Флетчер классының эсминеці: USS Halligan (DD 584) тарихы
USS Halligan
USS Halligan (DD 584) – Fletcher классының эсминеці. Тегеран конференциясына Ф. Рузвельттің сапарында және Солтүстік Африкада суастына қарсы операцияларда болды. Тарихымен танысыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флетчер класының эсминшісі
Fletcher class destroyer
USS Halligan (DD 584) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эсминшісі, вице-адмирал Джон Халиган кішінің (1876–1934) құрметіне аталған. "Халиган" 1942 жылдың 9 қарашасында Бостон әскери-теңіз кемежайында (Бостон, Массачусетс штаты) салына бастады, 1943 жылдың 19 наурызында адмирал Халиганның жесірі, Джон Халиган әйелінің демеушілігімен суға түсірілді және 1943 жылдың 19 тамызында қолданысқа берілді.
USS Halligan (DD 584) was a of the United States Navy, named for Rear Admiral John Halligan, Jr. (1876–1934). Halligan was laid down 9 November 1942 by Boston Navy Yard, Boston, Massachusetts; launched 19 March 1943, sponsored by Mrs. John Halligan, widow of Admiral Halligan, and commissioned 19 August 1943.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Бермуда аймағында сынақтан өткен соң, қараша айының ортасында «Халиган» кемесі «Айова» кемесіне қосылып, президент Франклин Д. Рузвельт пен оның серіктерін тарихи Тегеран конференциясына жеткізді. Ол Касабланкаға сүйемелдеу тобының бір бөлігі ретінде қатысты, содан кейін бірнеше апта бойы Солтүстік Африка жағалауында суастына қарсы операциялар жүргізді. 11 желтоқсанда «Айова» кемесіне қайта қосылып, 17 желтоқсанда Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына келді.
After shakedown off Bermuda Halligan in mid November joined Iowa carrying President Franklin D. Roosevelt and his party en route to the historic Teheran Conference. She served as part of the escort screen to Casablanca, then for the next few weeks conducted anti submarine operations off North Africa. She rejoined Iowa 11 December and steamed to the United States, arriving Charleston, South Carolina, 17 December.
1944 жыл
Тынық мұхитына бекітілген "Халлиган" 21 желтоқсанда Чарльстоннан шығып, 1944 жылғы 4 қаңтарда Калифорния штатының Сан-Диего қаласына жетіп, 11 қаңтарда Перл-Харборға келді. 52-ші жедел топтың (TF 52) құрамында ол 22 қаңтарда Маршалл аралдарын басып алуға аттанды. 31 қаңтар мен 25 ақпан аралығында Кваджалейн операциялары кезінде ол қорғау және патрульдік кеме ретінде жұмыс істеді, ал 22 мамырда Перл-Харборға оралуға дейін алдыңғы шепте қорғау және патрульдік міндеттерді атқарды. Содан кейін "Халлиган" Саипан операциясын қолдау үшін әскери истребительдерді тасымалдаған "Натома Бэй" және "Манила Бэй" эскорт тасымалдаушыларының күзет тобына қосылды. 22 маусымда ұшақтарды ұшырғаннан кейін, келесі күні жұмыс тобы жапондық пикируші бомбалаушыларының шабуылына ұшырады. Перл-Харбордағы қысқа тоқталыстан кейін, "Халлиган" 15 қыркүйекте Әдмиралдықтың Эниветок және Манус аралдарына бағыт алды. 3 қазан күні Сиэдлер портына жетіп, Филиппинге шабуылға дайындалып жатқан жедел топқа қосылды. 14 қазан күні шығып, 20 қазанда Лейте шығанағына кірді, жапондық ұшақтары десанттық күштерді ығыстыруға тырысқанда дереу шайқастың ортасына ілікті. Көліктерді күзетіп жүргенде, ол үздіксіз әуе шабуылдарынан аман қалды; бір сәтте екі бомба тікенелерінің арасымен өтіп, жарылмай суға түсті. 25 қазанда ол кем дегенде екі шабуылдаушы ұшақты, оның бірі екі қозғалтқышты бомбалаушыны атып түсірді. Сол күні ол Лейтеден "Таффи 3" эскорт тасымалдаушыларының қираған тобын күзету үшін шықты, олар Самар аймағындағы жапондық күштерге қарсы батыл шайқасынан шығып жатқан еді. 26 қазанда ол тасымалдаушыларға қосылып, 1 қарашада Манус, Әдмиралдыққа жетті. Мануста болғанда, ол 10 қарашада "Маунт Худ" тауының жарылысынан кейін жүргізілген құтқару операцияларын қолдады. Екі күннен кейін ол Лейтеге қайта жүзіп өтті және жыл соңына дейін Лейте мен Әдмиралдық арасында эскорт тасымалдаушыларын күзетуді аяқтады.
