1864 жылғы АҚА азамат соғысы: Петерсбергтің қамалы

Кіріспе

1864 жылғы американдық Азамат соғысы шайқасы
Потомак армиясы
|күш2=5,400–38,000</div>
|зардап2=4,000 жалпы <div style="line height:1.2em;">(200 қаза тапты, 2,900 жараланды, 900 жоғалып кетті немесе тұтқынға алынды)

Генерал-лейтенант Улисс С. Гранттың 1864 жылғы құрлықтағы науқанындағы Колд-Харбор шайқасынан кейін Потомак армиясы генерал Роберт Э. Лиден қашып, Джеймс өзенінен өтуге кірісті. Құрлықтағы науқанның мақсаты Лидің Солтүстік Вирджиния армиясын шешуші шайқаста жеңу болғанмен, Грант өзінің мақсатын Петербург қаласына, Конфедерацияның астанасы Ричмондқа апаратын жабдықтауды бақылайтын маңызды теміржол торабына ауыстырды. Грант Лидің Петербург құлаған жағдайда Ричмондты қорғай алмайтынын және Грантпен ашық далада шайқасуға мәжбүр болатынын білді. Сондай-ақ, ол 9 маусымдағы сәтсіз алғашқы шабуылдардан Петербург қорғанысының қаншалықты әлсіз екенін білген. Гранттың жоспары үшін жылдамдық маңызды болды, Ли Гранттың мақсатын түсінгенге дейін және Петербургті нығайта алу үшін сәттілікке жету қажеттілігі туды. Ли Гранттың қимылдары туралы 18 маусымға дейін толыққанды білмеді, соған дейін Грант Ричмондты нысанаға алады деп есептеді. Алайда Борегард 9 маусымнан бері Петербургке қауіп төндіретінін үнемі ескертіп келді. Грант Бермуда жүздік науқанында нашар өнер көрсеткен Батлердің Джеймс армиясын Петербургке қарайғы экспедицияны басқаруға таңдады. 14 маусымда ол Батлерге бригадир генерал Уильям Ф. "Балди" Смит басқаратын XVIII корпусты 16,000 адамға дейін, оның ішінде Каутцтың атқыштар дивизиясын қосып, күшейтуді және 9 маусымдағы сәтсіз шабуылдарда қолданылған сол бағытты пайдалануды бұйырды. Потомак армиясының генерал-майор Винфилд С. Хэнкок басқаратын II корпусы Смиттің соңынан ермек. Грант соғыстан кейінгі естеліктерінде: "Мен сол кезде Петербургті оңай басып алуға болатындығына сендім және қазір де солай ойлаймын" деп жазды. Конфедерация үшін бір артықшылық – Диммок желісінің күші, жер жұмыстары мен траншеялармен байланыстырылған мықты артиллериялық позициялар, қаланы айналып, шығыс және батысқа қарай Аппоматтокс өзеніне бекітілген. Борегардтың бүкіл желіні қорғауға жеткілікті әскері болмағандықтан, ол бригадалық генерал Генри А. Уайз басқаратын 2,200 әскерін солтүстік-шығыс секторында, Аппоматтокс өзеніндегі Redan No 1 мен Redan No 23 арасында, оңтүстік-шығыста Норфолк және Петербург теміржолын қорғау үшін шоғырландырды. Мұндай шоғырландыруға қарамастан, жаяу әскерлердің арасы 3 метрдей болды. Оның қалған 3,200 әскері Бермуда жүзінде Батлер армиясымен бетпе-бет келді.

