Австралия Әуе Корпусы: 1912-1920 жылдардағы тарихы

Кіріспе

Австралия армиясының әуе соғысы бөлімі (1912–1920)

Австралияның Ұшу корпусы (АҰК) – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде авиацияны пайдалануға жауапты Австралия армиясының бөлімі және Корольдік Австралия әуе күштерінің (RAAF) алдағы іргетасы. АҰК 1912 жылы құрылды, бірақ 1914 жылы ғана ұшу оқуларын бастады. 1911 жылы Лондонда өткен Империялық конференцияда авиацияны Британ империясының ұлттық қарулы күштері дамытуы керек деп шешілді. Австралия осы саясатты алғаш ұстанған империя мүшесі болды. 1911 жылдың соңында армия ұшқыштар мен механиктерді іздеу туралы хабарлады. 1912 жылы ұшқыштар мен механиктер тағайындалды, ұшақтарға тапсырыс берілді, ұшу мектебінің орны таңдалды және алғашқы эскадрилья ресми түрде құрылды. 1913 жылдың 7 наурызында үкімет Орталық Ұшу мектебінің (ОҰМ) және «Австралиялық авиация корпусының» құрылуын ресми түрде жариялады, бірақ бұл атау кеңінен қолданылмады. АҰК бөлімдері Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Австралия императорлық күштерінің (АИК) құрамында шетелде қызмет ету үшін құрылды. Олар бастапқыда Месопотамия кампаниясында әрекет етті. Кейіннен АҰК Палестина және Францияда әрекеттер жасады. Ұлыбританияда оқу орталығы құрылды. Корпус 1919 жылы таратылғанға дейін Австралия армиясының құрамында болды, содан кейін ол уақытша Австралия әуе корпусымен алмастырылды. 1921 жылы бұл құрылым тәуелсіз RAAF ретінде қайта құрылды.

Құру

1911 жылғы 30 желтоқсанда «Коммунельст Гәзеті» Австралия әскерінің «екі білікті механик және авиаторды тағайындауды» іздейтінін жариялады, сондай-ақ үкімет «апат жағдайында жауапкершілік қабылдамайтынын» қосты. 1912 жылғы 3 шілдеде алғашқы «ұшақтар» тапсырыс берілді: екі Royal Aircraft Factory B. E.2 екі орындық тракторлы бипланы және екі британдық Deperdussin бір орындық тракторлы монопланы. Ұзақ өтпей екі ұшқыш тағайындалды: Генри Петре (6 тамыз) және Эрик Харрисон (11 тамыз). 1912 жылғы 22 қыркүйекте қорғаныс министрі, сенатор Джордж Пирс, Австралия әскери әуе күшін құруды ресми мақұлдады. Петре капитан Освальд Уотттың Канберрада, Дунтрондағы Корольдік әскери колледжінің жанында Орталық ұшу мектебін құру туралы ұсынысын қабылдамады, себебі ол теңіз деңгейінен тым жоғары болды. Петре орнына Викториядағы бірнеше орындарды ұсынды, және олардың бірі 1912 жылғы 22 қазанда Викториядағы Пойнт Кук қаласында таңдалды. Екі күннен кейін, 1912 жылғы 24 қазанда үкімет бір эскадрильяны құруға рұқсат берді. Құрылғаннан кейін эскадрилья төрт ұшақпен жабдықталады және «төрт офицер, жеті уәкіл және сержант, 32 механик» құрамында болады, олар азаматтық күштерінде қызмет ететін еріктілерден таңдалады. 1913 жылғы 7 наурызда үкімет ресми түрде Орталық ұшу мектебін (CFS) және «Австралиялық авиация корпусының» құрылуын жариялады. Австралиялық соғыс мемориалының мәліметінше, «Австралиялық ұшу корпусы» атауы ресми түрде жарияланбаған, бірақ Австралиялық авиация корпусы терминінен туындаған сияқты. Австралиялық ұшу корпусы туралы алғашқы айғақ 1914 жылғы әскери бұйрықтарда кездеседі. Ұшу оқытуы дереу басталған жоқ; 1914 жылы ғана ұшқыштардың алғашқы тобы қабылданды. Австралиялық ұшу корпусының 1-ші эскадрильясы 1914 жылғы 14 шілдеде 3-ші әскери округте құрылды. 1914 жылғы наурыз айында штаб офицері, майор Эдгар Рейнольдс, әскери операциялар департаментінің құрамындағы «барлау, цензура және авиация» бөліміне бас штаб офицері болып ресми тағайындалды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін және армияның кеңейгенінен кейін авиация жеке тармаққа айналды, оны Рейнольдс басқарды. AFC операциялық бөлімшелері Австралияның құрлықтық күштеріне және/немесе британдық құрлықтық және әуе басшылықтарына қосылды және бағынышты болды. Рейнольдстың рөлі көбінесе операциялық басқару емес, әкімшілік сипатта болды.

