Кіріспе

Итальяндық-канад режиссері Марко Брамбилла (25 қыркүйек 1960 жылы туған) – Италияда туған канадтық заманауи суретші және кинорежиссер. Ол танымал және кездесетін бейнелерді жаңаша түсіндіру арқылы және қоғамдық инсталляциялар мен бейне өнерінде 3D бейнелеу технологияларын қолдануымен белгілі. Оның туындылары Нью-Йорктегі Қазіргі заманғы өнер мұражайында, Нью-Йорктегі Соломон Р. Гуггенхайм мұражайында, Сан-Францискодағы SFMOMA, Стамбулдағы Borusan Contemporary, Нью-Йорктегі Қозғалыс суреті мұражайында, Испанияның Барселонадағы Metronóm Foundation for Contemporary Arts және Вашингтондағы Corcoran Gallery of Art коллекцияларында сақтаулы.

Поп-мәдениет көрінісі

Голливудтағы кино түсіру тәжірибесіне сүйене отырып, Брамбилланың жұмысы Гай Дебордың "тамашасы" тұрғысынан қарап, поп-мәдениеттің тарихын және оның ықпалын зерттейді, яғни бейнелердің адам тәжірибесін қанағаттандыру арқылы қалай тауарландырылуын қарастырады. 032c журналына берген сұхбатында Брамбилла Голливуд фильмдерінің "көп жағдайда тамашаға айналып кеткенін" және медиа кеңістігін поп-мәдениеттік бейнелермен шамадан тыс толып кеткенін айтты. Осы арқылы оның туындылары "біздің бейнелерді қабылдау қабілетіміз, алаңдауға, көңіл көтеруге және осының бәріне бір уақытта тап болу қабілетіміз" туралы баяндайды. Поп-мәдениеттің тамаша ретіндегі тақырыбы оның "Мегаплекс" сериясында ерекше көзге түседі, онда фильмдерден алынған көріністер, кейіпкерлер мен бейнелерді пайдаланып, күрделі "видеоколлаждар" жасалады. Оның жұмысы жалпы алғанда "өзгеріс, мәдениетіміздің үнемі үдеуі және технология арқылы эмоционалды байланыс пен үзілу" туралы. Осы тұрғыдан Брамбилла бұқаралық ақпарат құралдарын сатиралық тұрғыдан қарастырады, оларды "апокалиптикалық немесе утопиялық сипатта интерпретациялауға болады". The Art Newspaper журналының кеңейтілген шындық тақтасынан Эрон Раух оның "Мегаплекс" сериясынан алынған төрт туындының бірі – "Heaven's Gate" өнеріндегі американдық максимализмнің мысалы деп сипаттайды, оны "Патрик Нагатани немесе Андре Трейси; жоғары деңгейлі телешоулардың ашылу сахналары; Сесил Б. Де Миллдің "Он қазына" фильмінің декорацияларының Даниэль Р. Смолл жасаған еңбектері; "көздің иллюзиясын тудыратын" кітаптар; Калифорниялық ғылыми-фантастикалық культтар; Бродвей театрларындағы музыкалық қойылымдар кезінде айналатын декорациялар; 90-шы жылдардың анимациялық GIF-терімен толтырылған Tripod веб-беттерінің қақтығысы; және Джексон Поллоктың панорамалық фрактальдеуі" сияқты элементтермен салыстырады.

Метағарыш

Марко Брамбилла Нил Стивенсонның Snow Crash романында пайда болған Метаверс тұжырымдамасын зерттеді. Брамбилланың Halflife жұмысы киберкафедегі ойыншыларды виртуалды Counter Strike әлемімен қатар қойып, Стивенсон мен Жан Бодриллардтың гиперреализм туралы идеяларына сілтеме жасайды. 2016 жылы ол Megaplex сериясының бір бөлігін виртуалды шындыққа (VR) бейімдеп, оны толыққанды, эмоционалдық тәжірибе құралы ретінде баса көрсетті. 2021 жылы Майамидегі Перес өнер мұражайында Heaven's Gate VR нұсқасы таныстырылды. Брамбилла Метаверсті революциялық Дада қозғалысына теңеп, 2021 жылы Саймон Денни, Рейчел Россин және Виллем де Роййдің мүсін, VR және блокчейн технологияларын біріктірген NFT коллекциясын іске қосты.

