Трумен Капотенің «Хамелеонға арналған музыка» жинағында қысқа әңгімелер мен деректі материалдар бар. Бұл жинақ Нью-Йорк Таймс тізімінде 16 апта бойы болды. Кітапта үш бөлім бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Трумэн Капотенің кітабы, қысқа шығармалар жинағы. "Музыка хамелеондарға" (1980) – американдық автор Трумэн Капотенің қысқа көркем және деректі шығармалар жинағы. Капотенің он төрт жылдан кейінгі жаңа материалдан тұратын тұңғыш жинағы, "Музыка хамелеондарға" Нью-Йорк Таймс бестселлер тізімінде он алты апта бойы тұрды, бұл қысқа шығармалар жинағы үшін рекордты көрсеткіш.
Book by Truman Capote
the collection of short works
Music for Chameleons (1980) is a collection of short fiction and non fiction by the American author Truman Capote. Capote's first collection of new material in fourteen years, Music for Chameleons spent sixteen weeks on the New York Times bestseller list, unprecedented for a collection of short works.
Құрылымы
Кітап үш бөлімнен тұрады. "Камелеондарға арналған музыка" деп аталатын бірінші бөлімде бөлім мен кітаптың атымен аталған қысқа әңгіме, сондай-ақ тағы бес әңгіме ("Мырза Джонс", "Терезедегі шам", "Мохаве", "Қонақжайлық" және "Көркемдік") бар. Кітаптың ядросын құрайтын екінші бөлім: "Қолмен жасалған табыттар" – "американдық қылмыс туралы құжаттық баяндама", ол оның ең танымал туындысымен кейбір параллельдіктерді ұсынады, айырмашылығы – Капоте "Салқын қанда" жазғанда өзін оқиғаның кейіпкері ретінде енгізбеген. Үшінші бөлімде "Әңгімелі портреттер" Капоте Перл Бейли, Бобби Бозолейл, Вилла Кэтер, Мэрилин Монро және басқалармен болған кездесулерін еске түсіреді. Бұл жеті эссе "Бір күндік еңбек", "Сәлем, бейтаныс", "Жасырын бағдарлар", "Батыл ерлік", "Сосын бәрі құлап түсті", "Сұлу бала" және "Түннің бұрылыстары" деп аталады. "Бір күндік еңбек" – Капоте Нью-Йорктегі күндізгі үй шаруашылығы қызметкерімен өткізген сменасы туралы есебі, оның досы Слим Кит оны "Салқын қанда" жұмысына кіріспес бұрын ойластырғанын есіне алды.
The book is divided into three sections. Part one, titled "Music for Chameleons", includes the short story after which the section and book are named, as well as five other stories ("Mr. Jones", "A Lamp in a Window", "Mojave", "Hospitality" and "Dazzle"). Part two, the core of the book, consists of a single piece: "Handcarved Coffins", ostensibly a "nonfiction account of an American crime" that suggests certain parallels with his best known work, the difference being that Capote did not include himself as a character in the narrative when he wrote In Cold Blood. In the third section, "Conversational Portraits", Capote recalls his encounters with Pearl Bailey, Bobby Beausoleil, Willa Cather, Marilyn Monroe and others. These seven essays are titled "A Day's Work", "Hello, Stranger", "Hidden Gardens", "Derring Do", "Then It All Came Down", "A Beautiful Child" and "Nocturnal Turnings." "A Day's Work" was Capote's account of a shift he spent with a New York day maid, an idea his friend Slim Keith recalled him having before he set out to work on In Cold Blood.
Тұжырымдама
Жинақтың алғы сөзінде Капоте 1977 жылы есірткі мен алкоголь салдарынан нервтік күйзеліске ұшырағанын мәлімдейді, осыдан кейін ол «Қанмен суылған» романынан кейінгі, көптен күткен «Жауапты дұғалар» романы жұмысын тоқтатты. 1975 және 1976 жылдары «Esquire» журналында жарияланған осы романның бөліктері әйгілі адамдардың арасында қызу пікірталас тудырған. Бұл шындыққа жақын, бірақ Капоте осы мәлімдемені жиі жоққа шығарып, 1984 жылы қайтыс болғанға дейін романның жарық көретінін айта берді.
In the preface of the collection, Capote claims to have suffered a drug and alcohol induced nervous breakdown in 1977, at which point he ceased working on his highly anticipated follow up to In Cold Blood, Answered Prayers, portions of which had elicited a riotous reaction in the jet set when excerpted in Esquire magazine throughout 1975 and 1976. This is most likely the truth, although Capote would often contradict that statement and claim that the publication of the novel was imminent until his death in 1984.
Жариялану тарихы
2001 жылы «Хамелеондарға арналған музыка» кітабы «Penguin Modern Classics» сериясымен қайта басылды, мұқабасын Джейми Кинан жасады және мұқаба суретінде Капоте мен Мэрилин Монро билегені бейнеленді.
In 2001, Music for Chameleons was reprinted in a Penguin Modern Classics edition with a Jamie Keenan cover design and a cover photograph showing Capote dancing with Marilyn Monroe.