On 30 December 1911, the Commonwealth Gazette announced that the Australian military would seek the " appointment of two competent Mechanists and Aviators", adding that the government would "accept no liability for accidents". On 3 July 1912, the first "flying machines" were ordered: two Royal Aircraft Factory B. E.2 two seat tractor biplanes and two British built Deperdussin single seat tractor monoplanes. Soon afterward, two pilots were appointed: Henry Petre (6 August) and Eric Harrison (11 August). On 22 September 1912, the Minister of Defence, Senator George Pearce, officially approved formation of an Australian military air arm. Petre rejected a suggestion by Captain Oswald Watt that a Central Flying School be established in Canberra, near the Royal Military College, Duntroon, because it was too high above sea level. Petre instead recommended several sites in Victoria and one of these was chosen, at Point Cook, Victoria, on 22 October 1912. Two days later, on 24 October 1912, the government authorised the raising of a single squadron. Upon establishment the squadron would be equipped with four aircraft and manned by " four officers, seven warrant officers and sergeants, and 32 mechanics", drawn from volunteers already serving in the Citizen Forces. On 7 March 1913, the government officially announced formation of the Central Flying School (CFS) and the "Australian Aviation Corps". According to the Australian War Memorial, the name "Australian Flying Corps does not appear to have been promulgated officially but seems to have been derived from the term Australian Aviation Corps. The first mention of an Australian Flying Corps appears in Military Orders of 1914." Flying training did not begin immediately; it was not until 1914 that the first class of pilots were accepted. No. 1 Flight of the Australian Flying Corps was raised in the 3rd Military District on 14 July 1914. In March 1914, a staff officer, Major Edgar Reynolds, was officially appointed General Staff Officer in charge of a branch covering "intelligence, censorship, and aviation" within the Army's Department of Military Operations. Following the outbreak of World War I and the expansion of the Army, aviation became a separate branch commanded by Reynolds. AFC operational units were attached and subordinate to Australian ground forces and/or British ground and air commands. Reynolds' role was mostly administrative rather than one that involved operational command.

Операциялар

1914 жылы соғыс басталғаннан кейін Австралия Ұшқыш корпусы бір ұшақты, B.E.2-ні, Жаңа Гвинеяның солтүстігіндегі және Соломон аралдарындағы неміс колонияларын басып алуға көмектесу үшін жіберді. Германияның Тынық мұхитындағы әскерлері ұшақ тасымалданатын жәшіктен шығарылмай тұрып тез арада қарсылық көрсетуді тоқтатты. Бірінші операциялық ұшулар 1915 жылдың 27 мамырында болды, капитан Генри Петре басқаратын Месопотамиялық жартылай эскадрильясы (MHF) қазіргі Ирак аумағындағы британдық мұнай мүдделерін қорғауда Үндістан армиясына көмекке шақырылды. Caudron, Maurice Farman Shorthorn, Maurice Farman Longhorn және Martinsyde сияқты түрлі ұшақтарды пайдаланған MHF бастапқыда қарусыз барлау операцияларын жүргізді, ал жыл соңында No. 30 эскадрильясына қосылды. Жоғалғандар көп болды және желтоқсан айына қарай, Кут қаласындағы қоршаудағы гарнизонға жабдықты жеткізгеннен кейін MHF таратылды. 1916 жылдың қаңтарында No. 1 эскадрильясы Point Cook-та RFC құрамында толық эскадрилья құру үшін британдық өтініш бойынша құрылды. Рейнольдс эскадрильяның бас офицері болды, одан кейін шетелге жіберілді. 12 ұшақтан тұратын эскадрилья сәуірде Египетке келді және кейіннен RFC-нің 5-ші қанатына тағайындалды. Маусымның ортасында Осман империясы (түрік) және Сенуси араб күштеріне қарсы Египет пен Палестинада операциялар басталды. Эскадрилья соғыстың соңына дейін Таяу Шығыста болды, 1917 жылдың қазанында No. 40 қанатына қосылды, Сирияға британдық әскерлердің ілгерілеуі кезінде барлау, байланыс және әуеден қолдау операцияларын жүзеге асырды. Бастапқыда B.E.2c, Martinsyde G.100, B.E.12a және R.E.8 сияқты түрлі ұшақтарды пайдаланды, бірақ кейін Bristol Fighter ұшақтарына көшті. Эскадрильяның ұшқыштарының бірі, лейтенант Фрэнк Макнамара, соғыста австралиялық ұшқышқа берілген жалғыз Виктория кресімен марапатталды, 1917 жылдың басында түрік желісінің артында құлаған әріптес ұшқышын құтқаруы үшін марапатталды. No. 1 эскадрильясы 29 жау ұшағын жойғанын растады. Үш басқа эскадрилья – No. 2, No. 3 және No. 4 – 1917 жылы Египетте немесе Австралияда құрылып, Францияға жіберілді. Тамыз бен желтоқсан аралығында келген бұл эскадрильялар Батыс майданындағы британдық Корольдік Ұшқыш корпусының (RFC) қанаттарының операциялық басқаруымен операциялар жүргізді. Майор Освальд Уатт басқаратын No. 2 эскадрильясы, бұрын француз Шетел легионында қызмет еткен, Еуропадағы алғашқы AFC бөлімшесі болды. DH.5 истребительдерін ұшырып, эскадрилья Сент-Квентин маңында алғаш рет көзге түсті, неміс патрулімен қысқаша шайқасып, бір ұшағын жоғалтты. Келесі айда эскадрилья Камбре шайқасына қатысып, әуеде патрульдеуге, бомбалау және британдық үшінші армияны қолдау үшін шабуылдар жасады, қауіпті төменгі биіктіктегі шабуылдарда ауыр шығынға ұшырады, кейіннен RFC қолбасшысы генерал Хью Тренчардтан жоғары баға алды. 1917 жылдың желтоқсанында эскадрильяның DH.5 ұшақтары S.E.5a истребительдерімен ауыстырылды, олармен эскадрилья жақын арада операцияларды қайта бастады. R.E.8 барлау ұшақтарын пайдаланған No. 3 эскадрильясы да қараша айында Пасшендейл шайқасының соңғы кезеңінде соғысқа қатысты, олар негізінен артиллерияны бақылау үшін қолданылды. No. 4 эскадрильясы соңғы болып шайқасқа кірді. Sopwith Camels ұшақтарымен жабдықталған эскадрилья бастапқыда Ленс маңындағы тыныш секторға жіберілді және 1918 жылдың қаңтарына дейін шайқасқа қатыспады. Соғысты аяқтаған соңғы одақтас шабуыл кезінде – Жүз күндік шабуыл кезінде – AFC эскадрильялары тамызда Амиен маңында барлау және байқау миссияларын орындады, сондай-ақ Ипр, Аррас және Лилль маңында шабуылдар жасады. Операциялар соғыс аяқталғанға дейін жалғасты, 29 қазандағы әуедегі ең қатал шайқас болды, No. 4 эскадрильясынан 15 Sopwith Snipe ұшағы өзінен төрт есе көп Фокерлер тобымен шайқасты. Нәтижесінде австралиялықтар 10 неміс ұшағын атып түсірді, ал өздерінен бір ұшақ жоғалды. Батыс майданында болған уақытта екі истребитель эскадрильясы – No. 2 және No. 4 – 384 неміс ұшағын жойды, No. 4 – 199, ал No. 2 – 185 ұшақты жойды. Эскадрильялар сонымен қатар 33 жау шарынды жойғанын немесе құлатып жібергенін растады. No. 3 эскадрильясы корпустық барлау ролінде тағы 51 ұшақты жойды.

