Флориданың Сент-Джордж аралы: табиғаты мен тарихы

Кіріспе

Сент-Джордж аралы – Флорида Панхендлдің солтүстік Мексика шығанағындағы арал және халық санағымен белгіленген елді мекен (CDP). Ол АҚШ Флорида штатының Франклин округінде орналасқан.

Физикалық сипаттамалары

Сент-Джордж аралы – 45 шақырымға созылған, ең енді жері 2 шақырым болатын тосқауыл арал. Сент-Джордж аралы сондай-ақ Кішкентай Сент-Джордж аралы деп аталатын Кейп-Сент-Джордж аралымен шектеседі. Ол Флорида штатының Истпойнт қаласында Апалачикола шығанағы арқылы өтетін 6 шақырымдық Сент-Джордж арал көпірі арқылы материкке қосылған. Жақын жердегі қалаларға Истпойнт, Каррабелл және Апалачикола кіреді. Сент-Джордж аралы бұлжымай үш аймаққа бөлінеді: Доктор Джулиан Г. Брюс атындағы Сент-Джордж аралдық мемлекеттік паркі; мейрамханалар, барлар, шағын кәсіпорындар, үйлер және қоғамдық жағажайдан тұратын қоғамдық аймақ; және өзінің әуежайы бар, жеке, қақпалы тұрғын үйлерден тұратын қауымдастық, онда Мексика шығанағының жағалауындағы миллиондаған долларлық үйлер орналасқан. Арал кішкентай өлшеміне байланысты тыныш және сабырлы болуымен танымал. Көптеген арал тұрғындары көктем және жаз айларында үйлерін жалға береді. 2008 жылғы мәліметтерге сәйкес, аралда орталық кәріз жүйесі жоқ және жолдар мен инфрақұрылымды жақсартуға өте аз қаржы бөлінеді, бұл кейбір қоғамдық мүшелердің аралдың жеке салық ауданын құруы керек деген ойға келтіреді. Сент-Джордж аралдық мемлекеттік паркі аралдың шығыс жағындағы 14 шақырымдық бөлігін алып жатыр. Адамдар онда кемпингке орналаса алады, ал брондау жасау арқылы жүзуге де болады. Аймақта балық аулауға да көптеген мүмкіндіктер бар. Паркте жаяу серуендеу жолдары, ағаш жолдар және бақылау платформалары бар. Құстарды қарау ондағы танымал әрекет. Бұл аймақ Апалачикола шығанағы мен Мексика шығанағының ұсынып тұратын балықтары мен теңіз өнімдерінің молдығымен әйгілі, олардың ішінде устрица, грекше, групер, камбала, қызыл балық, снаппер, форель, келеспе және басқалары бар.

