Вуди Алленнің 1985-ж. түсірген «Қалқан гүлінің күлтесі» фильмі – Ұлы депрессиядағы күйреу, сүйіспендік, фантазия және шындық арасындағы шекараны зерттейді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вуди Алленнің 1985 жылғы фильмі
1985 film by Woody Allen
Сюжет
1935 жылы Ұлы депрессияның қарқыны жоғары болған кезде Нью-Джерсидегі официантка Сесилия стресстік жұмысымен және адал емес күйеуі Монкпен некедегі зорлық-зомбылықпен күреседі, ол оны тастап кету үшін күреседі. Жұмысынан айырылғаннан кейін ол киноға барып, көңілінен шығады, онда ол өзін қайтадан көріп жатыр Қаһиренің қызғылт қызыл гүлін фильмнің сюжетіне Копакабана әншісіне ғашық болған археолог Том Бакстерге ерекше назар аударған. Бакстер Сесилияның өзін бақылап тұрғанын байқайды және оған тікелей тіл қататын және онымен бірге қашу үшін фильмнен шығып кететін сәтке дейін қызығушылық танытады. Сесилия мен Бакстер бірге кешке қалаға барып, жақындықтарын нығайта бастаса, фильм кейіпкерлері оның жоқтығынан өнер көрсетуден бас тартады. Театр менеджері фильмнің продюсеріне хабарласады және Бакстердің актері Гил Шепардқа хабарланады, ол мәселені шешу үшін қалаға келеді. Шепард Сесилияға ұшып барып, оны Бакстерге апарады, ол фильмге қайта оралудан бас тартады, өйткені оның басқа нұсқалары да бас көтеріп бастайды. Монк Сесилия мен Бакстердің ерліктері туралы естіп, оларға қарсы шығады. Бакстер оны әділ жекпе-жекте жеңеді, сондықтан Монк оны арт жағынан ұрады, ал Сесилия онымен кетуден бас тартады. Бакстерді жезөкше әйел ұстап, жезөкше үйіне алып кетеді, бірақ ол Сесилияға адал болып қалады. Шепард Сесилияға сүйіспеншілікпен қарайды, бірақ ол Бакстердің пайдасына оны қабылдамайды. "Пурпурозы" продюсерлері Бакстерді қайтадан кіргізгеннен кейін оның көшірмелерін жоюды жоспарлап отырса, ол Сесилиямен театрға оралып, оны фильмге алып кіргенде қосылады. Ол өзінің романтикасына қарсы шығып, Сесилияға фильмнің дүниесін көрсетеді, тек Шепард театрға келіп, оған деген махаббатын білдіреді. Ерлер оны таласады, ал ол Шеппардты таңдайды, Бакстерді жақсы көреді, бірақ шынайы әлемде өмір сүруді жөн көреді. Бакстер фильмге еріксіз оралады, ал Сесилия ақыры Монкты тастап кетеді, өйткені ол Шепардпен бірге Голливудқа қашады деп сенді. Ол қазірдің өзінде кеткен, оның азғыруы Бакстерді фильмге қайтару үшін, бірақ ол кері қайту кезінде кінәлі болып көрінеді. Ол театрдың "Top Hat" спектаклін қарайды, бірақ Джинджер Роджерс пен Фред Астердің "Cheek to Cheek" әнін билегенін көргенде, оның назары аударады және ол күлімсея бастайды.
In 1935 with the Great Depression in full swing, New Jersey waitress Cecilia struggles with her stressful job and abusive marriage to her unfaithful husband Monk, who she struggles to leave. After losing her job, she distracts herself by going to the movies, where she finds herself rewatching The Purple Rose of Cairo with a particular focus on archaeologist side character Tom Baxter, who falls in love with a Copacabana singer in the film's story. Baxter notices Cecilia watching him and develops an attraction to the point where he addresses her directly and steps out of the film to run off with her, to the chagrin of the other, also sentient characters of the film. While Cecilia and Baxter grow closer as they spend an evening on the town together, the film's characters refuse to perform with him gone. The theater manager calls the film's producer and Baxter's actor Gil Shepherd is informed, who comes to town to fix the problem. Shepherd runs into Cecilia and has her take him to Baxter, who refuses to return to the film as other versions of him across different screenings also start to rebel. Monk hears about Cecilia and Baxter's exploits and confronts them. Baxter beats him in a fair fight, so Monk hits him from behind, and a disgusted Cecilia refuses to leave with him. Baxter is accosted by a prostitute and taken to a brothel, but he remains faithful to Cecilia. Shepherd charms and kisses Cecilia, but she turns him down in favor of Baxter. While Purple Rose producers plan to destroy its copies once they get Baxter back inside, he and Cecilia get engaged as he returns to the theater and takes her into the film. Inside, he defies his pre written romance and shows Cecilia the film's world, only for Shepherd to arrive at the theater and profess his love for her. The men argue over her and she chooses Shepherd, loving Baxter but preferring to live in the real world. Baxter reluctantly returns to the film, while Cecilia finally leaves Monk for good, believing she and Shepherd will run away to Hollywood together. He has already left, his seduction a ploy to get Baxter back into the film, though he appears guilty on the return flight. She sits forlornly in the theater watching Top Hat, but the sight of Ginger Rogers and Fred Astaire dancing to "Cheek to Cheek" captures her attention and she begins to smile.
