Англиядағы Бьюр өзені

Кіріспе

Норфолк, Англиядағы өзен. Бюре өзені – Англияның Норфолк графтығындағы өзен, көп бөлігі Бродста орналасқан. Бюре Мелтон Констебльге жақын, Айлшамнан ағысқа қарсы қарай бастау алады, ол бастапқы навигациялық бөлігі болған. Бүгінде навигациялық бөлігінің бастапқы нүктесі Колтишалл көпірінен 16 км (10 миль) төменде жатыр. Айлшам шлюзі мен Бёрг көпірінен өткен соң Бюре Бекстон Ламмас, Колтишалл, Белоу, Вроксем, Хорнинг қалаларынан өтеді, Сент-Бенетт аббаттығының жанынан, Оби, Акл, Стоксби арқылы, Халвергейт батпақтарының солтүстік шекарасы бойымен, Ранхам және Ұлы Ярмут қалаларына жетеді, онда ол Брейдон суымен қосылып, Горлстон қаласында теңізге құяды. Оның екі ірі саласы бар: Турн және Ант өзендері. Сондай-ақ, Тринити Бродс (Ормесби, Рольсби және Филби Брод) негізгі желіге жалғастыратын Мук Флит та бар. Басқа шағын салаларына Ховтоннан жоғары жағынан Бюреге қосылатын Хор өзені, Айлшамға жақын Бёргке құятын Сирмейд және Ингуорт ауылына жақын негізгі өзенге қосылатын Скарроу Бек кіреді.

Тарих

Бьюр өзені 1685 жылдан бастап, кем дегенде, Хорстед Миллге дейін 50 шақырымға (31 миль) қарай саяхаттауға болатын, осы уақыттан бастап Мэйтон Манор Хаусының 2 шақырымына (1 миль) дейін көмір, астық және ағаш жүктері тасымалданды. Сол кезде өзенді жақсарту арқылы қайықтардың үйге жетуіне мүмкіндік беру керектігі айтылды. Кемелер Колтишаллдан әрі жүре алмады, сондықтан Айлшамға арбалармен тасымал жасалды, олар Колтишаллдағы кемелерден жүктелді де солтүстікке, немесе Кромерден келген қайықтардан жүктелді де оңтүстікке тасымалданды. 1773 жылы кеме қатынасының шектерін кеңейту жоспарлары жасалды. 1773 жылдың 7 сәуірінде Парламент актісі қабылданды, ол Колтишаллдан Айлшамға дейін жақсартуға рұқсат берді, Джон Адейдің бағалауынша, бұл 6000 фунт стерлинг тұрады. Осыған дейін 1500 фунт стерлинг жиналған немесе оған уәде берілген, ал қалған сома жарна арқылы төленуі тиіс болды. Адей Бюро комиссарларының хатшысы болып қызмет етті, ал Джон Смит инженер болып тағайындалды. Жұмыс 1774 жылдың 29 маусымында басталды, ал Колтишаллдағы шлюздер мен каналдар 1775 жылдың 16 наурызына дейін аяқталды, содан кейін алғашқы қайық шлюзді пайдаланды. Содан кейін прогресс баяулады, өйткені 1777 жылдың қазан айында Смит осы уақытқа дейін 3600 фунт стерлинг жұмсағанын, бірақ жұмысты аяқтау үшін тағы 2951 фунт стерлинг қажет екенін мәлімдеді. Ақшасы біткен сияқты, бірақ Смит 18 саудагер мен жер иесі 50 мен 150 фунт стерлинг арасында несие бергеннен кейін жұмысты жалғастыруға көндірілді. 1779 жылдың наурыз айында Джон Грин Вроксемнен бірлескен инженер болып тағайындалды және жаңа су жолы 1779 жылдың қазан айында ашылды. Бес шлюз салынды: Айлшамда, Айлшам диірменінің жанындағы Бургде, Окснид диірменінде, Окснид Ламас және Колтишаллдағы Бакстон диірменінде. Бір ай ішінде комиссия мүшелері өзен төселінің саздануын анықтады, бұл кеме жүретін тереңдікті азайтады, және өзен төселін «дидл» деп аталатын қазығышпен қазу тұрақты әрекет болды. 13 тонна жүк тасымалдайтын шағын кемелер ұн, ауыл шаруашылығы өнімдері, көмір және ағаш тасымалдау үшін пайдаланылды. Окснидтегі кірпіш зауыты да кемелермен қамтамасыз етілді, ал Колтишаллдан төмен, марль Хорстед Холлдың иелігіндегі кеме жүретін каналдар жүйесімен қамтамасыз етілген шұңқырлардан тасымалданды. Марль саудасы 1870 жылға дейін жалғасты, бірақ каналдар «Кіші Швейцария» деп аталатын аймақта сақталды. Әр диірменде шлюздерді орнату үшін каналдар жасалды, бірақ Айлшамда шамамен 2 шақырымдық (1 миль) ұзын канал салынды, ол қоймалар салынған алаңшаға дейін созылды. Содан кейін кемелер Айлшам диірменінің тоғанына жете алатын, онда олар астық жеткізіп, ұн тасымалдайтын. Кеме қатынасы 1880 жылға дейін сәтті болды, содан кейін теміржол бәсекелестігі пайда болды, ол Бьюр аңғарынан өткен Шығыс Норфолк теміржолы түрінде болды. Шығыс Норфолк кейіннен Ұлы Шығыс теміржолының бөлігіне айналды. 1883 жылы Шығыс және Мидлендс теміржолы Мелтон Констеблден Солтүстік Уолшамға дейінгі желісінде терминал алабының жанында теміржол стансасын ашқан кезде, одан әрі бәсекелестік пайда болды. Оған қарамастан, кемелер 1912 жылға дейін кеме қатынасын пайдаланды, содан кейін апатты су тасқыны шлюздерге зиян келтірді. Зиянды бағалау бойынша жөндеуге 4500 фунт стерлинг қажет болады, оны комиссия мүшелері таба алмады, сондықтан кеме қатынасы тоқтатылды. Бұл акт 1928 жылы ресми түрде бекітілді. 1933 жылы Окснид Ламас шлюзы толтырылды, бірақ басқа құрылымдар сақталды, бірақ шлюз қақпалары шлюздермен ауыстырылды.