Тарих

Георгий аралы алғаш рет 10-нан 15-ғасырлар аралығында мускоги тайпасының өкілдерімен мекенделген. Еуропалық отарлаушылар бұл аймаққа 18 ғасырдың соңында келді. 1803 жылы Крик үндістері, Сент-Джордж аралын қамтитын үлкен жер учаскесін, саудагер Джон Форбс пен компаниясына берді, бұл «Форбс гранты» деп аталды. 1823 жылы Джон Ли Уильямс осы жерде пана тапты. Азық-түлік жетіспеушілігіне байланысты, оның экипажы аралдағы мол сойыл мен крабтарға тәуелді болды. Одан кейін аралда, әсіресе Апалачикола өзенінің жағалауында сауда-саттық қызметі күрт өсті. Осының нәтижесінде 1833 жылы аралда Кейп-Сент-Джордж маяғы салынды. Маяк 1847-1848 жылдары бұзылып, екі шақырым қашықтықта қайта салынды, ал 1851 жылы дауылдан зардап шеккеннен кейін тағы да жаңартылды. Американдық Азамат соғысы кезінде ол қызметтен шығарылды, бірақ содан кейін 1994 жылы қызметтен тоқтатылғанға дейін кемелерге бағыт көрсету құралы ретінде пайдаланылды. 1995 және 1998 жылдары болған дауылдар мұнараға зиян келтірді. Мұнараның негізіне жаңа іргетас салынды, бірақ ол 2005 жылы құлады. Содан бері маяк қайта жаңартылды. 20 ғасырдың басында және ортасында аралдағы қарағайлы орман терентин өндіру үшін қолданылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сент-Джордж аралы, жақын орналасқан Апалачиколадан келген B-24 бомбалаушыларының оқу полигоны болды. 1954 жылы АҚШ Әскери-инженерлік корпусы Сент-Джордж аралы арқылы Боб Сайкс кесігі деп аталатын кеме жүзеді. Бұл кесік Апалачиколадан балық аулау флоты үшін пайдаланылады және шығанақтың суларына қол жеткізуді жеңілдетті. 1960 жылға дейін аралға тек паром немесе басқа да теңіз көлігімен ғана баруға болады. 1960 жылдардың ортасында Флорида штатының Истпойнт қаласында Сент-Джордж аралын материкке қосатын көпір салынды, бұл аралда туризм мен дамуға жаңа мүмкіндіктер ашты. 1971 жылы 4600 акр жер, соның ішінде Сент-Джордж аралындағы (және оған іргелес Кішкентай Сент-Джордж аралындағы) 17 миль жағажай, Leisure Properties, Ltd. компаниясы сатып алынды. 1973 жылы Leisure Properties компаниясының иелері, Таллахассиден танымал адвокат Джин Д. Браун және Алабамадан жылжымайтын мүліктерді дамытумен айналысатын Джон Стокс, аралдың шығыс жағындағы 1800 акр жерді Флорида штатына сату туралы келісім жасасты, ол мемлекеттік саябақ ретінде белгіленді. Аралдың бұл бөлігі қазір Сент-Джордж аралы мемлекеттік саябағы, немесе «Доктор Джулиан Г. Брюс Сент-Джордж аралы мемлекеттік саябағы» деп аталады. 2013 жылы Forbes журналы Сент-Джордж аралы мемлекеттік саябағындағы жағажайды АҚШ-тағы үшінші ең жақсы жағажай деп таныды. Браун мен Стокс Сент-Джордж аралын эксклюзивті курорттық демалыс орнына айналдыруды жоспарлады және мемлекеттік саябақты сатудан түскен қаражатты аралды тұрғын үйлер мен коммерциялық мақсатта дамыту үшін пайдаланды. Браун мен Стокс сонымен қатар аралдың батыс жағында Сент-Джордж плантациясы деп аталатын жеке, жабық, сәнді тұрғын үйлерді жобалап, дамытты. Олардың плантацияға қатысты жоспарларында сәнді жеке үйлер, кондоминиумдар, 200 орындық марина, сәнді қонақ үй, конгресс орталығы, мейрамханалар, спа, жылқы қоралары және әуежай кіретін. Алайда олардың коммерциялық жоспарлары экологиялық қорғаушылар мен саясаткерлердің, тіпті үй иелерінің де қарсылығына тап болды. Браун мен Стокс 1981 жылы серіктестігін тоқтатты, бірақ олардың әрқайсысы аралдағы өздерінің мүдделерін дамытуға жалғастырды. Браун плантацияны жаңа кәсіпорын, Джин Д. Браун және компаниясы арқылы, кіші масштабта дамытты, оған қоғамдық орталық және тұрғындарға арналған ұшу-қону жолағы кірді. Бүгінде Сент-Джордж плантациясы жеке аумақта жүздеген миллиондаған долларлық сәнді үйлерді қамтиды. 1973 жылы Leisure Properties компаниясының мемлекеттік саябақ жерін сатуы аясында Джин Браун Флорида штатымен аралға ауыз су жеткізу үшін су жүйесін салу туралы келісім жасасты. Бұл жекеменшік коммуналдық компания қазір де жұмыс істеп тұр. Water Management Services, Inc. деп аталатын бұл коммуналдық компания Мемлекеттік қызмет комиссиясы мен Қоршаған ортаны қорғау департаментінің бақылауында болады және аралдағы 2000-нан астам тұтыну орындарына су жеткізеді. Сент-Джордж аралы қазір Флориданың ең ізделісті жағажайлық демалыс орындарының біріне айналды. Арал «күнге күю және қабықтарды жинау үшін көп адам жоқ, жүзу және балық аулау үшін мөлдір шығанақ сулары және жануарларды бақылау үшін табиғи батпақтар бар АҚШ-тағы ең жақсы жағалаулардың бірі ретінде үздіксіз бағаланады». 2022 жылы жағажай сарапшысы доктор Бич өзінің 2022 жылғы ең жақсы 10 жағажай тізімінде Сент-Джордж аралын 4-орынға қойды. 2023 жылы доктор Бич Сент-Джордж аралын өзінің 2023 жылғы ең жақсы 10 жағажай тізімінде АҚШ-тағы №1 жағажай деп таныды.

