Америкалық эксперименталды әскери патрон .276 Pedersen

Кіріспе

.276 Педерсен (7×51 мм) патроны – АҚШ Армиясы үшін әзірленген 7 мм-лік эксперименталды оқ-дәрі. Ол Педерсен мылтығында және болашақта M1 Garand болар мылтықтың алғашқы үлгілерінде қолданылды.

Қорытынды

1923 жылы АҚШ-та жасалған, жаңа жартылай автоматты мылтықтар мен пулеметтерде .30-06 Springfield-ті алмастыру мақсатында болған. Алғаш ұсынылғанда, M1 Garand мылтықтары .276 Pedersen патронына қалибрленген, оның ерекше блокты жинағыштарында он оқ сақталған.

Тарих және техникалық жазбалар

Педерсеннің патроны 0,284 дюймдік (7 мм) оқты атып шығарды. Қазіргі итальяндық 6,5×52 мм (0,268 дюйм) Carcano немесе жапондық 6,5 мм (0,264 дюйм) Arisaka патрондарымен салыстырғанда, ол 140 немесе 150 граммдық (9,1 немесе 9,7 г) оқтармен секундқа шамамен 2400 фут (730 м/с) жылдамдықпен ұшып шықты. Патронның корпусы 51 мм (2 дюйм) ұзындықта және айтарлықтай конус тәрізді болды. Конустық корпус патронды алуды жеңілдетеді, бірақ Калашников автоматтарына ұқсас, жоғары иілген дүңгіршектерді пайдалануды талап етеді. Дегенмен, Педерсен мен Гаранд мылтықтарының қысқа дүңгіршектері үшін бұл маңызды емес еді. M1903 сияқты салмақты қаруға кішірек патрон қажет болды. Педерсеннің патроны, әскери мылтық патрондарымен салыстырғанда, әлсіз болғандықтан, компромис ретінде қарастырылды. Бұл төмендетілген кері соққы энергиясы, қолда бар технологиямен сенімді, жеңіл жартылай автоматты мылтықты жасауға мүмкіндік берді. Осы бастапқы жартылай автоматты мәселелерді шешкеніне қарамастан, Garand таңдалды, себебі ол сенімді жұмыс істеу үшін майланған патрон корпусын қажет етпеді. Garand бастапқыда .276 Pedersen патронымен жабдықталуы жоспарланған, бірақ жаяу әскердің барлық қаруларын (пулеметтерді қоса алғанда) жаңа патронға ауыстырудың логистикалық қиындықтары өте қымбат деп бағаланды. Сондықтан Garand .30-06 патронымен жабдықталды, бұл жаңа патронның қажеттілігін жойды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін британдық конструкторлар Педерсеннен өзгеше себептермен 7 мм аралық қуатты патрондар сериясын ұсынды. Олар немістердің өте табысты 7,92 мм Kurz патронына және осы мәселе бойынша жүргізілген түрлі зерттеулерге жауап іздеді. АҚШ негізінен .30 калибрлі патронды таңдады, себебі олар мылтық пен пулемет арасында ортақ патрон болуын қалады, сонымен қатар 2000 ярдық қашықтықта тиімділік пен аралық тосқауылдарды тесіп өту қажеттілігін де ескерді. Соғыстан кейін автоматты мылтықта қолдануға арналған қысқа .30 патронын әзірлеу басталды, нәтижесінде 7,62×51 мм NATO патроны пайда болды. Бұл патрон .30-06 патронынан сәл қысқа және жеңіл болды, сонымен қатар баллистикалық көрсеткіштері де жақсырақ еді. Британдық зерттеулер .280 British патронымен аяқталды, ол .276 Pedersen патронымен калибрі, оқ салмағы және жылдамдығы бойынша логистикалық ұқсастықтарға ие болды, бірақ қашықтығы, баллистикалық коэффициенті немесе жаралау қуаты бойынша ерекшеленді. .276 Pedersen немесе кейін .280 British патрондарын қабылдамаса да, 6,5-7 мм диаметрлі аралық қуатты әскери патронның тұжырымы жойылған жоқ. 7,62 мм NATO патроны қабылданғаннан кейін көп ұзамай Armalite өздерінің AR 10 мылтығын бағалауға ұсынды, ал АҚШ Армиясы оны .256 калибрлі оқтарды атуға бейімдеуді ұсынды. Бұл ұсыныс сәтті болмаса да, армия кейіннен 6 мм SAW патронының көптеген зерттеулерін жүргізді. Олар тағы да автоматты мылтық пен пулемет патрондарын бір патронмен алмастыруға тырысты. .276 Pedersen жартылай автоматты мылтықтар үшін 7 мм жаяу әскер патронының тұжырымын ұсынғаннан кейін шамамен 100 жыл өткен соң, 2022 жылдың 19 сәуірінде АҚШ Армиясы .277 Fury (6.8 x 51 Common) патронын АҚШ Армиясының жалпы мақсаттағы патроны ретінде қабылдады. Бұл патрон 7,04 мм оқты екі бөліктен тұратын, мойны тарылған 7,62 x 51 NATO корпусында ұсынады. Оның басы тоттанбайтын болаттан жасалған, ал корпусы мыстан жасалған, бұл қажетті қашықтықта перфорацияны, жаралауды және траекторияның жазықтығын қамтамасыз ету үшін қажетті қысымның үлкен өсуіне төтеп беруге мүмкіндік береді. Бұл патронның қабылдануы армияның 1923 жылғы қорытындысын жоққа шығарады, ол .30 калибрлі стандартты қабылдау туралы (содан кейін .276 Pedersen патронын қабылдамаумен белгіленді) және ақырында баллистикалық көрсеткіштерді генерал Дуглас Макартурдың 7 мм оқтың орнына Бірінші дүниежүзілік соғыстан қалған артық .30-06 патрондарын пайдалану туралы шешімінен бұрынғы деңгейге қайтаруға мүмкіндік береді. Жаңа 7 мм .277 Fury патроны жаяу әскердің ұрыс мылтығында да, арнайы пулеметте де қолданылады және екі қару жүйесінде де 7 мм оқпен талап етілетін баллистикалық көрсеткіштерге жету үшін қажетті жоғары камералық қысымды (80 90 000 PSI) ескі патрондардың (55 60 000 PSI) қысымынан асып түседі.

