Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Перифериялық туберкулездік лимфаденит (немесе туберкулездік аденит) – өкпеден тыс жерлерде кездесетін туберкулез инфекциясының бір түрі. Көбінесе, бұл лимфа түйіндерінің туберкулездік инфекциясын, оның нәтижесінде лимфааденопатияны сипаттайды. Жатыр мойын лимфа түйіндері зақымданған жағдайда, бұл жағдай "Скрофула" деп аталады. Туберкулез инфекцияларының басым бөлігі өкпеге әсер етеді, ал қалған инфекциялар өкпеден тыс туберкулез болып саналады, олар ең көп кездесетін жағдайларда лимфа жүйесіне таралады. Мойын аймағы ең көп зақымданса да, туберкулездік лимфаденит денеде кез келген жерде, соның ішінде қолтық және шақыр аймақтарында да пайда болуы мүмкін. Гранулематозды түбіршектерде біртіндеп орталық казеоздық некроз дамиды және олар бірігіп, лимфоидты тканьды ығыстырып шығарады.
Peripheral tuberculous lymphadenitis (or tuberculous adenitis) is a form of tuberculosis infection occurring outside of the lungs. In general, it describes tuberculosis infection of the lymph nodes, leading to lymphadenopathy. When cervical lymph nodes are affected, it is commonly referred to as "Scrofula." A majority of tuberculosis infections affect the lungs, and extra pulmonary tuberculosis infections account for the remainder; these most commonly involve the lymphatic system. Although the cervical region is most commonly affected, tuberculous lymphadenitis can occur all around the body, including the axillary and inguinal regions. Granulomatous tubercules eventually develop central caseous necrosis and tend to become confluent, replacing the lymphoid tissue.
Эпидемиология
Туберкулездік лимфадениттің нақты таралуы елдер мен аймақтар арасында әртүрлі, дамып келе жатқан елдерде жоғары деңгейде кездеседі. Тарихи тұрғыдан алғанда, Mycobacterium bovis бактериясының сүт арқылы жұғуы туберкулездік лимфадениттің тағы бір жиі себебі болған, бірақ пастеризация және сиыр туберкулезіне қарсы күштердің күшеюіне байланысты дамыған елдерде осы көрсеткіш күрт төмендеді. Ерекше морфологиялық элемент – туберкулездік гранулома (жақындық некрозбен туберкулез): алып көп ядролы жасушалар (Ланганс жасушалары), эпителиоидты жасушалар жиынтығы, T-лимфоциттері және аздаған фибробластармен қоршалған. Грануломатозды түбіршектер орталық жақындық некрозға қарай дамиды және лимфоидты тканьды ығыстырып шығаруға бейім.
The exact prevalence of tuberculous lymphadenitis varies between countries and regions, with higher rates seen in developing countries. Historically, transmission of Mycobacterium bovis from dairy consumption was another frequent cause of tuberculous lymphadenitis, but incidence has drastically decreased in developed countries since the advent of pasteurization and other efforts to prevent bovine tuberculosis. The characteristic morphological element is the tuberculous granuloma (caseating tubercule): giant multinucleated cells (Langhans cells), surrounded by epithelioid cells aggregates, T cell lymphocytes and few fibroblasts. Granulomatous tubercules evolve to central caseous necrosis and tend to become confluent, replacing the lymphoid tissue.
Диагностика
Туберкулезді лимфадениттің диагностикалаудағы алтын стандарты – мүжіл алу болып табылады, бірақ нәтижелерге бірнеше апта уақыт кетуі мүмкін. Оң қышқылға төзімді бактериялар (AFB) бояуы диагнозды растауға көмектеседі. Басқа да қолданылатын әдістерге нуклеин қышқылының амплификациясы, жіңішке инемен аспирация (FNA) немесе экзизиялық биопсия, ең инвазивті әдіс кіреді. Диагнозды нақтылауға көмектесетін қосымша зерттеулерге туберкулин тері сынамасы, интерферон-гамма босату сынақтары немесе кеуде қуысының рентген суреті жатады.
The gold standard for diagnosis of tuberculous lymphadenitis is to obtain a culture, though results may take weeks. A positive acid fast bacteria (AFB) stain can support the diagnosis. Other possible methods include nucleic acid amplification tests, fine needle aspiration (FNA), or excisional biopsy, the most invasive method. Supplementary studies to aid in diagnosis include tuberculin skin tests, interferon gamma release assays, or chest X rays.
Емдеу
Туберкулездік лимфаденитті емдеуге кем дегенде 6 айға созылатын туберкулезге қарсы препараттарды қабылдау кіреді. Бұл изониязид, рифампин, пиразинамид және этамбутол препаратын қамтиды, препаратқа сезімталдық деңгейіне байланысты. Зақымдалған лимфа түйіндерін хирургиялық жолмен алып тастау және антибиотиктермен емдеудің тиімділігі көрсетілгенімен, туберкулездік лимфаденитті емдеу үшін хирургиялық араласуға қатысты ресми ұсынымдар жоқ.
Treatment of tuberculous lymphadenitis involves an anti tuberculosis medication regimen for at least 6 months. This includes isoniazid, rifampin, pyrazinamide, and ethambutol depending on susceptibility to the drug. While surgical removal of affected lymph nodes alongside antibiotic therapy has shown some efficacy, there are no formal recommendations for surgery to treat tuberculous lymphadenitis.