Иэн Макьюэннің «Бірінші махаббат, соңғы рәсімдер» жинағы
First Love, Last Rites
Иэн Макьюэннің «Бірінші махаббат, соңғы рәсімдер» жинағы – жазушының 1975 ж. жарық көрген тұңғыш туындысы. Әңгімелер жинағында автор өзінің стильін іздеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ян МакЭванның кітабы
the Ian McEwan book
1975 жылы Ян МакЭванның қысқа әңгімелер жинағы
1975 short story collection by Ian McEwan
«Бірінші махаббат, соңғы рәсімдер» – Ян МакЭванның қысқа әңгімелер жинағы. Алғаш рет 1975 жылы «Джонатан Кейп» баспасында, мұқабасын Билл Боттен жасаған, ал 1997 жылы «Vintage» баспасында қайта жарық көрген.
First Love, Last Rites is a collection of short stories by Ian McEwan. It was first published in 1975 by Jonathan Cape, with cover designed by Bill Botten, and re issued in 1997 by Vintage.
Контекст
Бұл жинақ МакЭуэннің алғаш рет жарияланған туындысы болып табылады және автор оны (оның екінші әңгімелер жинағы "Жастық жамылғылар арасында") жазушы ретінде өзінің даусын іздеу және тәжірибеден өткізу мүмкіндігі ретінде қарастырды. 1979 жылы Кристофер Рикске берген сұхбатында МакЭуэн: "Олар мен үшін бір түрлі зертхана болды. Олар маған түрлі нәрселерді сынап көруге, жазушы ретінде өзімді тануға мүмкіндік берді". МакЭуэннің жазушы ретіндегі ең жас шағын бейнелейтін туынды ретінде, басым тақырыптың жасөспірімдік кезең, балалық шақ пен ересек өмірдің арасындағы шашыраңқы және қауіпті шекара екендігі заңды. Сонымен қатар, сексуалдық қатынас, изгілік және оның түрлі формаларындағы қорқынышты жағдайлар жинақ бойынша жиі кездеседі.
The collection is McEwan's first published work and was regarded by the author (along with his second collection of short stories, In Between the Sheets) as an opportunity to experiment and find his voice as a writer. In an interview with Christopher Ricks in 1979, McEwan commented, "They were a kind of laboratory for me. They allowed me to try out different things, to discover myself as a writer." As a piece of work that portrays McEwan, the writer, at his youngest, it is perhaps fitting that the dominant theme is that of adolescence, of the blurry and perilous divide between childhood and adulthood; in addition themes of sex, perversion, and the grotesque in its many forms feature throughout.
Марапаттар
First Love, Last Rites 1976 жылы Сомерсет Моэм сыйлығымен марапатталды; сәйкес келуіне орай, МакЭванның досы Мартин Амис бұл сыйлықты алған бұрынғы автор еді.
First Love, Last Rites received the Somerset Maugham Award for 1976; coincidentally, McEwan's friend Martin Amis had been the previous author to receive the honour.
Қабылдау
Жинақ сыншылар тарапынан жақсы қабылдады. Әдеби өмірбаян сөздігінде Джон Флетчер былай деп жазды: "Егер Кафка сияқты, өткір, нақты, қорқынышқа төтеп бере алмайтын болмаса, мұндай жазу тек сенсациялық болар еді. Қазіргі заманғы жазуда француз әдебиетінде ғана тілдің әсемдігі мен материалдың алаңдатарлық сипаты арасындағы осындай қайшылықты кездестіруге болады; ағылшын тілінде жазатын Макьюэн толығымен бірегей". Сыншы Роберт Тауэрс «Нью-Йорк кітаптар шолуында» Макьюэннің Англиясын «жазық, қираған қалдықтармен толы шөл, фриктер мен монстрлар мекендейтін, олардың көпшілігі өздерінің әңгімелерін әсерлі повестеу күшімен және мінсіз, аурушаң егжей-тегжейлілікке ұмтылыспен айтуға жеткілікті» деп сипаттады; Тауэрс жинақты «мүмкін, Англиядан шыққан ең керемет бұрмаланған және зұлым қысқа әңгімелер жинағы, Ангус Уилсонның «Бұзылғандар жинағынан» бері» деп атады. «Нью-Йорк Таймс» газетінде Майкл Мьюшоу «ең қарапайым сюжеттік синопсис бұл әңгімелерді сенсациялық немесе сәл психопатиялық етіп көрсетуі мүмкін [ ] Бірақ, тұжырымдамада қорқынышты және қараңғы көрінетін нәрселер бетте әсерлі және көбінесе тартымды болып көрінеді. Бұл – жас британдық жазушы Иан Макьюэнге жасалған құрмет, ол адамгершілікке жатпайтын кейіпкерлерді бейнелеуде ерекше талантқа ие». Мьюшоу «Үй жасалған» және «Шкафпен әңгіме» әңгімелеріндегі басты кейіпкерлердің олардың жағдатына сәйкес келмейтіндей әдеби және күрделі екенін айтса да, Мьюшоу сонымен қатар бұл әңгімелердің «[Макьюэннің] зиялы, қиялы мен өткірлігі бар жазушы екенін бірден көрсететінін» жазды. «Kirkus Reviews» шолуында жағымсыз пікір келтірілді, онда сыншы: «Бұл жерде жақсы ойластырылған өнертабыс пен күтпеген жағдайлар жоқ, ол тек әдейілеп қолына кір қояды. [ ] Бір түрлі провокация, бірақ мұндай үлкен жағымсыздықпен ақталуға бола ма?» 2002 жылы Дэвид Малколм «Кокер театрда» әңгімесін «әлдеқіден әлсіз» деп мәлімдеді, бірақ қалғандарын «көңіл күй мен сезімді, құштарлықты, ұятты, белгісіздікті, жиренуді және шатасуды егжей-тегжейлі және мұқият бейнелеу» деп атады. «The Daily Beast» журналының Лукас Витман 2010 жылы бұл жинақты Макьюэннің «Келісімге дейін» туындыларының арасындағы ең күшті туындыларының бірі деп атады, сондай-ақ оның басқа қысқа әңгімелер жинағымен бірге, «Бұл әңгімелерде Макьюэннің көркемдік көрінісінің мәні жатыр, және оның шығармасын ұнататындар үшін оның жазушы ретінде қалай дамығанын түсіну үшін басталатын орын, тіпті ол біздің ұжымдық кемшіліктерімізде адамгершілік пен қара әзіл табудан ешқашан бас тартпаған болса да» деді. Керісінше, Сандра Мартин «The Globe and Mail» газетінде Макьюэннің ерте туындыларынан бері суретші ретінде дамығанын және «First Love, Last Rites» кітабы авторды «инновациялық және мейірімді романист» емес, «әдеби шокер» деп атап, оны панк-рокқа теңеді.