Мегаплекстер сериясы

Брамбилланың Megaplex – оның виртуалды шындық өнер туындыларының тұңғыш сериясы. Ол ғаламның тууы мен өлімі арасында, сондай-ақ оның бар болған кезеңінде жасалған поп-мәдениеттің барлық жетістіктерін қамтиды. Әр туынды медиа және кинодағы гиперқанығу (гиперсатурация) идеясын көрініс ретінде зерттейді. 2011 жылдың мамыр айында Брамбилланың Megaplex сериясы Санта-Моника өнер мұражайында өткен оның алғашқы ірі жеке көрмесінің бір бөлігі болды, онда 1999 жылдан бері жасалған тағы сегіз жұмыс қойылды.

Өркениет (2008)

Civilization (2008) Голливуд киносының жүздеген тұлғалары мен сахналарын көрсетеді, олар тозақтан жұмаққа дейінгі үздіксіз көтеріліс жолын бейнелейтін тік прокрулде орналасқан. Бұл діни тақырыптағы композицияда үш ерекше визуалды орта бар, олар халық мәдениетінің жаңаша түрін ұсынады. Civilization Торонто халықаралық кинофестивалінде және Швейцарияның Базель қаласындағы Бейлер қорында көрсетілді. 2021 жылға дейін ол Нью-Йорктегі The Standard-та тұрақты орнатылған, содан кейін Brambilla-ның Megaplex сериясының ең соңғы туындысы – Heaven's Gate оның орнына қойылды.

Эволюция (2010)

Эволюция адамзат тарихын үлкен, жаққа қарай жылжитын бейнесуреттік монумент ретінде бейнелейді, ол кино көзімен қарағанда уақыт өте келе туған адамзат қақтығыстарының тамаша көрінісін көрсетеді. Эволюция 2011 жылы 68-ші Венеция халықаралық кинофестивалінің және 2012 жылы Санденс кинофестивалінің "Ресми іріктеуіне" кірді.

Жаратылыс (2012)

Ғаламның тууы мен өлімі арасында орналасқан "Жаратылыс" туындысы өмірдің абстрактілі айналысын бейнелейді, ол ДНК-ның спираль тәрізді жіптеріндегі ғарыштық тартым күші арқылы көрсетілген. Ұлы жарылыстан кейін ұрықтық бастама, көркем Едем бағы, одан соң ыдыраған қалалық кеңістіктер пайда болып, ақырында жойылған жер-су рельефіне ұласады, бірақ спираль бастапқы сәтке оралғанда қайта жаңартылады. "Жаратылыс" 2015 жылы Бейлер қорында, Санта-Фе, Нью-Мексикодағы SITE орталығында, сондай-ақ Нью-Йорктегі Санкт-Патрик ескі шіркеуінде таныстырылды.

Аспан қақпасы (2021)

Атауы Майкл Симиноның 1980 жылғы осы аттас фильміне сілтеме жасайды, оның жомарт өндіріс шығындары United Artists компаниясын банкротқа дейін жеткізіп, ортада студиялық үстемдіктің жаңа және берік дәуіріне жол ашты, ол бүгінге дейін сақталып келеді. 2021 жылдың мамыр айында «Аспан қақпасы» Нью-Йорк қаласындағы Хадсон-Ярдс ауданындағы The Shed орталығында көрсетілді. «Аспан қақпасы» 2021 жылдың маусым айында ашылған Майамидегі Перес өнер мұражайында өткен маңызды көрме болды. 2021 жылдың қазан айында «Аспан қақпасы» Нью-Йорктегі The Standard орталығындағы «Цивилизация» (Megaplex) тұрақты инсталляциясын алмастырды. Ив Кляйннің 1960 жылғы «Бос кеңістікке секіру» суретінен шабыттанған «Супержұлдыз» уақытта мұңғығандай көрінетін кейіпкерді ұсынады, ал сол сәттегі құжат ақырындап төмен түседі. «Матрица» эрасынан бұрын түсірілген «Супержұлдыз» фильміндегі қойылым 360 градусқа орнатылған 180 камерамен түсірілді, ол уақыттың 1/500 секундтық бөлігін көрсетеді. 2013 жылы Art Production Fund аясында Брамбилла Time Warner Center орталығында «Антропоцен» атты арнайы видео инсталляциясын ұсынды. Бұл жоба Нью-Йорктің Орталық паркінің оңтүстік-батыс бұрышынан солтүстік-шығыс бұрышына дейінгі жерді бақылау үшін LiDAR сканерлеу технологияларын пайдаланды. 2015 жылдың наурыз айында ол Таймс-скверде «Аполлон XVIII» инсталляциясын ұсынды. Бұл NASA-ның нақты миссияларынан алынған архивтік кадрлар мен компьютерлік графиканы пайдалана отырып, Айға ойдан шығарылған сапарға кері санаудың бейне инсталляциясы болды. 2019 жылы Creative Time және Art Production Fund Брамбиллаға Дүниежүзілік сауда орталығы станциясында көрсетілген «Баспалдақтан төмен түсетін жалаңаш әйел №3» туындысын жасауды тапсырды. «Баспалдақтан төмен түсетін жалаңаш әйел №3» Марсель Дюшанның «Баспалдақтан төмен түсетін жалаңаш әйел №2» суретін машиналық оқыту технологиясын қолдану арқылы уақыт өлшеміне қайта жаңартады. Инсталляция сондай-ақ Францияның Париж қаласындағы Némo биенналесінде, сондай-ақ Нью-Йорктегі Сохо және Флоридадағы Майамидегі Maison Margiela дүкендерінде көрсетілді. Сол жылы Брамбилла Клод Дебюссидің «Pelléas et Mélisande» операсы үшін «Vlaanderen» опера театрында Марина Абрамович, Дамиен Жале, Сиди Ларби Черкауи және Ирис ван Херпенмен бірлесіп жасалған арт-видео фонын жасады. Фон NASA-ның архивтік кадрларын пайдалану арқылы «сахнада ашылатын ғарыш арқылы символистік саяхат жасау» үшін жасалды. 2020 жылы Брамбилла Абрамовичтің «Мария Калластың 7 өлімі» операсы үшін «көрнекі интермеззолар» жасады. «Квайдан», «2001: Ғарыштық Одиссея» және «Толқындарды бұзу» сияқты фильмдерде қолданылған бұлтты танк фотосуреттерінен шабыттанған Брамбилла бөлшектерді модельдеу арқылы импрессионистік, бірақ гиперреалистік аспанды жасады, ол «ария Калластың психологиялық жағдайына немесе ол ойнаған жеті операдағы кейіпкерлеріне тон береді. Әр интермеззо оның өмірінің соңына жеткен кездегі ерекше күйін бейнелейді».