After the Battle of Cold Harbor in Lieutenant General Ulysses S. Grant's 1864 Overland Campaign, the Union Army of the Potomac slipped away from General Robert E. Lee and began crossing the James River. Although the Overland Campaign's objective had been to defeat Lee's Army of Northern Virginia in a decisive battle, Grant changed his objective to be the city of Petersburg, an important rail junction that controlled the supplies leading to the Confederate capital of Richmond. Grant knew that Lee could not protect Richmond if Petersburg fell and he would be forced to battle Grant in the open. He also knew from the unsuccessful first assaults on June 9 how weak the Petersburg defenses actually were. Speed was essential to Grant's plan, requiring success before Lee realized Grant's objective and could reinforce Petersburg. Lee was not in fact fully cognizant of Grant's moves until June 18, assuming until then that Grant would target Richmond. Beauregard, however, had been loudly warning of the danger to Petersburg since June 9. Grant selected Butler's Army of the James, which had performed poorly in the Bermuda Hundred Campaign, to lead the expedition toward Petersburg. On June 14 he directed Butler to augment the XVIII Corps, commanded by Brigadier General William F. "Baldy" Smith, to a strength of 16,000 men, including Kautz's cavalry division, and use the same route employed in the unsuccessful attacks of June 9. The II Corps of the Army of the Potomac, commanded by Major General Winfield S. Hancock, would follow Smith. Grant wrote in his post war memoirs, "I believed then, and still believe, that Petersburg could have been easily captured at that time." One advantage for the Confederates was the strength of the Dimmock Line, formidable artillery positions connected by earthworks and trenches for over 10 mile (16 km), circling the city and anchored on the Appomattox River to the east and west. Since Beauregard had insufficient men available to defend the entire line, he concentrated 2,200 troops under Brigadier General Henry A. Wise in the northeastern sector, between Redan number 1 on the Appomattox River and Redan number 23, protecting the Norfolk and Petersburg Railroad to the southeast. Even with this concentration, infantrymen were spaced 10 feet (3 m) apart. His remaining 3,200 men were facing Butler's army at Bermuda Hundred.

15 маусым

Балди Смит пен оның әскері 15 маусымда таңнан кейін Аппоматтокс өзенін кешіп өтті. Оның күші бригадир-генералдар Уильям Т. Х. Брукс, Джон Х. Мартиндейл және Эдвард В. Хинкстің жаяу әскер дивизияларынан, сондай-ақ бригадир-генерал Август Каутцтың атқыштар дивизиясынан тұрды. Көліктік кемелер осы дивизияларды қарсы жағалаудағы түсіру орындарына шамалы ретсіз жеткізді, Смит жоспарларын шатастырып, қайта ұйымдастыруға уақытты ысырап етті. Каутцтың атқыштар дивизиясына жаяу әскердің алға жылжуын қамтамасыз ету тапсырылды, Брукс пен Мартиндейл Сити-Пойнт теміржолымен жүріп өтеді, ал Хинкстің АҚШ-тың афроамерикалық әскерлері Джордан-Пойнт жолымен шабуылдайды. Түсіруден кейін де қиындықтар жалғасты. Атқыштар Петербургтің солтүстік-шығысындағы Бейлор фермасында күтпеген бекініске тап болды. Хинкстің әскері конфедераттарға екі шабуыл жасап, бір зеңбірекке қол жеткізді, бірақ жалпы алға жылжу кешке дейін кешіктірілді. Смит барлау жүргізіп, жау позициясының күштілігіне қатысты алаңдауға қарамастан, күшті ұрыс желісімен қорғаныс құрылыстарын басып алуды жоспарлады. Оның артиллерия командирі барлық аттарды бірден суаруға рұқсат бергендіктен, ол тағы да кешіктірілді, бұл артиллерияны шамамен сағат 19:00-ге дейін жеткізуге мүмкіндік бермеді.