Assigned to duty in the Pacific, Halligan departed Charleston 21 December, reached San Diego, California, 4 January 1944, and arrived Pearl Harbor 11 January. As part of Task Force 52 (TF 52), she sailed 22 January for the invasion of the Marshall Islands. Between 31 January and 25 February she operated as a screen and patrol ship during the Kwajalein operations, and she screened and patrolled in the forward area until returning to Pearl Harbor 22 May. Halligan next joined the screening group for escort carriers Natoma Bay and Manila Bay, carrying Army fighters for support of the Saipan operation. After launching planes 22 June, the task group was attacked the next day by Japanese dive bombers. After a period at Pearl Harbor, Halligan departed 15 September for Eniwetok and Manus, Admiralties. Arriving Seeadler Harbor 3 October, she joined a task force forming for the invasion of the Philippines. Departing 14 October, she entered Leyte Gulf 20 October and was soon in the thick of the fighting as Japanese planes tried unsuccessfully to dislodge the landing forces. While guarding the transports, she survived almost continuous air attacks; at one point two bombs passed between her stacks and struck the water without exploding. On 25 October she shot down at least two attacking aircraft, one a two engined bomber. Later that same day, she departed Leyte to screen the battered escort carriers of "Taffy 3", withdrawing from their courageous battle against Japanese forces off Samar. She joined the carriers 26 October and steamed to Manus, Admiralties, arriving 1 November. While at Manus, she supported rescue operations following the explosion of Mount Hood 10 November. Two days later she sailed for Leyte, and she finished the year screening for escort carriers between Leyte and the Admiralties.
1945 жыл
Халлиганның келесі міндеті Лингаен шығанағындағы Лузонға шабуылды қолдау болды. Адмирал Джесси Б. Олдендорфтың қуатты қолдау күштерінің құрамында жұмыс істеп, ол 1 қаңтарда Палаудан шығып, 3 қаңтарда Суригао бұғазынан өтіп, Лузонның батыс жағалауына қарай Сулу теңізі арқылы жүзіп кетті. Жау территориясына терең еніп, флот камикадзе шабуылдарына ұшырады. 4 қаңтарда Оммани шығанағы ауыр зақым алды; аман қалғандар құтқарылғаннан кейін, өртенген кеме Бернс атқан торпедалармен батып кетті. Келесі күні жапондық ұшақтар шабуылдарын қайталады; қарсы әуе шабуылының күшіне қарамастан, көптеген шабуылшыларды атып түсірді, жанкешті ұшақтар түстен кейін бірнеше кемеге зақым келтірді. 5 қаңтарда Халлиган бір камикадзені атып түсірді, содан кейін зақымдалған «Стаффордқа» көмек көрсету үшін құтқару және жөндеу топтарын жіберді. 7 қаңтарда Лингаен шығанағына жетіп, 9 қаңтардағы маңызды Лингаен десанты кезінде эскорт тасымалдаушыларын күзетті және жаудың суасты қайықтарын іздеді. 17 қаңтарға дейін Лузон жағалауында болды, содан кейін алты эскорт тасымалдаушы үшін қорғаудың бөлігі ретінде Лейтеге бет бұрды. 