The River Bure has been navigable for some 31 mile (50 km) as far as Horstead Mill, near Coltishall, since at least 1685, when cargoes of coal, corn and timber were carried to within 1 mile (2 km) of Meyton Manor House. It was stated at the time that the river could be improved to enable boats to reach the house. Vessels could not travel beyond Coltishall, and so Aylsham was served by carts, either loaded from wherries at Coltishall and carried north, or loaded from boats at Cromer and carried south. Plans to extend the limit of navigation were drawn up in 1773. An Act of Parliament was obtained on 7 April 1773, authorising improvements from Coltishall to Aylsham, which John Adey estimated would cost £6,000. Some £1,500 had already been raised or promised, and the balance was to be funded by subscriptions. Adey acted as clerk to the Bure Commissioners, while John Smith was appointed as engineer. Work began on 29 June 1774, and the lock and cut at Coltishall were completed by 16 March 1775, when the first boat used the lock. Progress after that was slow, for in October 1777 Smith announced that he had spent £3,600 so far, but estimated that a further £2,951 would be required to complete the work. It appears that the money had run out, but Smith was persuaded to carry on after 18 traders and landowners provided loans of between £50 and £150. John Green of Wroxham was appointed as joint engineer in March 1779, and the new waterway finally opened in October 1779. Five locks were provided, at Aylsham, Burgh near Aylsham Mill, Oxnead Mill, Buxton Mill at Oxnead Lamas and Coltishall. Within a month, the Commissioners found that silting of the river bed had occurred, reducing the navigable depth, and dredging of the river bed using a scoop, known locally as a didle, was a regular activity. Small wherries, capable of carrying 13 tons, were used for the carriage of flour, agricultural produce, coal and timber. A brickyard at Oxnead was also served by the boats, while below Coltishall, marl was carried away from pits which were served by a system of navigable dikes on the estate of Horstead Hall. The marl trade continued until 1870, but the dikes remain, in an area called Little Switzerland. At each of the mills, cuts were made to accommodate the locks, but at Aylsham a longer cut of about 1 mile (2 km) was made, ending at a basin where warehouses were constructed. Boats could also get from there to Aylsham Mill Pool, which enabled them to deliver grain and carry flour away. The navigation was reasonably successful until 1880, when railway competition arrived, in the form of the East Norfolk Railway, which followed the Bure valley. The East Norfolk later became part of the Great Eastern Railway. Further competition arrived in 1883, when the Eastern and Midlands Railway opened a railway station near the terminal basin on its line from Melton Constable to North Walsham. Despite this, wherries were using the navigation until 1912, when a disastrous flood damaged the locks. Assessment of the damage suggested that repairs would cost £4,500, which the Commissioners could not find, and so the navigation was abandoned. This act was formalised in 1928, when it was officially abandoned. Oxnead Lamas Lock was filled in, in 1933, but the other structures remain, although the lock gates have been replaced by sluices.