Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары мен Канададағы кәсіподақтар
Trade union in the United States and Canada
Көпір, құрылыс, әшекейлік және нығайту темір жұмысшыларының халықаралық қауымдастығы – АҚШ және Канададағы кәсіподақ, ол негізінен құрылыс жұмыскерлерін, сондай-ақ кеме жасау және металл өңдеумен айналысатын қызметкерлерді білдіреді, оқытады және қорғайды.
The International Association of Bridge, Structural, Ornamental and Reinforcing Iron Workers is a union in the United States and Canada, which represents, trains and protects primarily construction workers, as well as shipbuilding and metal fabrication employees.
Шығу тегі
Одақ 1896 жылғы 4 ақпанда Питтсбург қаласында (Пенсильвания штаты) Бостон (Массачусетс штаты), Буффало (Нью-Йорк штаты), Чикаго (Иллинойс штаты), Кливленд (Огайо штаты), Нью-Йорк қаласы (Нью-Йорк штаты), Детройт (Мичиган штаты), Филадельфия (Пенсильвания штаты) және Питтсбург қалаларындағы жергілікті кәсіподақтардың 16 делегаты қатысқан отырыста құрылды. Осы жергілікті кәсіподақтар, сондай-ақ кейін құрылғандар өздерінің тәуелсіздігін қатты қорғады және олардың ықпалын азайтатыны үшін кем дегенде бір ұлттық шартты – American Bridge Company компаниясымен жасалған шартты қабылдаудан бас тартты. Ішкі даулардың салдарынан, құрылғаннан кейін көп ұзамай Америка Еңбек Федерациясына қосылған одақ 1901 жылы федерациядан шығып, екі жылдан кейін қайтадан қосылды. Ол 1908 жылы құрылған AFL құрылыс саласы департаментінің негіз қалаушыларының бірі болды.
The union was formed on February 4, 1896 at a meeting in Pittsburgh, Pennsylvania with 16 delegates from the local unions in Boston, Massachusetts, Buffalo, New York, Chicago, Illinois, Cleveland, Ohio, New York City, New York, Detroit, Michigan, Philadelphia, Pennsylvania and Pittsburgh. Those locals, and others established later, often protected their own autonomy jealously, rejecting at least one national contract with the American Bridge Company because it would have reduced their power. The internal divisions also led the union, which had affiliated with the American Federation of Labor shortly after its formation, to disaffiliate in 1901, only to reaffiliate two years later. It was one of the charter members of the AFL's Building Trades Department, which was created in 1908.
Темір өңдеу тарихы
Темірден жұмыс жасау – 19 ғасырдың соңына қарай пайда болған шеберлік, ол темір көпірлер мен қалың қабатты ғимараттарда заманауи болаттың қарқынды қолданылуының нәтижесі. Бұл жұмыс бұрын да, қазір де өте қауіпті; 19 ғасырдың аяғында жыл сайын жүздеген темір жұмысшылары қаза болып жүрді. Сол кездегі темір жұмысшыларының арасында айтылатын мақалдың бірі: "Бізді өлтіреді, бірақ көбінесе өле бермейміз".
Iron work is a skilled craft that dates back to the late 19th century and is a result of the rapid rise in the use of modern steel in iron bridges and skyscrapers. It was and is also an exceptionally dangerous job; hundreds of iron workers fell to their death every year in the late years of the nineteenth century. As one saying among Iron Workers of the day put it, "We're killed, but we seldom ever die."