After the outbreak of war in 1914, the Australian Flying Corps sent one aircraft, a B. E.2, to assist in capturing the German colonies in northern New Guinea and the Solomon Islands. German forces in the Pacific surrendered quickly, before the aircraft was even unpacked from its shipping crate. The first operational flights did not occur until 27 May 1915, when the Mesopotamian Half Flight (MHF), under the command of Captain Henry Petre, was called upon to assist the Indian Army in protecting British oil interests in what is now Iraq. Operating a mixture of aircraft including Caudrons, Maurice Farman Shorthorns, Maurice Farman Longhorns and Martinsydes, the MHF initially undertook unarmed reconnaissance operations, before undertaking light bombing operations later in the year after being attached to No. 30 Squadron RFC. Losses were high and by December, after flying supplies to the besieged garrison at Kut, the MHF was disbanded. In January 1916, No. 1 Squadron was raised at Point Cook in response to a British request for Australia to raise a full squadron to serve as part of the RFC. Reynolds served as the squadron's commanding officer, prior to its embarkation for overseas service. The squadron, consisting of 12 aircraft organised into three flights, arrived in Egypt in April and was subsequently assigned to the RFC's 5th Wing. In mid June it began operations against Ottoman Empire (Turkish) and Senussi Arab forces in Egypt and Palestine. It would remain in the Middle East until the end of the war, being reassigned to No. 40 Wing in October 1917, undertaking reconnaissance, ground liaison and close air support operations as the British Empire forces advanced into Syria, initially flying a mixture of aircraft including B. E.2cs, Martinsyde G.100s, B. E.12as and R. E.8s – but later standardising on Bristol Fighters. One of the squadron's pilots, Lieutenant Frank McNamara, received the only Victoria Cross awarded to an Australian airman during the war, receiving the award for rescuing a fellow pilot who had been downed behind Turkish lines in early 1917. No. 1 Squadron was credited with the destruction of 29 enemy aircraft. Three other squadrons – No. 2, No. 3 and No. 4 – were raised in 1917 in Egypt or Australia, and were sent to France. Arriving there between August and December, these squadrons subsequently undertook operations under the operational command of British Royal Flying Corps (RFC) wings along the Western Front. No. 2 Squadron, under the command of Major Oswald Watt, who had previously served in the French Foreign Legion, was the first AFC unit to see action in Europe. Flying DH.5 fighters, the squadron made its debut around St Quentin, fighting a short action with a German patrol and suffering the loss of one aircraft forced down. The following month the squadron took part in the Battle of Cambrai, flying on combat air patrols, and bombing and strafing missions in support of the British Third Army, suffering heavy losses in dangerous low level attacks that later received high praise from General Hugh Trenchard, commander of the RFC. The squadron's DH.5s were replaced with superior S. E.5a fighters in December 1917, with which the squadron resumed operations shortly afterwards. Operating R. E.8 reconnaissance aircraft, No. 3 Squadron entered the war during final phase of the Battle of Passchendaele, also in November, during which they were employed largely as artillery spotters. No.4 Squadron entered the fighting last. Equipped with Sopwith Camels, the squadron was dispatched to a quiet sector around Lens initially and did not see combat until January 1918. During the final Allied offensive that eventually brought an end to the war – the Hundred Days Offensive – the AFC squadrons flew reconnaissance and observation missions around Amiens in August, as well as launching raids around Ypres, Arras and Lille. Operations continued until the end of the war, some of the fiercest air to air fighting occurring on 29 October, when 15 Sopwith Snipes from No. 4 Squadron fought an engagement with a group of Fokkers that outnumbered them four to one. In the ensuing fighting, the Australians shot down 10 German aircraft for the loss of just one of their own. During their time along the Western Front, the two fighter squadrons – No. 2 and 4 – accounted for 384 German aircraft, No. 4 taking credit for 199 and No. 2 for 185. The squadron were also credited with 33 enemy balloons destroyed or driven down. No. 3 Squadron, operating in the corps reconnaissance role, accounted for another 51 aircraft.