Смит кешіккен кезде Каутц конфедераттардың оң фланкіндегі Редан нөмірі 20-ға жақын теміржолға жетті. Бригадир-генерал Джеймс Диринг басқаратын шамамен 600 конфедерат Каутцты артиллериямен бомбалады, ал одақтас атқыштар желіге жақынға жетпеді. 9 маусымдағы шайқас сияқты, Каутц Смит оң жағынан шабуылдайтынының белгілерін іздеді, бірақ ештеңе естімеді, сондықтан бас тартып, кері шегінді. Смит шабуылды бастағанда, оның ұрысшылары 3,5 миль (6 км) фронт бойынша жер бедерін басып алды, 3 және 5–11 батареяларын жаулап алып, конфедераттарды Харрисон сағасындағы нашар қорғаныс желісіне шегінуге мәжбүр етті. Осы бастапқы жетістікке және алдында қорғалмаған қала тұрғанына қарамастан, Смит шабуылды таңға дейін жалғастыру үшін күтуге шешім қабылдады. Осы уақытқа дейін Винфилд Хэнкок Смит штабына келді. Әдетте шешімді және жанкешті Хэнкок, Смиттен жоғары тұрғандықтан, бұйрықтары мен күштердің орналасуына қатысты сенімсіздік танытып, ерекше жағдайда Смит пікіріне көнді. Смит 15 маусымдағы әрекетсіздігі оның соңғы жауынгерлік командасы болды. Батлер Смитті "кешігуге" айыптады, дау Грантқа дейін жетті. Грант бастапқыда Джеймс армиясының қолбасшысы ретінде Батлерді Смитпен алмастыруды жоспарласа да, ол ақырында Батлерді қызметте қалдырып, Смитті Нью-Йоркке басқа бұйрықтарды күтуге қайта тағайындады, олар ешқашан берілген жоқ. Борегард кейінірек Петербургтің "сол сәтте федералды қолбасшының ықпалында болғанын, ол оны жалдап алғандай болғанын" жазды. Бірақ ол өзіне берілген уақытты тиімді пайдаланды. Ричмондтан шұғыл сұраныстарына жауап ретінде ешқандай нұсқау алмағандықтан, ол Хоулетт сызығынан қорғанысын біржақты түрде алып тастауға шешім қабылдады, бұл Батлер армиясын Бермуда жүзінде тұнқырып, генерал-майорлар Роберт Хок пен Бушрод Джонсонның дивизияларын жаңа Петербург қорғаныс желісіне жіберді. Батлер бұл мүмкіндікті пайдаланып, әскерін Петербург пен Ричмонд арасында жылжытып, конфедераттардың астанасын құртуы мүмкін еді, бірақ ол тағы да әрекет етуге батыл болмады.

While Smith was delaying, Kautz reached the railroad near Redan number 20 on the right flank of the Confederate line around noon. Approximately 600 Confederates under Brigadier General James Dearing bombarded Kautz with artillery and the Union cavalrymen got no closer than from the line. In a manner similar to the June 9 battle, Kautz listened for evidence that Smith was attacking to his right and, hearing none, gave up and withdrew. When Smith finally started his attack, his skirmishers swept over the earthworks on a 3.5 mile (6 km) front, capturing Batteries 3 and 5–11, causing the Confederates to retreat to a weaker defensive line on Harrison's Creek. Despite this initial success and the prospect of a virtually undefended city immediately to his front, Smith decided to wait until dawn to resume his attack. By this time Winfield Hancock had arrived at Smith's headquarters. The normally decisive and pugnacious Hancock, who outranked Smith, was uncertain of his orders and the disposition of forces, and uncharacteristically deferred to Smith's judgment to wait. Smith's timid service on June 15 would turn out to be his last combat command. Butler indirectly accused Smith of "dilatoriness" and the dispute escalated to Grant. Although Grant originally contemplated replacing Butler by Smith as commander of the Army of the James, he eventually retained Butler and reassigned Smith to New York to await further orders, which were never issued. Beauregard wrote later that Petersburg "at that hour was clearly at the mercy of the Federal commander, who had all but captured it." But he used the time he had been granted to good advantage. Receiving no guidance from Richmond in response to his urgent requests, he unilaterally decided to strip his defenses from the Howlett Line, which was bottling up Butler's army in Bermuda Hundred, making the divisions of Major Generals Robert Hoke and Bushrod Johnson available for the new Petersburg defensive line. Butler might have used this opportunity to move his army between Petersburg and Richmond, which would have doomed the Confederate capital, but he once again failed to act.