22 қаңтарда Лейте шығанағына жетіп, келесі күні Улитиге жол тартты және 25 қаңтарда Иво Джимаға шабуылға дайындалу үшін келді. Өрттік қолдау және жағалауды атқылау міндетіне бекітілген Халлиган 10 ақпанда Улитиден шықты; және Тиниан, Мариан аралдарында жағалауды атқылауды имитациялағаннан кейін, 12 ақпанда Сайпаннан Иво Джимаға бет бұрды. 17 ақпанда Иво Джиманың солтүстігінде десант алдындағы әуе шабуылы кезінде құтқару кемесі ретінде қызмет етті. Таңда ол жапондық екі қозғалтқышты бомбалаушыны көріп, оған от ашты, ол кеменің сол жақ қанатынан шабуыл жасады. Дәл атыстан бірнеше рет зақымданғаннан кейін, шабуылдаушы үлкен бомба тастады, ол сол жақ қанаттың жанына түсіп, жарылмады. Кемеден өтіп бара жатқанда, жау ұшағы өртеніп, бір шақырымнан астам қашықтықта құлады. 19 ақпанда Халлиган Иво Джима жағалауына 2,5 км жақындады; және теңізшілердің бірінші толқыны жағаға бет алғанда, ол басқа кемелерге қосылып, ауыр қолдау оғын ашты. Оның қарулары жапондық жағалау батареясын жойды және D күні негізгі десантты қолдау үшін белгіленген нысандарды атқылаумен өткізді. Кейін сол күні ол басқа эсминецтерге қосылып, эскорт тасымалдаушыларын күзетті, ал Иво Джима маңындағы қызметінің қалған бөлігінде жағалау операциялары үшін күзетші және ұшақ күзетшісі ретінде қызмет етті. Иво Джима операциясынан соңғы эсминецтердің бірі – Халлиган наурыздың ортасында Улитиге келді. Ол көп ұзамай қайтадан жолға шықты, бұл жолы Task Force 54 (TF 54) құрамында, Окинаваға шабуылға дайындалды – Жапон империясының жүрегіне қақпа. Өрттік қолдау бөліміне бекітілген ол 25 наурызда Окинаваның оңтүстік-батыс бөлігіне жетіп, Окинава мен Керама Ретто арасында қарауылдай бастады. Сонымен қатар, ол миналарды жою кемелерін миналанған сулардағы операциялар кезінде қамтамасыз етті. Халлиган 26 наурызда да жағалаудағы қарауылдарын жалғастырды. Шамамен сағат 18:35-те кемеде қатты жарылыс болды, түтін мен қирандылар 61 метр биіктікке көтерілді. Эсминец минаға тікелей соқтығысып, алдыңғы бөлімдері жарылып, алдыңғы бөлігі, тіпті мұнарасымен бірге, ұшып кетті. ПК 1128 және USS LSM(R) 194 жарылыстан кейін көп ұзамай аман қалғандарға көмек көрсетуге келді. Аман қалған аға офицер, мичман Ричард Л. Гарднер құтқару топтарын ұйымдастырып, тірілерді құтқару кемелеріне эвакуациялауды басқарды. Соңында, ол кемені тастап кетуге бұйрық берді, өйткені өртенген корпус көмексіз қалды. USS PC 584 апатқа ұшыраған эсминецтен шамамен 80 адамды құтқарып қалған құтқару кемелерінің бірі болды. Кеме командирі Сесил Н. Смит құтқару жұмысына атсалысқаны үшін «Күміс жұлдыз» орденімен марапатталды. Халлиган апатта 300 адамнан тұратын экипаждың жартысын жоғалтты, 21 офицердің тек 2-сі ғана аман қалды. Тастап кетілген эсминец келесі күні Окинаваның батысындағы Токашики аралына жағаға шықты. Сол жерде корпус жағалаудағы толқындар мен жаудың жағалау батареяларынан әрі зақым көрді. Оның аты 1945 жылдың 28 сәуірінде Әскери-теңіз тізімінен алынып тасталды, ал 1957 жылы оның корпусы Рюкю аралдары үкіметіне сыйға тартылды. Халлиган екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі үшін алты шайқас жұлдызына ие болды.
