Кіріспе

Батыс Австралиядағы ұлттық парк. Митчелл өзені ұлттық паркі – Австралияның Виктория штатындағы Гиппленд аймағында орналасқан ұлттық парк. Ұлттық парк Мельбурн қаласынан шығысқа қарай Принс тас жолы арқылы және Бейрнсдейл қаласынан солтүстік-батысқа қарай орналасқан. Парктің солтүстік бөлігіне арқылы кіруге болады.

Митчелл өзені

Парктің басты ерекшелігі – Митчелл өзені, ол Виктория штатындағы ең ірі табиғи күйінде сақталған өзен және жағалау экологиясының ерекше мысалы. 1990 жылы аяқталған Жерді қорғау кеңесінің «Өзендер мен ағыстар» арнайы зерттеуіне сәйкес, «Бұл бұрын Оңтүстік-Шығыс Австралияда кең таралған ірі биологиялық жүйелердің маңызды үлгісі». 1992 жылы Митчелл өзені Мұра өзені тізіміне енгізілді.

Парк

Ұлттық парк көрікті Митчелл өзенін қоршап жатыр, ол тау жыныстарында өз арнасын жасап, биік жартастар мен бірнеше шатқалдарды құрады. Парк 1963 жылы Австралиялық қағаз өндірушілер компаниясының жер донациясынан кейін Гленаладейл ұлттық паркі ретінде құрылды. 1986 жылы қосымша жерлер қосылды, сол кезде атауы Митчелл өзені ұлттық паркі деп өзгертілді. Парк 2003 жылы одан әрі кеңейтілді, жалпы ауданы құрады. Кейбір шатқалдарда әлемдегі осындай орманның ең оңтүстік нүктесінде орналасқан, жылы және қоңыржай белдеудегі жасыл ормандардың қалдықтары табылды. Ол мұнда тірі қалуы мүмкін, себебі шатқалдардың тік қабырғалары оны жылдық құрғақ жазғы желдерден және аймақта кез-кезде болатын орман өрттерінен қорғайды. Паркте 150-ден астам құс түрі және 25 сүтқоректі түрі тіркелген. Парктегі өсімдіктерге қағаз тәрізді қабықталған каноока ағаштары, лилия пилли, қой ағаштары, папоротниктер, мохтар, жүзімдер және лианалар кіреді. Құрғақ аймақтарда ваттл және эвкалипт сияқты әдеттегі Австралия түрлері басым. Митчелл өзені Гунай/Курнай тайпасы үшін, әсіресе Орталық Гиппсленд аймағындағы Брабувулонг және Браякулонг тайпалары үшін маңызды орын болды. Парктің ерекшеліктерінің бірі – аборигендердің аңыздарында айтылған Наргунның үңкірі. 1857 жылы осы аймақта алтын табылды. Митчелл өзені мен оның салаларындағы аллювиалды кен орындары 20 ғасырдың басына дейін игерілді, ал 1860 жылдардан бастап рифтік кен өндіру де жүргізілді. Кейінірек еуропалықтар негізінен ағаш өңдеу және шаруашылықпен айналысты.

Наргунның ордасы

Гунай тайпасының аңыздарына сәйкес, Наргун – жартылай адам, жартылай тас болған, кішкентай сарқыраманың артындағы жартастың астындағы үңгірде мекендеген қатал жаратылыс. Наргунның үңгірі Митчелл өзенінің шағын саласы – Вулшед өзенінде, өзеннің өзенге қосылған жерінен жоғары қарай орналасқан. Аңыз бойынша, Наргун тас тоғанға келген балаларды ұрлап алып кететін. Наргунға бумерангтар мен найзалардың тигізе алмайтыны айтылады, себебі олар лақтырған адамға кері оралып кететін. Наргунның үңгірі Гунай тайпасының әйелдері үшін арнайы орын саналды, әйелдердің қабылдану және білім алу рәсімдері үшін пайдаланылды. Осылайша, осы әңгімелер балаларды қасиетті аймақтан алшақтатуға, сондай-ақ оларды лагерьге жақын ұстауға қызмет еткен болуы мүмкін. Бұрын үңгірдің шеті сталактиттермен қапталған, бірақ өкінішке орай, жылдар бойы келушілер оларды естелік ретінде сындырып алып кеткен. Наргунның үңгірінен төмен, Вулшед өзенінде, Митчелл өзеніне қосылған жерге жақын орналасқан, Deadcock Den деп аталатын ұқсас, бірақ аз танымал орын да бар. Бұл орын да Гунай халқы үшін, әсіресе әйелдер үшін зор мәдени маңызға ие болды.