16 маусым

16 маусым таңына қарай Борегард қорғаныс шебіне шамамен 14 000 әскер жинады, бірақ бұл оған қарсы тұрған 50 000 федералға қарағанда едәуір аз болды. Грант генерал-майор Амброуз Бернсайдтың IX корпусымен келді, Хэнкоктың бұйрықтарындағы шатасуды түзеді және қорғаныс шебіндегі нашар жерлерді анықтау үшін барлауға бұйрық берді. Генерал-майор Джордж Мид келгенге дейін Потомак армиясының уақытша қолбасшысы болған Хэнкок, оң жақта Смиттің XVIII корпусын, ортада өзінің II корпусын және сол жақта Бернсайдтың IX корпусын дайындады. Хэнкоктың шабуылы сағат 17:30 шамасында басталды, үш корпус та баяу жылжуға көшті. Борегардтың әскері қаһарлы түрде шайқасты, жаңадан бұзылған жерлерге артта көкпірлер орнатты. Генерал Мид келгеннен кейін екінші шабуылға бұйрық берілді, ал бригадир генерал Фрэнсис С. Барлоу өзінің дивизиясын Редан 13, 14 және 15-ке қарсы шабуылға жіберді. Конфедерация артиллериясының оқ жауыны одақ әскеріне ауыр шығын келтірді, соның ішінде танымал Ирландия бригадасының командирі полковник Патрик Келли қаза тапты. Барлоудың әскері мақсаттарын басып алғанмен, қарсы шабуыл оларды кері шегіндіріп, көптеген одақ әскерін тұтқынға алды. Құтқарылғандар жаудың бекіністеріне жақын ор қазды.

17 маусым

17 маусым күні үйлестірілмеген Одақтың шабуылдары басталды, олардың біріншісі сол жақтан болды. Бернсайдтың IX корпусының бригадир генерал Роберт Б. Поттер басқаратын екі бригадасы Конфедерация шебіне жасырын түрде жақындап, таңертең күтпеген шабуыл жасады. Алғашқыда сәттілікке жеткен шабуыл нәтижесінде Конфедерацияның шамамен бір мильдік бекінісі мен 600-ға жуық тұтқын басып алынды, бірақ Поттердің әскері басқа бекіністерді іздеп алға жылжуға тырысқанда, бұл күш-жігер сәтсіз аяқталды. Олардың жылдамдығы артындағы шатқалдағы қиылған ағаштармен шектелді, ал Конфедерация артиллериясы оларды бүйірден атқылап, қиын жағдайға түсірді. Сағат 14:00-де IX корпус бригадир генерал Джон Ф. Хартранфт бригадасының жетекшілігімен екінші шабуылға көшті. Олар Конфедерация шебіне тік бұрышпен жіберілді, бұл оларды жақтан атқылауға осал қылды. Кешке бригадир генерал Джеймс Х. Ледли дивизиясының шабуылы да сәтсіз аяқталды, осы шабуыл кезінде Ледлинің мас күйде болғаны байқалды (бұл Кретер шайқасында қайталанып, жағымсыз үлгіге айналды). Күндіз Борегардтың инженерлері Диммок шебінен батысқа қарай шамамен бір мильге созылатын, Тейлор тармағы деп аталатын Аппоматтокс өзені бойында жаңа қорғаныс позицияларын дайындады. Түн ортасында Конфедерация әскері жаңа позицияға шегінді. Борегард Роберт Лиден қолдау немесе қамқорлық күтпегенін білдірді, соғыстан кейін бірнеше жыл өткен соң: «Солтүстік Вирджиния армиясы әлі алыс болды және мен оның көрнекті қолбасшысына он бір мыңнан аз адаммен Гранттың бүкіл армиясымен шайқасып жатқанымды түсіндіре алмадым». Ли Борегардтың барлық өтініштерін жүйелі түрде қабылдамады және тек оның ұлы, кавалерия генерал-майоры В. Х. Ф. «Руни» Ли Гранттың өзен арқылы қозғалысын растағаннан кейін ғана Петербургтегі қауіпті жағдайды мойындады. Ол дереу 18 маусым күні таңғы сағат 3-те шаршаған Оверленд кампаниясынан кейін Петербургке екі дивизиясын жіберді.