Ұйым

Соғыс аяқталғанға дейін төрт эскадрилья белсенді қызметте болды, британдық Корольдік ұшу корпусының (және 1918 жылы Корольдік әуе күштері) құрамында және оларға бағынышты жұмыс істеді. Әкімшілік себептермен және ұқсас нөмірленген RFC бөлімшелерімен шатасуды болдырмау үшін, бір кезде әр AFC эскадрильясына RFC нөмірі берілді. Австралиялықтар бұл нөмірлерді пайдаланбады, ал кейіннен шатасуды одан әрі болдырмау үшін бастапқы AFC нөмірлері қайта жаңартылды. АФК-ның төрт операциялық эскадрильясы:

+АФК операциялық эскадрильяларының австралиялық атауы Британдық атауы Құрылған күні No.1 эскадрилья AFC No. 67 (Австралия) эскадрильясы RFC 1916 жылғы 1 қаңтар No.2 эскадрилья AFC No. 68 (Австралия) эскадрильясы RFC 1916 жылғы 20 қыркүйек No.3 эскадрилья AFC No. 69 (Австралия) эскадрильясы RFC 1916 жылғы 19 қыркүйек No.4 эскадрилья AFC No. 71 (Австралия) эскадрильясы RFC 1916 жылғы 16 қазан

Таяу Шығыста No. 1 эскадрилья құрылғаннан кейін бастапқыда No. 5 қанатына бекітілді, бірақ кейіннен 1917 жылдың соңында No. 40 қанатына ауыстырылды және соғыс аяқталғанға дейін осы құраманың бір бөлігі болып қалды. Еуропада No. 2 эскадрилья No. 51 қанатының құрамында болды, бірақ 1918 жылы No. 80 қанатына ауыстырылды, No. 4 эскадрильямен бірікті, ол бұрын No. 11 қанатынан ауыстырылған болатын. No. 3 эскадрилья 1917 жылдың тамызында Батыс майданға жіберілгенге дейін No. 23 қанатының құрамында оқытылды, содан кейін ол британдық XIII және Канада корпустарын қолдау міндетімен "корпус эскадрильясы" болды. Операциялық эскадрильялардан басқа, Ұлыбританияда оқу қанаты құрылды. 1-ші оқу қанаты деп аталған ол төрт эскадрильядан тұрды. АФК-ның төрт оқу эскадрильясы:

+АФК оқу эскадрильяларының австралиялық атауы Британдық атауы Құрылған күні No.5 (оқу) эскадрилья AFC No. 29 (Австралия) эскадрильясы, RFC 1917 жылғы 1 қыркүйек No.6 (оқу) эскадрилья AFC No. 30 (Австралия) эскадрильясы, RFC 1917 жылғы 15 маусым No.7 (оқу) эскадрилья AFC No. 32 (Австралия) эскадрильясы, RFC 1917 жылғы 24 қазан No.8 (оқу) эскадрилья AFC No. 33 (Австралия) эскадрильясы, RFC 1917 жылғы 25 қазан

Соғыс барысында АФК-ның операциялық эскадрильяларының санын 1921 жылға қарай төрттен он беске дейін ұлғайту жоспарланған, бірақ соғыс бұл жоспарлар іске асырылмастан аяқталды.