Halligan'''s next assignment was supporting the invasion of Luzon at Lingayen Gulf. Operating as part of Admiral Jesse B. Oldendorf's powerful support forces, she departed the Palaus 1 January 1945, transited Surigao Strait 3 January, and steamed through the Sulu Sea bound for the western coast of Luzon. Penetrating deep into enemy held territory, the fleet was subjected to extensive kamikaze attacks. Ommaney Bay was severely hit 4 January; and after her survivors were rescued, the burning carrier was sunk by torpedoes fired by Burns. The following day Japanese planes resumed their attacks; despite withering anti aircraft fire which shot down most of the attackers, suicide planes damaged several ships during an afternoon attack. Halligan shot down one kamikaze 5 January, then sent rescue and repair parties to assist damaged Stafford. Arriving off Lingayen Gulf 7 January, Halligan screened escort carriers and patrolled in search of enemy submarines during the important Lingayen landings 9 January. She remained off the Luzon coast until 17 January when she sailed for Leyte as part of the screen for six escort carriers. Arriving Leyte Gulf 22 January, she sailed for Ulithi the next day and arrived 25 January to prepare for the invasion of Iwo Jima. Assigned duty as fire support and shore bombardment ship, Halligan departed Ulithi 10 February; and, after conducting simulated shore bombardment at Tinian, Marianas, she departed Saipan 12 February for Iwo Jima. On 17 February she served as lifeguard ship north of Iwo Jima during preinvasion air strikes. At dawn she sighted and took under fire a Japanese twin engined bomber, which attacked the ship from the port bow. Hit repeatedly by accurate gunfire, the attacker dropped a large bomb which landed about off the port bow and failed to explode. Burning as it passed over the ship, the enemy plane crashed more than a mile away. Halligan closed to within 2,700 yards (2.5 km) of the shore of Iwo Jima 19 February; and, as the first wave of Marines headed for the beach, she joined other ships in providing a heavy support barrage. Her guns destroyed a Japanese shore battery, and she spent much of D Day pounding assigned target areas in support of the main landings. Later that day she joined other destroyers screening for escort carriers, and during the remainder of her duty off Iwo Jima she served as a screen and plane guard ship for offshore carrier operations. One of the last destroyers to return from the Iwo Jima operation, Halligan arrived Ulithi in mid March. She was soon underway again, this time as part of Task Force 54 (TF 54), steaming for the invasion of Okinawa—gateway to the heart of the Japanese Empire. Assigned to a fire support unit, she arrived off the southwestern part of Okinawa 25 March and began patrolling between Okinawa and Kerama Retto. In addition, she covered minesweepers during sweep operations through waters which had been heavily mined with irregular patterns. Halligan continued her offshore patrols on 26 March. At about 18:35 a tremendous explosion rocked the ship, sending smoke and debris 200 feet (61 m) in the air. The destroyer had hit a moored mine head on, exploding the forward magazines and blowing off the forward section of the ship including the bridge, back to the forward stack. PC 1128 and USS LSM(R) 194 arrived soon after the explosion to aid survivors. Ensign Richard L. Gardner, the senior surviving officer who was uninjured, organized rescue parties and directed the evacuation of the living to waiting rescue vessels. Finally, he gave the order to abandon ship as the smoking hulk drifted helplessly. USS PC 584 was one of the rescue vessels, saving approximately 80 men from the stricken destroyer. The commander of that vessel, Cecil N. Smith, was awarded the Silver Star for his role in the rescue effort. Halligan lost half of her crew of 300 in the disaster, and only 2 of her 21 officers survived. The abandoned destroyer drifted aground on Tokashiki, a small island west of Okinawa, the following day. There the hulk was further battered by pounding surf and enemy shore batteries. Her name was struck from the Navy List 28 April 1945, and in 1957 her hulk was donated to the government of the Ryukyu Islands. Halligan'' received six battle stars for World War II service.