Жұмыс берушілермен күрес
Бірқатар жұмыс берушілер ХХ ғасырдың басында AFL құрамына кіретін шеберлік кәсіподақтарын жоюға тырысты, "ашық есік саясатын" қолдану арқылы, яғни кәсіподаққа мүшелікке қарамастан жұмысқа алуға талап етті. Теміршілер сияқты шеберлік кәсіподақтары, еңбек күшін бақылау арқылы кәсіподақ жалақысын және еңбек жағдайларын сақтап келді, ал "ашық есік" саясаты жұмыс берушіге кез келген жалақы мөлшерін белгілеуге және жұмысқа алу кезінде кәсіподақ мүшелерін кемсітуге мүмкіндік берді. Теміршілер 1903 жылы АҚШ Төтеншелік Корпорациясының бір бөлігі болған "Ambridge" (Америка Көпір Компаниясы) ашық есік талаптарын сәтті тойтарды. 1905 жылы кәсіподақтың Ambridge компаниясымен жасасқан ұжымдық шарт мерзімі бітіп, Ambridge және Ұлттық Құрылысшылар Ассоциациясының басқа мүшелері кәсіподақ мүшелерін жұмысқа алмауға көшті және кәсіподаққа тыңшылар жіберіп, оның ішіндегі ақпаратты жинауға кірісті. Теміршілер наразылық білдіріп ереуілге шыққанда, жұмыс берушілер пикетке тыйым салатын немесе оны тиімсіз ететін бұйрықтар мен жергілікті ережелер алды. Ашық есік саясатының талаптары бүгінге дейін сақталып келеді. Кәсіподаққа қосылмаған темір өңдеуші компаниялар кәсіподақтың жұмыстарын иелену үшін бәсекелеседі, бірақ кәсіподақ емес сағаттық жалақы кәсіподақтың мөлшеріне негізделген.
A number of employers tried to destroy the craft unions that made up the AFL in the first decade of the twentieth century by insisting on maintaining an "open shop", i. e. hiring without reference to union membership. For craft unions, such as the Iron Workers, who maintained union wages and working conditions by controlling the supply of labor, the open shop meant that the employer was free to set any wage standards it chose and to discriminate against union members in hiring. The Iron Workers had successfully repelled the open shop demands of American Bridge Company (or "Ambridge"), an arm of the United States Steel Corporation, in 1903. In 1905, after the union's collective bargaining agreement with Ambridge had expired, Ambridge and the other members of the National Erectors Association began refusing to hire union members and hired labor spies to infiltrate the union. When the Iron Workers struck in response, the employers obtained injunctions and local ordinances that barred picketing or limited it to an ineffective display. Open shop demands still exist today. Non union iron working companies are in competition to take over union jobs, but the non union hourly wage is based on the union rate.
Лос-Анджелес Таймс газетінде болған бомбалық шабуыл
1908 және 1911 жылдар аралығында жұмыс орындарында 87-150 бомбалау оқиғасы болды, оның ішіндегі кейбіреулерін кәсіподақ мүшелері жасады. Ең әйгілісі, және адам өліміне әкелген жалғыз оқиға, 1910 жылдың 1 қазанында «Лос-Анджелес Таймс» газетінің жиырма қызметкерінің қаза болуына себеп болды. «Times» газетінің баспагері Харрисон Грей Отис еңбек одақтарының қатал қарсыласы және Лос-Анджелестегі «ашық есік» қозғалысының негізгі қолдаушысы болды. Детройт қаласында билік Джеймс Б. Макнамара мен Орти Макманигалды динамит толтырылған чемоданмен ұстап алды. Екеуі де Темір жұмысшылар одағында маңызды лауазымдарда тұрды. Макманигал бірнеше динамит жарылысын мойындады және жарылыстарды ұйымдастырған адам ретінде одақтың қазынашы-хатшысы Джон Дж. Макнамараны көрсетті. Джеймс пен Джим Макнамара бауырлар еді, ал Джон Джеймске бомбалауды қаржыландыру үшін одақтың қазынасынан айына 1000 доллар берді. Бұл оқиғаны Темір жұмысшылар одағының бомбалауын Америка тарихындағы ең ірі ішкі терроризм актісі деп сипаттады, сондай-ақ «Лос-Анджелес Таймс» газетінің бомбалауы және одан кейінгі сот процестері Лос-Анджелес аймағындағы еңбек одақтарының күшінің күрт төмендеуіне әкелді.