Қызметкерлер

Корпус соғыс бойында шағын болып қалып, қатарына қосылу мүмкіндігі шектеулі болды. Барлығы 880 офицер және 2840 қатардағы әскер АФК-да қызмет етті, олардың ішінде 410-ы ұшқыш, ал 153-і бақылаушы болып қызмет етті. Тағы 200 адам британдық әуе күштерінде – RFC немесе Корольдік Әскери-теңіз әуе қызметінде (RNAS) – ұшақ экипажы ретінде қызмет етті, соның ішінде Чарльз Кингсфорд Смит және Берт Хинклер секілді адамдар бар, соғыстан кейін Австралия авиациясына зор әсер еткендер. Қайтыс болғандардың саны 175, 111 адам жараланған, 6 адам газдалған және 40 адам тұтқынға алынған. Бұл жазаның көп бөлігі Батыс майданында болды, онда 78 австралиялық қаза тапты, 68-і жараланды және 33-і соғыс тұтқыны болды. Бұл 44 пайыздық жаза деңгейін көрсетті, ол окоптарда шайқасқан көптеген австралиялық жаяу әскер батальондарының 50 пайыздық орташа көрсеткішінен аздап төмен болды. Молкентиннің пікірінше, жоғары шығынның себебі ұшқыштарға парашют бермеу саясаты және патрульдердің көп бөлігінің жау шебінде жүргізілуі болды, екеуі де британдық саясатқа сәйкес келеді. АФК-ның төрт жедел эскадрильясы 527 жау ұшағын жойылғанын немесе құлатқанын мәлімдеді, ал корпус 57 әуе ас ұшқышын дайындады. АФК-ның ең табысты ұшқышы Гарри Кобби болды, ол 29 жеңіске жетті. Басқа да жетекші ұшқыштар: Рой Кинг (26), Эдгар МакКлаугри (21), Фрэнсис Смит (16) және Рой Филлипс (15). Роберт Литтл мен Родерик (Стан) Даллас, соғыстағы ең табысты австралиялық ұшқыштар, тиісінше 47 және 39 жеңіске жетті, RNAS-те қызмет етті. Британдық бөлімшелерде қызмет еткен басқа австралиялық ұшқыштарға Джерри Пентленд (23), Ричард Минифи (21), Эдгар Джонстон (20), Эндрю Каупер (19), Седрик Хауэлл (19), Фред Холлидей (17) және Аллан Хепберн (16) кірді. Бірнеше офицер жоғары басшылық лауазымдарға тағайындалды, екеуі қанаттарға, тоғызы эскадрильяларға басшылық етті. АФК-ның бір мүшесі Виктория кресімен марапатталды, ал тағы 40-ы Ұшқыштардың Еңбегі үшін кресімен марапатталды, оның ішінде үш рет марапатталған екеуі бар.

The corps remained small throughout the war, and opportunities to serve in its ranks were limited. A total of 880 officers and 2,840 other ranks served in the AFC, of whom only 410 served as pilots and 153 served as observers. A further 200 men served as aircrew in the British flying services – the RFC or the Royal Naval Air Service (RNAS) – including men such as Charles Kingsford Smith and Bert Hinkler, both of whom would have a significant impact upon aviation in Australia after the war. Casualties included 175 dead, 111 wounded, 6 gassed and 40 captured. The majority of these casualties were suffered on the Western Front where 78 Australians were killed, 68 were wounded and 33 became prisoners of war. This represented a casualty rate of 44 percent, which was only marginally lower than most Australian infantry battalions that fought in the trenches, who averaged a casualty rate of around 50 percent. Molkentin attributes the high loss rate in part to the policy of not issuing pilots with parachutes, as well as the fact that the bulk of patrols were conducted over enemy lines, both of which were in keeping with British policy. Pilots from the AFC's four operational squadrons claimed 527 enemy aircraft destroyed or driven down, and the corps produced 57 flying aces. The highest scoring AFC pilot was Harry Cobby, who was credited with 29 victories. Other leading aces included Roy King (26), Edgar McCloughry (21), Francis Smith (16), and Roy Phillipps (15). Robert Little and Roderic (Stan) Dallas, the highest scoring Australian aces of the war, credited with 47 and 39 victories respectively, served with the RNAS. Other Australian aces who served in British units included Jerry Pentland (23), Richard Minifie (21), Edgar Johnston (20), Andrew Cowper (19), Cedric Howell (19), Fred Holliday (17), and Allan Hepburn (16). Several officers gained appointment in senior command roles, two commanding wings and nine commanding squadrons. One member of the AFC was awarded the Victoria Cross and another 40 received the Distinguished Flying Cross, including two who received the awarded three times.