Актерлік құрам
Майкл Китон бастапқыда Том Бакстер / Гил Шепард рөліне бекітілген, себебі Аллен оның туындыларының жанкүйері болған. Бірақ кейін Аллен Китонның, режиссермен жұмыс істеу үшін төлемақысын төмендеткеніне қарамастан, тым қазіргі заманғы екенін және сол дәуірдегі рөлге сене қоймау қиын екенін түсінді. Олар түсірілімнің он күнінен кейін жақсы қарым-қатынаста ажырасып, Дэниелс Китонның орнына келді.
Michael Keaton was originally cast as Tom Baxter/Gil Shepherd, as Allen was a fan of his work. Allen later felt that Keaton, who took a pay cut to work with the director, was too contemporary and hard to accept in the period role. The two amicably parted ways after ten days of filming and Daniels replaced Keaton in the role.
Өндіріс
Том мен Сесилияның бірнеше көрінісі фильм түсірілімінен аз бұрын жабылған Бертран аралы ойын-сауық паркінде түсірілді. Көптеген сыртқы көріністер Нью-Йорктегі Пирмонтта түсірілді, ол Джордж Вашингтон көпірінен солтүстікке қарай шамамен 15 шақырым жерде орналасқан Хадсон өзенінің жағасындағы кішкентай ауыл. Дүкендердің алдындағы жасанды фасадтар сол кездегі экономикалық дағдарыс кезеңін бейнеледі. Сондай-ақ, түсірілімдер Нью-Джерси штатының Оңтүстік Амбой қаласындағы Раритан қонақжайында да жүргізілді. Вуди Аллен өзі өскен Бруклин ауданындағы Кони-Айленд даңғылындағы Кент театрын фильм түсіру үшін жапты. 2001 жылы Ұлттық кинотеатрда өткен сирек баспасөз мәслихатында Вуди Аллен "Каирдің қызғылт розасын" өзінің қалағандай шыққан фильмдерінің санатында атады. Аллен фильмнің туындауы туралы бір жыл бұрын, "Small Time Crooks" фильмінің таныстырылымында былай деді:
Several scenes featuring Tom and Cecilia are set at the Bertrand Island Amusement Park, which closed just prior to the film's production. Many of the outside scenes were filmed in Piermont, New York, a village on the Hudson River about 15 miles north of the George Washington Bridge. Store fronts had false facades reflecting the depression era setting. It was also filmed at the Raritan Diner in South Amboy, New Jersey. Woody Allen shut down the Kent Theater on Coney Island Avenue in Brooklyn, the neighborhood he grew up in, to film there. In a rare public appearance at the National Film Theatre in 2001, Woody Allen listed The Purple Rose of Cairo as one of only a few of his films that ended up being "fairly close to what I wanted to do" when he set out to write it. Allen provided more detail about the film's origins in a comment he made a year earlier, during a press junket for Small Time Crooks:
"Мен өзімді бір бөлмеге қамап алып, [жазу үшін] жаздым. Бірақ жартысына жеткенде, жазғандарым ешқайда жетпеді, сондықтан оны жинап қойдым. Не істеу керектігін білмедім, басқа идеялармен ойнадым. Бірақ көп уақыт өткен соң, маған шынайы актер қалаға келіп, ол экрандағы актер мен шынайы актердің арасынан таңдау жасауы керек деген ой келді. Ол шынайы актерді таңдады, ал ол оны тастап кетті. Содан кейін ғана бұл фильмге айналды. Бұрын олай болған жоқ. Бірақ бәрі алдын ала жоспарланған."
Purple Rose was a film that I just locked myself in a room [to write] I wrote it and halfway through it didn't go anywhere and I put it aside. I didn't know what to do. I toyed around with other ideas. Only when the idea hit me, a long time later, that the real actor comes to town and she has to choose between the [screen] actor and the real actor and she chooses the real actor and he dumps her, that was the time it became a real movie. Before that it wasn't. But the whole thing was manufactured.
