Кіріспе

Математикалық жиын теориясы жүйесі

Жиын теориясында, жартылай жиын – жиынның ішкі жиыны болып табылатын дұрыс класс. Зермело-Франкель жиын теориясының қалыпты негіздерінде, спецификация аксиомалық схемасының салдарынан жартылай жиынтар болуы мүмкін емес. Жартылай жиынтар теориясын чех математиктері Петр Вопенка және Петр Хаек (1972) ұсынды және дамытты. Ол фон Нейман-Бернайс-Гёдель жиын теориясының өзгертілген нұсқасына негізделген; стандартты NBG-де, жартылай жиынтардың болуына бөліну аксиомасы кедерес келтіреді. Жартылай жиынтар концепциясы балама жиын теориясын құруға мүмкіндік береді. Атап айтқанда, Вопенканың Балама Жиын Теориясы (1979) жартылай жиын концепциясын аксиоматизациялайды және оны бірнеше қосымша принциптермен толықтырады. Жартылай жиынтарды бұлыңғыр шекаралары бар жиындарды бейнелеу үшін қолдануға болады. Новак (1984) жартылай жиынды бұлыңғыр жиындармен жуықтауды зерттеді, олар дәлсіздікті модельдеудің практикалық қолданылуы үшін көбінесе ыңғайлырақ.

Вопенканың альтернативті жиынтық теориясы

Вопенканың "Альтернативті жиын теориясы" жарты жиынтар теориясының кейбір идеяларымен қатар, одан да радикалды өзгерістер енгізеді: мысалы, барлық жиындар "формалды" шекті, яғни AST-дегі жиындар жиындық формулалар үшін математикалық индукция заңын қанағаттандырады (дәлірек айтқанда: AST-нің жиындарға ғана қатысты аксиомалардан тұратын бөлігі Zermelo-Fraenkel (немесе ZF) жиын теориясына эквивалентті, онда шексіздік аксиомасы оның жоқтығымен алмастырылған). Дегенмен, осы жиындардың кейбіреулері жиын емес субкластарды қамтиды, бұл оларды Кантордың (ZF) шекті жиындарынан ерекшелендіреді және AST-де олар шексіз деп аталады.