Жабдық

Австралиялық Ұшақ корпусы түрлі-түрлі ұшақтарды пайдаланды. Бұл типтер көбінесе британдық болғанмен, француз ұшақтары да қолға түсті. Осы кезеңде ұшақ технологиясы қарқынды дамыды, ал конструкциялар салыстырмалы түрде нашар және қарапайым модельдерден бастап, жетілдірілген бір қозғалтқышты бипландарға және тіпті бір қос қозғалтқышты бомбалаушыға дейін жетті. Бұл ұшақтардың атқаратын міндеттері соғыс барысында өзгерді және барлау, артиллериялық бақылау, әуедегі бомбалау, жерге шабуыл жасау, күзету және майдан даласындағы әскерлерді әуеден жабдықтау сияқты қызметтерді қамтыды.

The Australian Flying Corps operated a range of aircraft types. These types were mainly of British origin, although French aircraft were also obtained. Over this period aircraft technology progressed rapidly and designs included relatively fragile and rudimentary types to more advanced single engined biplanes, as well as one twin engined bomber. The roles performed by these aircraft evolved during the war and included reconnaissance, observation for artillery, aerial bombing and ground attack, patrolling, and the resupply of ground troops on the battlefield by airdrop. +Aircraft flown by the Australian Flying CorpsAircraftOriginRole(s) Airco DH.5 United Kingdom fighter Airco DH.6 United Kingdom trainer Armstrong Whitworth F. K.3 United Kingdom trainer Avro 504 United Kingdom trainer Bleriot XI France trainer Bristol Boxkite United Kingdom trainer Bristol F.2 Fighter United Kingdom fighter/reconnaissance Bristol Scout United Kingdom reconnaissance/fighter/trainer Caudron G.3 France trainer Curtiss JN Jenny United States trainer Deperdussin France trainer Grahame White Type XV Boxkite United Kingdom trainer Handley Page 0/400 United Kingdom bomber Martinsyde S.1 United Kingdom reconnaissance Martinsyde G.100/G.101 United Kingdom single seat reconnaissance/bomber Maurice Farman MF.7 Longhorn France trainer Maurice Farman MF.11 Shorthorn France trainer Maurice Farman Seaplane/Landplane France trainer Royal Aircraft Factory B. E.2 United Kingdom reconnaissance Royal Aircraft Factory B. E.12 United Kingdom single seat reconnaissance/bomber Royal Aircraft Factory F. E.2 United Kingdom fighter/reconnaissance Royal Aircraft Factory R. E.8 United Kingdom reconnaissance Royal Aircraft Factory S. E.5a United Kingdom fighter Sopwith 1½ Strutter United Kingdom trainer (obsolete fighter/reconnaissance) Sopwith Buffalo United Kingdom ground attack (test only) Sopwith Camel United Kingdom fighter Sopwith Pup United Kingdom trainer (obsolete fighter) Sopwith Snipe United Kingdom fighter

| Ұшақ | Елі | Рөлі(лер) |
|---------------------------|---------------|-----------------------------|
| Airco DH.5 | Ұлыбритания | Қысқыштар ұшағы |
| Airco DH.6 | Ұлыбритания | Оқушы ұшағы |
| Armstrong Whitworth F. K.3 | Ұлыбритания | Оқушы ұшағы |
| Avro 504 | Ұлыбритания | Оқушы ұшағы |
| Bleriot XI | Франция | Оқушы ұшағы |
| Bristol Boxkite | Ұлыбритания | Оқушы ұшағы |
| Bristol F.2 Fighter | Ұлыбритания | Қысқыштар ұшағы / барлаушы |
| Bristol Scout | Ұлыбритания | Барлаушы / қысқыштар ұшағы / оқушы ұшағы |
| Caudron G.3 | Франция | Оқушы ұшағы |
| Curtiss JN Jenny | АҚШ | Оқушы ұшағы |
| Deperdussin | Франция | Оқушы ұшағы |
| Grahame White Type XV Boxkite | Ұлыбритания | Оқушы ұшағы |
| Handley Page 0/400 | Ұлыбритания | Бомбалаушы ұшақ |
| Martinsyde S.1 | Ұлыбритания | Барлаушы ұшақ |
| Martinsyde G.100/G.101 | Ұлыбритания | Бір орындық барлаушы / бомбалаушы ұшақ |
| Maurice Farman MF.7 Longhorn | Франция | Оқушы ұшағы |
| Maurice Farman MF.11 Shorthorn | Франция | Оқушы ұшағы |
| Maurice Farman (Суда және құрлықта) | Франция | Оқушы ұшағы |
| Royal Aircraft Factory B. E.2 | Ұлыбритания | Барлаушы ұшақ |
| Royal Aircraft Factory B. E.12 | Ұлыбритания | Бір орындық барлаушы / бомбалаушы ұшақ |
| Royal Aircraft Factory F. E.2 | Ұлыбритания | Қысқыштар ұшағы / барлаушы |
| Royal Aircraft Factory R. E.8 | Ұлыбритания | Барлаушы ұшақ |
| Royal Aircraft Factory S. E.5a | Ұлыбритания | Қысқыштар ұшағы |
| Sopwith 1½ Strutter | Ұлыбритания | Оқушы ұшағы (ескірген қысқыштар ұшағы / барлаушы) |
| Sopwith Buffalo | Ұлыбритания | Жер шабуылы (тек сынақтан өткен) |
| Sopwith Camel | Ұлыбритания | Қысқыштар ұшағы |
| Sopwith Pup | Ұлыбритания | Оқушы ұшағы (ескірген қысқыштар ұшағы) |
| Sopwith Snipe | Ұлыбритания | Қысқыштар ұшағы |