The collection was well received by critics. In the Dictionary of Literary Biography, John Fletcher wrote, "Such writing would be merely sensational if it were not, like Kafka's, pointed, so accurate, so incapable indeed of being appalled. In contemporary writing one has to turn to French literature to encounter a similar contrast between the elegance of the language and the disturbing quality of the material; in writing in English McEwan is wholly unique." Critic Robert Towers described McEwan's England in The New York Review of Books as a "flat, rubble strewn wasteland, populated by freaks and monsters, most of them articulate enough to tell their own stories with mesmerizing narrative power and an unfaltering instinct for the perfect, sickening detail"; Towers called the collection "possibly the most brilliantly perverse and sinister batch of short stories to come out of England since Angus Wilson's The Wrong Set." In The New York Times, Michael Mewshaw stated that "even the most measured plot synopsis may make these stories sound sensational or slightly psychopathic [ ] But what sounds lurid and macabre in summary comes across on the page as poignant and often appealing. This is a tribute to Ian McEwan, a young British writer who has an extraordinary talent for humanizing potentially unpalatable characters." While Mewshaw argued that central characters in "Homemade" and "Conversation with a Cupboard Man" were literary and sophisticated to an extent that was incompatible with their situations, Mewshaw also wrote that the stories “indicate at once that [McEwan] is a writer of wit, imagination and incisiveness.” An unfavorable write up appeared in Kirkus Reviews, however, where the reviewer complained, "There are no elements of fine drawn invention and surprise here only too literally does he manage to soil his hands. [ ] Provocation of a sort, but is it really justified by such an overwhelming fetor?" David Malcolm stated in 2002 that "Cocker at the Theatre" is "perhaps the weakest of the stories" but referred to the others as "rather detailed and painstaking evocations of mood and feeling, of desire, shame, uncertainty, distaste, and confusion." Lucas Wittmann of The Daily Beast listed the collection in 2010 as one of McEwan's stronger pre Atonement works along with his other short story collection, arguing, "In all of these stories lie the essence of McEwan's fictional vision, and for any fan of his work this is the place to start to understand how he has evolved as a writer even while he's never quite given up on finding humanity and dark humor in our collective foibles." Conversely, Sandra Martin wrote in The Globe and Mail that McEwan had evolved as an artist since his early works and that First Love, Last Rites is among the books in which the author is a "literary shocker" rather than an "innovative and compassionate novelist", likening it to punk rock.
Киноға бейімделу
Атаулы әңгіме 1997 жылы сол атпен фильмге бейімделді. Фильмде Сиссел рөлін Наташа Грегсон Вагнер, ал Джоуи рөлін Джованни Рибиси сомдады. Режиссерлік жұмысын Джесси Перетц жасады. "Көбелектер" екі рет кинолентаға түсірілді. 1988 жылы Вольфганг Беккер неміс тілінде "Schmetterlinge" деген атаумен, ал 2005 жылы Макс Джакоби түпнұсқа ағылшын тіліндегі атауымен түсірді. "Solid Geometry" әңгімесі 2002 жылы Channel 4 телеарнасымен дәл сол атпен қысқаметражды фильмге айналдырылды. Бұл бейімдеуді Денис Лоусон режиссерлік етті, ал Филь рөлін Эван Макгрегор, Мейзи рөлін Рут Миллер сомдады.
The title story was adapted for a 1997 film of the same name. The film stars Natasha Gregson Wagner as Sissel and Giovanni Ribisi as Joey. It was directed by Jesse Peretz. "Butterflies" has been adapted twice for cinema. In 1988 by Wolfgang Becker under the German title Schmetterlinge and in 2005 by Max Jacoby under its original English title. "Solid Geometry" was also adapted by Channel 4 in 2002 into a short film of the same name. This adaptation was directed by Denis Lawson and stars Ewan McGregor as Phil and Ruth Millar as Maisie.