June 17 was a day of uncoordinated Union attacks, starting on the left flank where two brigades of Burnside's IX Corps under Brigadier General Robert B. Potter stealthily approached the Confederate line and launched a surprise attack at dawn. Initially successful, it captured nearly a mile of the Confederate fortifications and about 600 prisoners, but the effort eventually failed when Potter's men moved forward to find another line of entrenchments. Their mobility was limited because of tangled logs in a ravine behind them and Confederate guns were able to strike them with enfilade fire. At 2 p. m., the IX Corps launched a second attack, led by the brigade of Brigadier General John F. Hartranft. They were somehow sent forward at a right angle to the Confederate line, which left them vulnerable to enfilading fire. In the evening, Brigadier General James H. Ledlie's division also failed in its assault, during which Ledlie was observed to be drunk (a behavioral pattern that would repeat itself notoriously at the Battle of the Crater). During the day, Beauregard's engineers had laid out new defensive positions a mile to the west of the Dimmock Line, running along a creek named Taylor's Branch to the Appomattox. Late that night the Confederates pulled back to their new position. Beauregard expressed his frustration with the lack of support or concern from Robert E. Lee, writing years after the war, "The Army of Northern Virginia was yet far distant, and I had failed to convince its distinguished commander of the fact that I was then fighting Grant's whole army with less than eleven thousand men." Lee had systematically ignored all of Beauregard's pleas and it was not until his own son, cavalry Major General W. H. F. "Rooney" Lee, had verified Grant's movements across the river, that he acknowledged the current perilous situation at Petersburg. He immediately dispatched two divisions of his men, exhausted from the Overland Campaign, to Petersburg, beginning at 3 a. m. on June 18.

18 маусым

Лидің генерал-майор Джозеф Б. Кершоу мен Чарльз В. Филд басқаратын екі дивизиясы келген соң, Борегард қаланы қорғауға 20 000-нан астам әскерге ие болды, бірақ Грант әскері генерал-майор Губернатор К. Уорреннің V корпусы келгенімен және 67 000 федералды әскермен күшейді. Бірінші одақтың шабуылы таңертең басталды, одақтың оң жағындағы II және XVIII корпус шабуылды бастады. Ханкок Гетисбургтегі ескі жарақатының әсерін сезіне бастады және II корпустың басқаруын генерал-майор Дэвид Б. Бирниге тапсырды. II корпустың әскерлері Конфедерация шебіне қарсы жылдам ілгерілегеніне таң қалды, Борегардтың оны түні бұрын артқа жылжытқанын білмеді. Олар екінші қатарға жеткен кезде шабуыл дереу тоқтады және корпус бірнеше сағат бойы Конфедерацияның қатты атысынан зардап шекті. Түске қарай шабуылға қосылу үшін үлкен қашықтықты жүріп келген IX және V корпус, II корпустың қасына келді. Майор-генерал Орландо Б. Уилкокс басқаратын IX корпустың дивизиясы жаңа шабуылға шықты, бірақ Тейлордың саласы арқылы өтетін батпақ пен ашық далаларда ауыр шығынға ұшырады. Уилкокс дивизиясы 1000 әскермен ғана шықты. Уорреннің V корпусы Ривстің шығыңқы бөлігінде (сонымен қатар 27-ші батарея деп те аталады, Dimmock шебі Иерусалим тақтайша жолымен қиылысқан жер, қазіргі АҚШ 301-ші тас жолы) қатты атыстан тоқтатылды. Бұл шабуылда бірінші бригаданың командирі, полковник Джошуа Лоренс Чемберлен ауыр жарақат алды. Оның жарақаты өлімге әкелуі мүмкін деп есептелді және Чемберлен генерал Гранттан майданда бригадир генерал шеніне көтерілді. Сағат 18:30-да Мид соңғы шабуылға бұйрық берді, ол да қорқынышты шығынмен сәтсіз аяқталды. Шабуылға шыққан алдыңғы полктердің бірі – 1-ші Мэн ауыр артиллерия полкі, 900 әскері бар, олар негізінен гарнизондық міндеттерді атқарып, артиллерияны пехотаға айналдырған. Полк шабуылда 632 әскерін жоғалтты, бұл соғыс бойында кез келген полк үшін ең ауыр шығын болды.

