts Army National Guard, which traces its origins to December 1636. Originally an Infantry unit, it was reorganized as an Artillery unit in 1916.
Миссиялық мәлімдеме
Далалық артиллерияның миссиясы – біріктірілген атыспен жауды жою, күшін басып тастау немесе оның әрекетін бұзу, соның арқасында маневрлік қолбасшыларға біртұтас құрлық операцияларында басымдыққа ие болуға жағдай жасау.
The mission of the Field Artillery is to destroy, defeat, or disrupt the enemy with integrated fires to enable maneuver commanders to dominate in unified land operations.
Тарих
Далалық артиллерия – әскердің жауынгерлік қаруларының бірі, дәстүрлі түрде үш негізгі саланың бірі (жаяу әскер және броньтанкерлік әскермен бірге). Ол артиллериялық қару жүйелерін пайдаланып, жер бетінен жер бетіне ұзақ қашықтықтағы жанама оқты жеткізетін бөлімшелерді білдіреді. Жанама атыс дегеніміз – снарядтың нысанаға тікелей көзбен бағытталмайтындығын білдіреді. Минометтер далалық артиллерия қарулары емес; олар жаяу әскер бөлімшелерінің құрамында болады және жаяу әскер қызметкерлері (АҚШ армиясының MOS 11C немесе USMC 0341) басқарады. Далалық артиллерия термині әуе қорғанысы артиллериясынан және тарихи тұрғыдан, 1901 жылдан 1950 жылға дейін болған АҚШ армиясының жағалау артиллерия корпусынан (жағалау қорғанысының артиллериялық функциясымен) ерекшеленеді. 1950 жылы екі бөлім біріктіріліп, жай ғана Артиллерия деп аталды, 1968 жылы әуе қорғанысы артиллериясы жеке бөлім болып құрылғанға дейін. Далалық артиллерия бөлімінің нышаны – алтын түсті кесілген екі зеңбірек (19 ғасыр стиліндегі пушка), ол 1834 жылға дейін жетеді. Далалық артиллерияның және Далалық артиллерия мектебінің орналасқан жері – Оклахома штатындағы Форт-Силл. Далалық артиллерияны «жауынгерлік патша» деп атайды. 20 ғасырдың қақтығыстары кезінде артиллерияның тиімділігі арта түсті, себебі Бірінші дүниежүзілік соғыстан бірден бұрын жанама атыс әдістері енгізілді. Бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстар кезінде далалық артиллерия кез келген майданда ең көп шығынға себеп болған қару жүйесі болды. Артиллерия бөлімдерінен шыққан сарбаздар Ирак соғысы мен Ауғанстандағы соғыс кезінде жиі жаяу әскер ретінде пайдаланылды. Далалық артиллерия бөлімдері көбінесе жаяу әскер ретінде жақсы жұмыс істеп, жаяу әскердің міндеттерін орындады, бірақ мұндай пайдалану далалық артиллерияның ерекше дағдылары мен міндеттерінің әлсіреуіне алып келді.
The Field Artillery is one of the Army's combat arms, traditionally one of the three major branches (with Infantry and Armor). It refers to those units that use artillery weapons systems to deliver surface to surface long range indirect fire. Indirect fire means that the projectile does not follow the line of sight to the target. Mortars are not field artillery weapons; they are organic to infantry units and are manned by infantry personnel (US Army MOS 11C or USMC 0341). The term field artillery is distinguished from the Air Defense Artillery, and historically, from the U. S. Army Coast Artillery Corps (with the function of coastal defense artillery), a branch which existed from 1901 to 1950. In 1950, the two branches were unified and called simply Artillery, until Air Defense Artillery was made into a separate branch in 1968. The insignia of the Field Artillery branch is a pair of crossed field guns (19th century style cannon) in gold, and dates back to 1834. The home of the Field Artillery and the Field Artillery School are at Fort Sill, Oklahoma. Field artillery is called the "King of Battle". Conflicts in the 20th century saw artillery become exponentially more effective as indirect fire methods were introduced immediately prior to World War I. During World War I and World War II, field artillery was the single highest casualty producing weapons system on any battlefield. Soldiers from artillery units have often been used as infantry during both the Iraq War and the War in Afghanistan. While field artillery units have often performed admirably as infantry and accomplished infantry missions, such use has led to the atrophy of essential field artillery specific skills and tasks.
Жапырақтың түсі
Дала артиллериясының әскери қызметшілері "қызыл аяқ" деп аталады, себебі Мексика-Америка соғысы кезінде Ринггольд батареясы мен Дункан батареясына берілген формалардың штандарының бойымен қызыл жолақтармен ерекшеленген. Бұл практика Азамат соғысында да жалғасты, тіпті Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін де парадтық формаларда сақталды. 1833 жылғы ережеде қызыл түс артиллерия бөлімінің ресми түсі ретінде бекітілді және оқ-дәрілердің басы-қас белгісімен бірге қолданылды. Бөлім түстері көк парадтық форма киген офицерлердің иық белдеулерінде және әртүрлі формалармен киюге рұқсат етілген бөлімдік шәлдерде кездеседі.
Members of the Field Artillery are referred to as "redlegs" because during the Mexican–American War, both Ringgold's Battery and Duncan's Battery were issued uniforms distinguished by scarlet stripes down the legs of their uniform pants, a practice continued through the Civil War and on dress uniforms even after WWI. Scarlet was established as the Artillery Branch color along with crossed cannon branch insignia in the Regulations of 1833. Branch colors are found on the shoulder straps of officers wearing the blue dress uniform and on the branch of service scarves authorized for wear with a variety of uniforms.
Жарияланымдар
"Филд-артиллерия" саласының кәсіби журналы Форт-Силлде жарияланады. 1911 жылы "Field Artillery Journal" деп белгілі болған журнал, 1987 жылға дейін көптеген атаулармен өзгеріске ұшырады. 2007 жылы журнал "Air Defense Artillery" журналымен бірігіп, "Fires" журналы болып өзгерді.
The professional journal of the Field Artillery is published at Fort Sill. Known as the Field Artillery Journal in 1911, it went through many name changes through Field Artillery in 1987. The journal merged with Air Defense Artillery in 2007 to become Fires.