Оқыту

AFC Австралияда Point Cook-та құрылған Орталық ұшу мектебінде ұшқыштар мен механиктерді оқытты, бірақ ұшақтарды аттандыру кестесіне байланысты оқу ұзақтығы шектеулі болды, сондықтан әуе экипаждары операциялық эскадрильяларға жіберілгенге дейін шетелде қосымша оқу қажет болды. Бірінші курс 1914 жылдың 17 тамызында басталды және үш айға созылды; 1912 жылы корпусты құру үшін Ұлыбританиядан шақырылған Генри Петре мен Эрик Харрисон австралиялық әуе экипаждарының алғашқы тобын оқытты. Соғыс аяқталғанға дейін Орталық ұшу мектебінде сегіз ұшу курсы аяқталды, соңғысы 1917 жылдың маусым айында басталды. Алғашқы алты курсқа тек офицерлер қабылданды, ал соңғы екеуі, 1917 жылдың басында және ортасында өткендерге, қатардағы сарбаздар да қабылданды. Курстардың қатысушыларының саны бірінші курста төртеу, келесі үш курста сегізеу, бесінші курста он алтау, алтыншы курста жиырма төрт, жетінші курста отыз біреу және соңғы курста он жеті адамды құрады. Алғашқы курстарда шығын аз болды, алғашқы алты курсқа қатысқандардың барлығы сәтті аяқтады, бірақ 1917 жылы өткен соңғы екі курс шектеулі ресурстар мен нашар ауа райы салдарынан ауыр қатысушы жоғалтуға ұшырады, нәтижесінде студенттердің жартысынан азы бітірді. CFS-тің авиаторларын даярлауға көмектесу үшін Жаңа Оңтүстік Уэльс үкіметі Clarendon қаласында, кейіннен RAAF базасы Richmond-қа айналған, өз авиациялық мектебін құрды, онда ұшқыштар, бақылаушылар мен механиктер оқытылды. Мектептен 50 ұшқыш бітірді, олардың көп бөлігі британдық әуе қызметінде қызмет етті, бірақ кейбіреулері AFC-де қызмет етті. 1917 жылдың басында AFC Ұлыбританияда ұшқыштар, бақылаушылар мен механиктерді оқытуды бастады. Әуе экипажына басқа әскер түрлерінен, мысалы, жаяу әскер, жеңіл атты әскер, инженерлер немесе артиллериядан келген еріктілер іріктелді, олардың көпшілігі бұрын майданда қызмет еткен, кадеттік шенге төмендеп, Редингтегі немесе Оксфордтағы екі әскери авиациялық мектепте алты апталық негізгі курс өтті. Осыдан кейін, емтиханды сәтті тапсырғандар төрт AFC оқу эскадрильясының бірінде ұшуға дайындыққа көшті: No. 5, 6, 7 және 8, олар Глостерширдегі Минчинхэмптон және Лейтертон қалаларында орналасқан. Ұлыбританиядағы ұшу оқуы үш сағаттық екілік оқудан және содан кейін 20 сағатқа дейін жеке ұшудан тұрды, бірақ кейбір ұшқыштар, соның ішінде AFC-нің ең көп ұпай жинаған асы Гарри Кобби, одан да аз ұшты, одан кейін ұшқыш әуеден бомбалау, фотосурет түсіру, формациямен ұшу, сигнал беру, әуе шайқасы және артиллерияны бақылау қабілетін көрсетуі керек болды. Бастауыш оқулар Шортхорн, Авро 504 және Пупс сияқты ұшақтарда жүргізілді, содан кейін Скаут, Камель және RE8 ұшақтарында операциялық оқулар өтті. Бітіргеннен кейін ұшқыштар өздерінің тапсырмаларын және "қанаттарын" алды және жаттығу кезінде көрсеткен қабілеттеріне байланысты әртүрлі эскадрильяларға жіберілді: ең жақсылары барлау эскадрильяларына, ал қалғандары екі орындық ұшақтарға жіберілді. Бастапқыда AFC жерасты қызметкерлерін ерікті сарбаздар мен бұрын тәжірибесі бар немесе саудада оқытылған азаматтардан құрады, ал бірінші AFC эскадрильясы құрылған кезде бұл қызметкерлерге негізінен негізгі әскери дағдыларға бағытталған өте шектеулі оқу берілді. Соғыс барысында механиктерді тоғыз түрлі кәсіпке оқытатын жан-жақты оқу бағдарламасы құрылды: дәнекерлеушілер, теміршілер, мысшылар, қозғалтқыш монтаждаушылар, жалпы монтаждаушылар, монтаждаушылар, электршілер, магнит жөндеушілер және станок шеберлері. Оқуды Хэлтон лагеріндегі сегіз техникалық бөлім жүзеге асырды. Әр бөлімдегі оқу ұзақтығы әртүрлі болды, бірақ әдетте 8 мен 12 апта аралығында болды; қозғалтқыш монтаждаушы сияқты күрделі кәсіптерде оқушылар бірнеше бөлімде бірнеше оқу курстарын өтуі керек болды. Жалпы монтаждаушылар ең ұзақ оқу талаптарына ие болды, 32 апталық оқудан өтті.