St. George Island was first inhabited by the Muscogee people between the 10th and 15th centuries. European colonists arrived to the area in the late 18th century. In 1803, the Creek Indians ceded a large tract of land, which included St. George Island, to trader John Forbes and Company, known as the Forbes Grant. In 1823 John Lee Williams sought refuge there. With a shortage of food supplies, his crew depended on the island's ample store of oysters and crabs. Soon afterwards, the island experienced a surge in trading activities especially along the banks of the Apalachicola River. This led to the construction of the Cape St. George Lighthouse on the island in 1833. The lighthouse was torn down and rebuilt two miles away in 1847–48, and rebuilt after being destroyed by a hurricane in 1851. It was taken out of service during the American Civil War, but afterwards served as a navigational tool for incoming ships until it was decommissioned in 1994. Hurricanes in 1995 and 1998 undermined the tower. A new foundation was built under the tower, but it collapsed in 2005. The lighthouse has since been reconstructed. During the early and mid 20th century the island's pine forest was used for turpentine production in naval stores. During World War II, St. George Island was a practice range for B 24 bombers from nearby Apalachicola. In 1954, the U. S. Army Corps of Engineers constructed the ship channel known as Bob Sikes Cut across St. George Island creating Cape St. George Island or "Little St. George Island" and enhanced its remoteness. The cut is used by the fishing fleet from Apalachicola and provides an access to the Gulf waters from the bayside. Prior to 1960, the only access to the island was by ferry or other seacraft. In the mid 1960's a bridge connecting St. George Island to the mainland in Eastpoint, Florida was built paving the way for the expansion of tourism and development of the island. In 1971, 4,600 acres including 17 miles of beachfront property on St. George Island (and adjacent Little St. George Island) was purchased by Leisure Properties, Ltd. In 1973, the proprietors of Leisure Properties, Gene D. Brown, a prominent attorney from Tallahassee, and John Stocks, a real estate developer from Alabama, negotiated the sale of 1,800 acres at the east end of the island to the State of Florida to be designated as a state park. That area of the island is now known as St. George Island State Park, or alternatively "Dr. Julian G. Bruce St. George Island State Park." In 2013, Forbes ranked the beach at St. George Island State Park as the third best in the United States. Brown and Stocks envisioned developing St. George Island into an exclusive resort vacation destination and they used the money from the sale of the State Park to develop the island for residential and commercial use. Brown and Stocks also designed and developed a private gated upscale residential community on the west end of the island known as St. George's Plantation. Their vision for the Plantation included luxury single family homes, condominiums, a 200 slip marina, a luxury hotel, and convention center, restaurants, a spa, horse stables, and an airport. But their commercial plans were systematically met with great resistance from environmentalists and politicians, and eventually even the homeowners themselves. Brown and Stocks dissolved their partnership in 1981, but they each continued to develop their respective interests on the island. Brown developed the Plantation through a new venture, Gene D. Brown and Company, on a smaller scale that includes a community center and an airstrip for residents. Today St George's Plantation boasts hundreds of multi million dollar luxury homes inside a private gated community. As part of Leisure Properties’ sale of the State Park land back in 1973, Gene Brown also negotiated an agreement with the State of Florida to build a water system to provide potable water to the island. That private utility company still exists today. Now known as Water Management Services, Inc., the utility company is regulated by the Public Service Commission and the Department of Environmental Protection and provides water to over 2000 service locations on the island. St. George Island has now become one of Florida's most coveted beach vacation destinations. The island “consistently rates as one of the top beaches in the United States with miles of uncrowded expanses for sunning and shelling, clear Gulf waters for swimming and fishing, and pristine marshes for a wildlife viewing.” In 2022, foremost beach expert Dr. Beach ranked St. George Island number 4 on his 2022 Top 10 Beaches list. In 2023, Dr. Beach ranked St. George Island the number 1 beach in the United States on his 2023 Top 10 Beaches list.

География

Арал көбінесе құм төбелерден, теңіз жусанынан және қарағайлардан тұрады. Аралдың батыс бөлігі Сент-Джордж плантациясы деп белгілі. Ол тәулік бойы күзетілді, және тек иелері мен олардың жалдаған адамдарына ғана қол жетімді. Бұл аралдың шығыс бөлігінен әлдеқайда кеңірек.

Өсімдіктер

Жаңа құм төбелерінде бұталар мен теңіз сұлы өседі, ал ескі, қалдық құм төбелерінде қарағайлы жазықтар кездеседі. Аралдың батыс жағында орман көп, ал шығыс екі бөлігінде ағаштар сирек.

Жабайы табиғат

Сент-Джордж аралы – логгерхед теңіз тасбақаларының ұялайтын белгілі бір жері. Олар мамыр және қазан айлары аралығында жұмыртқа салу үшін жағажайға келеді.