Басқа жобалар

2010 жылы Брамбилла Канье Уэсттің "Power" музыкалық видеосының режиссері болып тағайындалды. Vulture журналына берген сұхбатында ол бұл жұмысты "Канье бейнепортреті" деп сипаттап, оны неоклассикалық картинаны қайта жаңарту арқылы бейнелегенін айтты. Сол жылы ол Yager Development компаниясы жасаған Spec Ops: The Line атты үшінші тұлғадан ату ойынына трейлер түсірді. 2020 жылы Брамбилла "Төрт темперамент" туындысын жасады, онда Кейт Бланшетт грек философы Гален алғаш анықтаған мінез-құлық жіктемесіне сәйкес төрт түрлі мінездік типті сомдады. 2021 жылдың қараша айында "Төрт темперамент" Монреальдегі Phi орталығында өткен толықтырылған шындыққа арналған топтық көрмеге қатысты. Сол жылы ол Жаңа Зеландияның Веллингтон қаласындағы City Gallery-де өткен "Terminal" атты топтық көрмеде "Approach" (1999) видеоинсталляциясын көрсетті. Джон Ф. Кеннеди әуежайында түсірілген кадрларда ұзақ қашықтықтан келген рейстерден ұшып келген жолаушылар таныс адам іздеп терминалға кіреді. Бұл кадрлар телефото линзалары бар видеокамералармен түсіріліп, әрбір адамның келген сәтінде басынан өткізетін өзгеруін күшейту үшін баяулатылды. "Approach" сияқты, Брамбилланың әуежайлар мен олардың маңында түсірген фотосуреттерінен құралған "Transit" жинағы 2000 жылы Booth Clibborn Editions баспасында жарық көрді.

"Синк", шектелген

Оның 2005 жылғы "Sync" қысқаметражды фильмі 2006 жылғы Канн кинофестивалінде және "Destricted" кино антологиясының бөлігі ретінде Санденс кинофестивалінде көрсетілді. "Sync" – Брамбилланың бейне үлгілерін пайдаланған алғашқы жұмысы, ол заманауи танымал мәдениет пен кинодағы графикалық сексуалдық және қатыгездік шегінің артуын көрсетеді.

Құлатушы

Брамбилла режиссерлік дебютін 1993 жылғы 8 қазанда көрсетілімге шыққан «Жоюшы адам» атты футуристикалық әрекет фильмімен жасады, онда Сильвестр Сталлоне, Уэсли Снайпс және Сандра Буллок түсті. Фильм кассада бірінші орынмен дебют жасады және Солтүстік Америкада 58 055 768 доллар, ал әлем бойынша 159 055 768 доллар табыс тапты.

Марапаттар мен мойындау

Брамбилла 2002 жылы «Фильм және бейне үшін Тиффани Комфорт қоры» сыйлығын, ал 2000 жылы Колберт қоры сыйлығын алды.