The AFC conducted both pilot and mechanic training in Australia at the Central Flying School, which was established at Point Cook, but this was limited in duration due to embarkation schedules, which meant that further training was required overseas before aircrew were posted to operational squadrons. The first course began on 17 August 1914 and lasted three months; two instructors, Henry Petre and Eric Harrison, who had been recruited from the United Kingdom in 1912 to establish the corps, trained the first batch of Australian aircrew. In the end, a total of eight flying training courses were completed at the Central Flying School during the war, the final course commencing in June 1917. The first six courses consisted only of officers, but the last two, both conducted in early and mid 1917 included non commissioned officers. These courses ranged in size from four on the first course, to eight on the next three, 16 on the fifth, 24 on the sixth, 31 on the seventh and 17 on the last one. There was limited wastage on the early courses, all trainees successfully completing the first six courses, but final two courses run in 1917 suffered heavily from limited resources and bad weather, resulting in less than half the students graduating. To complement the aviators trained by the CFS, the New South Wales government established its own aviation school at Clarendon, at what later became RAAF Base Richmond, which trained pilots, observers and mechanics. A total of 50 pilots graduated from the school, the majority of its graduates went on to serve in the British flying services, although some served in the AFC. In early 1917, the AFC began training pilots, observers and mechanics in the United Kingdom. Aircrew were selected from volunteers from other arms such as the infantry, light horse, engineers or artillery, many of whom had previously served at the front, who reverted to the rank of cadet and undertook a six week foundation course at the two Schools of Military Aeronautics in Reading or Oxford. After this, those who passed graduated to flight training at one of the four AFC training squadrons: Nos. 5, 6, 7 and 8, which were based at Minchinhampton and Leighterton in Gloucestershire. Flight training in the UK consisted of a total of three hours dual instruction followed by up to a further 20 hours solo flying – although some pilots, including the AFC's highest scoring ace, Harry Cobby, received less – after which a pilot had to prove his ability to undertake aerial bombing, photography, formation flying, signalling, dog fighting and artillery observation. Elementary training was undertaken on types such as Shorthorns, Avro 504s and Pups, followed by operational training on Scouts, Camels and RE8s. Upon completion, pilots received their commission and their "wings", and were allocated to the different squadrons based on their aptitude during training: the best were usually sent to scout squadrons, and the remainder to two seaters. Initially, the AFC raised its ground staff from volunteer soldiers and civilians who had previous experience or who were trade trained, and when the first AFC squadron was formed these personnel were provided with very limited training that was focused mainly upon basic military skills. As the war progressed, a comprehensive training program was established in which mechanics were trained in nine different trades: welders, blacksmiths, coppersmiths, engine fitters, general fitters, riggers, electricians, magneto repairers, and machinists. Training was delivered by eight technical sections at Halton Camp. The length of training within each section varied, but was generally between eight and 12 weeks; the more complex trades such as engine fitter required trainees to undertake multiple training courses across several sections. General fitters had the longest training requirements, receiving 32 weeks of instruction.

Соғыстан кейінгі мұра

1918 жылғы 11 қарашада күшіне енген қарулы келісімнен кейін АИФ кезең-кезеңмен Австралияға оралды, ал кейбір бөлімдері Еуропада қайта құру және әскери оккупациялық міндеттерді орындады. №4 AFC эскадрильясы Германияны оккупациялауға қатысты, бұл жұмысты атқарған жалғыз австралиялық бөлім болды; ол 1918 жылдың желтоқсаны мен 1919 жылдың наурызы аралығында Кельн маңында британдық оккупациялық армияның құрамында қызмет етті. 1919 жылы Рейнольдстың орнын полковник Ричард Уильямс басты. AFC-нің көп бөлігі 1919 жылы таратылды. AFC-нің орнын Австралия әуе корпусы алды, ал ол 1921 жылы Корольдік Австралия әуе күштері (RAAF) құрылғаннан кейін таратылды. Көптеген бұрынғы AFC мүшелері, мысалы, Кобби, Макнамара, Уильямс, Лоуренс Уэкет және Генри Ригли, жаңа құрылған RAAF-тың негізін қалауға үлкен үлес қосты. Ал Джон Райт сияқты басқалары, бұрын Батыс майданында №4 эскадрилья құрамында қызмет етіп, екінші дүниежүзілік соғыста Малайяда 2/15-ші далалық полкке қолбасшылық еткеннен кейін, құрлықтағы қызметке қайта оралды.