Әдеби мәні және қабылдануы
Сыншылар Капотенің көркем емес туындыларындағы көркем элементтердің деңгейі туралы пікір таласты, бірақ сыншылардың қарсылықтары көбінесе Капотенің осы кейіпкерлерді зерттеу барысында жаратқан көңіл-күй, атмосфера және адам эмоцияларының кең диапазонына деген мақтаумен жұмсалады. Мысалы, «Нью-Йорк Таймс» газетінде (1980 жылғы 5 тамыз) «Хамелеонға арналған музыка» кітабына жазған шолуында Кристофер Леман Хаупт былай деп жазды:
Critics have debated the degree to which Capote's nonfiction pieces contain elements of fiction if not downright fabrication, but critics' objections are often qualified by praise for the mood, atmosphere, and range of human emotions Capote captured when creating these character studies. For example, in his review of Music for Chameleons for The New York Times (August 5, 1980), Christopher Lehmann Haupt wrote:
Кітаптың көп бөлігі 1979 жылы автордың өнімділігінің соңғы күркіреуі кезінде жазылған. Капоте Turtle Bay резиденциясындағы жазу кестесін сақтау үшін кештер мен той-думаннан бас тартқанда, оның жаңа тәртіптелген шабыты оның тәуелділіктерінен құтылу мүмкін емес деп ойлағандарға қысқа үміт сыйлады. 14 туындының 10-ы Энди Уорхолдың «Интервью» журналы үшін тапсырыс бойынша жазылып, бастапқыда «Капотемен әңгімелер» айдарында жарияланған. Сол кезде Уорхол Капотенің азаматтарының бірі болды, ал Капотенің қолдауға мұқтаждығы жұмысты жылдам аяқтауды талап етті. Уорхол Капотенің толық шығармашылық және редакциялық бақылауға деген талабына көнбеді, бірақ редактор Бриджит Берлин қажет болған жағдайда авторды өзгерістерге көндіруде шебер екенін көрсетті. Жинақ жарық көргеннен кейін Капоте «Интервьюмен» қарым-қатынасын тоқтатты, ал оның денсаулығы мен өзіне бақылауы нашарлай берді. 1992 жылы Лондонның «Санди Таймс» газетінде, бұрын «Хамелеонға арналған музыканы» бөлім-бөліммен жариялаған журналистер Питер мен Лени Гиллман «Қолмен ойылған табыттар» туындысының бастауын зерттеді, Капоте оны «американ қылмысы туралы көркем емес есеп» деп атады. Олар сол қалада Капоте сипаттаған барлық егжей-тегжейлі деректерді қамтитын американдықтардың кісі өлтіру сериясы туралы ешқандай мәлімет таппады – миниатюралық табыттарды жіберу, жылан шағуы, бас кесу және т.б. Керісінше, олар кейбір деректердің «Салқын қанда» романында Капоте бейнелеген тергеуші Ал Дьюи жұмыс істеген іске ұқсас екенін анықтады. Олар Капотенің оқиғаның қалған бөлігін ойлап тапқанын, оның ішінде күдікті кісі өлтіруші Куиннмен кездесулерін де анықтады. Капоте бұрын 1975 жылғы 20 мамырда Джонни Карсонмен «The Tonight Show» бағдарламасында Дьюи ісі туралы толыққанды баяндаған болатын. Ол тағы бір қылмыстық оқиға жазуға ниетсіз екенін айтып, бір іс оның қызығушылығын қоздырғанын еске алды. Содан кейін Капоте жылан шағуынан болған кісі өлтірулер, өртенген шаруашылықтар және басқа да егжей-тегжейлі оқиғалар туралы айтты. Ол сондай-ақ қылмыстың барлық егжей-тегжейін (оның ішінде орын алған жерлерді) жариялай алмайтынын мәлімдеді, өйткені полицияда күдіктіні тұтқындауға жеткілікті дәлел жоқ еді және кісі өлтіруші әлі де іздеп жүрген «тізімде» басқалар бар еді. Ол полицияның күдіктіні үнемі бақылауда ұстап отырғанын және одан әрі әрекеттерді күтіп отырғанын айтты. Бұл есеп Гиллманның ойынша, оқиғаның түпнұсқасы болған, бірақ олардың ойынша, ойлап тапқан бөліктері кірмеген.
Much of the book was written during the author's last burst of productivity in 1979. As Capote began to eschew partying and carousing in favor of maintaining a regimented writing schedule at his Turtle Bay residence, his newly disciplined elan gave brief hope to those who felt his addictions were beyond help. Ten of the 14 pieces had been commissioned for Andy Warhol's Interview and initially published in the then regular "Conversations with Capote" feature. At that point, Warhol was one of Capote's few remaining champions, and Capote's need for support likely necessitated the completion of the work at a rapid clip. Warhol submitted reluctantly to Capote's demand for full creative and editorial control, though editor Brigid Berlin proved adept at winning the author over when changes were absolutely necessary. After the collection's publication, Capote all but terminated his relationship with Interview, and his health and self restraint continued to deteriorate. In a 1992 piece in the London Sunday Times, which had earlier serialized Music for Chameleons, reporters Peter and Leni Gillman investigated the source of "Handcarved Coffins", the piece Capote subtitled "a nonfiction account of an American crime". They found no reported series of American murders in the same town which included all of the details Capote described—the sending of miniature coffins, a rattlesnake murder, a decapitation, etc. Instead, they found that a few of the details closely mirrored a case on which Al Dewey, the investigator Capote portrayed in In Cold Blood, had worked. They concluded that Capote had invented the rest of the story, including his meetings with the suspected killer, Quinn. Capote previously furnished a full account of the Dewey case during a May 20, 1975 appearance on The Tonight Show with Johnny Carson. While noting that he had no desire to write another true crime opus, he recalled that one particular case had caught his interest. Thereafter, Capote went on to describe the rattlesnake murders, the burning farm house murders, and other details. He also stated that he could not divulge all the details of the crime (including the locations involved) because the police did not have enough evidence to arrest their suspect, and that there were others on a "list" that the killer was still stalking. He stated that the police had the suspect under constant surveillance and were awaiting further action. This account seems to follow the portion of the finished story the Gillmans thought was patterned after a true crime but did not include portions that they felt had been fabricated.