With the arrival of Lee's two divisions, under Major General Joseph B. Kershaw and Charles W. Field, Beauregard had over 20,000 men to defend the city, but Grant's force had been augmented by the arrival of Major General Gouverneur K. Warren's V Corps and 67,000 Federals were present. The first Union attack began at dawn, started by the II and XVIII Corps on the Union right. Hancock began to suffer effects from his lingering Gettysburg wound and he turned over command of the II Corps to Major General David B. Birney. The men of the II Corps were surprised to make rapid progress against the Confederate line, not realizing that Beauregard had moved it back the night before. When they encountered the second line, the attack immediately ground to a halt and the corps suffered under heavy Confederate fire for hours. By noon, the IX and V Corps, which had a longer distance to march to join the attack, came up alongside the II Corps. Major General Orlando B. Willcox's division of the IX Corps led a renewed attack but it suffered significant losses in the marsh and open fields crossed by Taylor's Branch. Willcox's division emerged with only 1,000 men standing. Warren's V Corps was halted by murderous fire from Rives's Salient (also known as Battery 27, the position where the Dimmock Line crossed the Jerusalem Plank Road, present day U. S. Route 301), an attack in which Colonel Joshua Lawrence Chamberlain, commanding the First Brigade, First Division, V Corps, was severely wounded. His wound was believed to be mortal and Chamberlain was granted a battlefield promotion to brigadier general by General Grant. At 6:30 p. m., Meade ordered a final assault, which also failed with more horrendous losses. One of the leading regiments was the 1st Maine
Heavy Artillery Regiment, 900 men that had been converted from essentially garrison duty manning artillery to be infantrymen at the start of the Overland Campaign. The regiment quickly lost 632 men in the assault, the heaviest single battle loss of any regiment during the entire war.

Салдары

Төрт күндік шабуылдардан ешқандай нәтиже шығармаған Мид әскеріне бекініс қазуға бұйрық берді. Одақ әскерінің жоғалғандары 11 386 адамды құрады (1688 қаза тапты, 8513 жараланды, 1185 жоғалып кетті немесе тұтқынға алынды), Конфедерация әскерінің жоғалғандары 4000 адамды құрады (200 қаза тапты, 2900 жараланды, 900 жоғалып кетті немесе тұтқынға алынды).

Сақтау

Петербург ұлттық шайқас алаңы Петербург маңындағы шайқас өрістерінің тек бір бөлігін қамтиды. Америкалық шайқас алаңдарын сақтау қоры және оның серіктестері 2023 жылдың ортасына дейін Петербург шайқасының 131 акр жерін сақтап қалды.

Мемуарлар және негізгі көздер

Грант, Улисс С. Жеке естеліктер. 2 томдық. Чарльз Л. Вебстер және компаниясы, 1885–86 жж. Лонгстрит, Джеймс. Манассастан Аппоматтоксқа дейін: Америка Азамат соғысы естеліктері. Нью-Йорк: Da Capo Press, 1992 ж. Алғаш рет 1896 ж. Дж. Б. Липпинкотт және Ко. баспасында жарық көрген. Портер, Хорас. Грантпен бірге жорық. Нью-Йорк: Century Co., 1897 ж. АҚШ Соғыс министрлігі, Көтеріліс соғысы: Одақ және Конфедерация армияларының ресми құжаттарының жинағы. Вашингтон, округ Колумбия: АҚШ Үкіметтік баспаханасы, 1880–1901 жж.