Pedersen's round fired a 0.284 inch (7mm) bullet. Comparable to the contemporary Italian 6.5×52mm (0.268 in) Carcano or the Japanese 6.5mm (0.264 in) Arisaka, it produced velocities of around 2,400 feet per second (730 m/s) with 140 or 150 grain (9.1 or 9.7 g) projectiles. The case was two inches (51 mm) long with significant taper. Tapered cases simplify the extraction, but require the use of highly curved magazines similar to the Kalashnikov, although for the short magazines of the Pedersen and Garand rifles, this was immaterial. A weapon of the same weight as the M1903 needed to fire a smaller cartridge. Pedersen's cartridge was viewed as a compromise as it was underpowered compared to most military rifle cartridges. This decreased recoil energy made possible a reliable, lightweight semi automatic rifle with existing technology. Despite overcoming these early semi automatic problems, the Garand was chosen because it did not require the use of lubricated cartridge cases for reliable function. The Garand was originally going to be chambered in the .276 Pedersen, but the logistics of changing all of the infantry's guns (including machine guns) to a new round was judged cost prohibitive, so the Garand was chambered in .30 06, removing the need for the new cartridge. Immediately after World War II, British designers introduced a series of intermediate power 7mm cartridges for a different reason than Pedersen. They sought an answer to the Germans' highly successful 7.92mm Kurz and various studies on the matter. The U. S. stuck with the .30 caliber mostly out of a desire to have a common cartridge between rifle and machine gun combined with the perceived necessity for effectiveness out to 2,000 yards and perforation of intermediate barriers. Development of a shorter .30 round specifically for use in an autoloading rifle began after the war, and resulted in the 7.62×51mm NATO, a shorter and slightly lighter round that gave slightly superior ballistics to the .30 06. The British studies on various cartridges culminated in the .280 British cartridge, which shared logistic similarities to the .276 Pedersen in caliber, bullet weight and velocity, but not in range, Ballistic Coefficient or wounding power. Despite the failure to adopt either the .276 Pedersen or later .280 British, the concept of an intermediate power military cartridge of a 6.5 to 7mm diameter was far from dead. Shortly after the 7.62mm NATO cartridge was adopted, Armalite submitted their AR 10 for evaluation, the U. S. Army suggested they redesign the gun to fire a .256 caliber projectile. Although this suggestion was fruitless, the Army later engaged in many studies of a 6mm SAW cartridge. They, once again, sought to replace autoloading rifle and machine gun cartridges with one round. Nearly 100 years after the .276 Pederson introduced the concept of a 7mm infantry round for semi automatic rifles, on April 19, 2022, the United States Army adopted the .277 Fury (6.8 x 51 Common) as the United States Army's general purpose cartridge, this cartridge features a 7.04 mm bullet in a two part version of a necked down 7.62 x 51 NATO case. It has a Stainless Steel head and a brass body to withstand the huge increase in pressure required to attain the perforation, wounding and flatness of trajectory to the required ranges. The adoption of this round repudiates the Army's 1923 conclusion about concerning the adoption th 30 caliber standard (then signified by the rejection of the .276 Pedersen) compared to a .276 caliber round (7mm caliber), and finally returns ballistic performance in front of General Douglas MacArthur's cost saving decision to scrap a 7mm bullet in favor of military surplus 30 06 ammunition left over from World War One as the primary cartridge to be used in the M 1 Garand during World War Two. The new 7 mm .277 Fury round will be deployed both in an infantry battle rifle as well as in a dedicated machine gun and exemplifies the requirement of the much higher chamber pressure, 80 90,000 PSI Vs 55 60,000 PSI in the older ammunition required to attain the demanded ballistic performance with a 7 mm bullet in both weapon systems.