Кассалық жинақ
"Каирдің қызғылт гүлі" фильмі көрсетілімге шыққан алғашқы аптада АҚШ және Канададағы үш кинотеатрда 114 095 доллар тапты. АҚШ және Канададағы жалпы кірісі 10 631 333 долларды құрады.
In its opening weekend, The Purple Rose of Cairo earned $114,095 from three theaters in the United States and Canada. Its total gross in the United States and Canada was $10,631,333.
Сыни жауап
Rotten Tomatoes сайтында «Каирдің қызғылт гүлі» 40 рецензия негізінде 93% мақұлдау рейтингісіне ие, орташа бағасы 8/10. Сайттың сыншыларының консенсусы: «Жылы және әдемі, «Каирдің қызғылт гүлі» Вуди Алленнің ең тапқыр және сонымен бірге әдемі туындыларының бірі болып табылады». Film Metacritic-те жеті сыншының бағасы бойынша 100-ден 75 ұпай жинады, бұл «жалпы жағымды пікірлерді» көрсетеді. Chicago Sun Times газетінің Роджер Эберті фильмге төрт жұлдыз берді, ««Каирдің қызғылт гүлі» батыл, әзіл-қалжыңға толы және көңіл көтерерлік, бірақ фильмнің ең жақсы тұсы – Вуди Алленнің оны шындық пен фантазияның мәнімен ойнау үшін қолдануы» деп жазды. Time Out та фильмге жағымды баға берді, «жұлдызды жұп Фарроу мен Дэниелс керемет эмоциялармен тамаша жұмыс істейді, ал Алленнің режиссерлігі оны шынымен сезімтал ету үшін жеткілікті қамқорлық, зиялылық және жылулықты жұмсайды» деп мәлімдеді. The New York Times газетінің Винсент Канби бұл фильм туралы ең жарқын пікірлердің бірін жазды: «Менің мырза Алленге деген құрметім «Каирдің қызғылт гүлімен» байланысты барлық адамдарға – мырза Дэниелс, мырза Айелло, Дианна Вист және фильм ішіндегі актерларға, сондай-ақ Стюарт Вертцельге, суретші-қоюшыға, әсіресе Сесилия ғашық болған фильмнің стилін ұстануға және депрессиялық кезеңге сай стиль жасауға тырысқан оператор Гордон Уиллиске таралады. Мен қауіпке барамын: осы жылда «Каирдің қызғылт гүлімен» теңесе алатын фильм шықпайды деп ойлаймын. 84 минуттық фильм қысқа, бірақ оның әр минуты ләззат алады».
On Rotten Tomatoes, The Purple Rose of Cairo holds an approval rating of 93%, based on 40 reviews, with an average score of 8/10. The website's critics consensus reads "Lighthearted and sweet, The Purple Rose of Cairo stands as one of Woody Allen's more inventive—and enchantingly whimsical—pictures." The film also holds a score of 75 out of 100 on Metacritic, based on seven critics, indicating "generally favorable reviews". Roger Ebert of the Chicago Sun Times gave the film four out of four stars, writing "The Purple Rose of Cairo is audacious and witty and has a lot of good laughs in it, but the best thing about the movie is the way Woody Allen uses it to toy with the very essence of reality and fantasy." Time Out also gave the film favorable appraisal, writing "the star struck couple, Farrow and Daniels, work wonders with fantastic emotions, while Allen's direction invests enough care, wit and warmth to make it genuinely moving." Vincent Canby of The New York Times wrote some of the most glowing contemporary praise, stating "My admiration for Mr. Allen extends to everyone connected with The Purple Rose of Cairo—all of the actors, including Mr. Daniels, Mr. Aiello, Dianne Wiest and the players within the film within; Stuart Wurtzel, the production designer, and particularly Gordon Willis, the director of photography, who has great fun imitating the look of the movie Cecilia falls in love with, as well as in creating a style fitting to the depressed times that frame the interior film I'll go out on a limb: I can't believe the year will bring forth anything to equal The Purple Rose of Cairo. At 84 minutes, it's short but nearly every one of those minutes is blissful."
Мұра
1991 жылы Джефф Дэниелс Мичиган штатындағы Челси туған қаласында "Пурпел Роуз" театр компаниясын құрды. Театр атын "Каирдің қызғылт гүлі" фильмінен алған.
In 1991, Jeff Daniels founded the Purple Rose Theatre Company in his hometown of Chelsea, Michigan. The theatre takes its name from The Purple Rose of Cairo.