Between the years of 1908 and 1911, 87 to 150 bombings took place at work sites, including some bombs set up by union members. The most famous one, and the only one to cause any loss of life, killed twenty employees of the Los Angeles Times on October 1, 1910. Times publisher Harrison Gray Otis was a staunch opponent of labor unions, and the main supporter for the open shop movement in Los Angeles. Authorities arrested James B. McNamara and Ortie McManigal in Detroit, carrying dynamite in a suitcase. Both men were in positions of importance in the Ironworkers Union. McManigal confessed to a number of dynamite bombings, and named the Secretary Treasurer of the union, John J. McNamara, as the man who directed the bombings. James and Jim McNamara were brothers, and John gave James $1,000 per month from the union's treasury to finance the bombings. described the Ironworkers Union bombings as perhaps the largest domestic terrorism campaign in American history, and further notes the Los Angeles Times bombing and subsequent trials as marked a precipitous decline in labor union power in the Los Angeles area.
AFL, жұмыс берушілер және IWW-мен күрес
Теміршілер көп ұзамай AFL және әсіресе Американың ағаш ұсталары мен жобалаушыларының біріккен бауырластығымен соғысқа қатысты. Ағаш ұсталары көптеген аймақтарда негізінен теміршілер атқаратын үйінді қағу жұмыстары оларға тиесілі деп мәлімдеді және Құрылыс кәсіптері департаментін олармен келісуге көндірді. Теміршілер бұл жұмыстан бас тартқандықтан, AFL 1917 жылы оларды мүшеліктен шеттетуге мәжбүр болды. Кейіннен, Lathers сияқты басқа кәсіподақтар да тарихи түрде теміршілер атқаратын жұмыстар енді оларға тиесілі деп таластады. Жұмыс берушілермен күресте басқа AFL кәсіподақтарының қолдауын ала алмаған теміршілер келесі жылы мойынсұнып, көпір салумен байланысты жұмыстарды қоспағанда, үйінді қағу жұмыстарын ағаш ұсталарына берді. Бұл келіспеушіліктер 1921 жылы Америкалық жоспарына қарсы тұру мақсатымен шақырылған Нью-Йорк қаласындағы теміршілер ереуілінің сәтсіз аяқталуына белгілі бір дәрежеде себеп болды. Бұл жоспар еңбек қозғалысының алдыңғы онжылдықтағы, әсіресе құрылыс саласындағы көптеген жемістерін жоққа шығарды. Ереуіл сәтсіз аяқталғаннан кейін, кәсіподақ жұмыс берушілерді сотқа берді, бірақ ол да сәтті болмады. Кәсіподақ аман қалды, бірақ бұрынғыдан әлсіреген күйде. Кәсіподақ Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңде батыс жағалаудағы бірнеше жергілікті ұйымдарда көшбасшылықты қамти алған Дүниежүзілік өнеркәсіптік жұмысшылармен де күресті. Халықаралық президент Моррин наразылық білдірген бірнеше жергілікті ұйымдарды қуды да, қалғандарын сотқа беріп, олардың мүлкін қайтаруға тырысты. 1928 жылға қарай бүлік тоқтатылды.
The Iron Workers soon found themselves at war with the AFL and, in particular, the United Brotherhood of Carpenters and Joiners of America. The Carpenters claimed that pile driving work, which was done primarily by Iron Workers in many areas, belonged to them and convinced the Building Trades Department to go along with them. When the Iron Workers refused to relinquish this work the AFL suspended it from membership in 1917. Other unions, such as the Lathers, then claimed that work that had historically been done by iron workers belonged to them instead. Unable to call on the support of other AFL unions in its fights with employers, the Iron Workers relented the following year and ceded pile driving work, with the exception of work related to bridge building, to the Carpenters. These fissures contributed to an extent to the failure of the Iron Workers' New York City strike, called in 1921 to resist the American Plan, the open shop movement that reversed much of the labor movement's gains, particularly in construction, of the previous decade. When the strike failed, the union sued the employers, also without success. The union survived, but in a much weaker state. The union also fought the Industrial Workers of the World, which had won leadership in a number of its west coast locals in the era after World War I. International President Morrin expelled some dissident locals and sued others to regain the locals' property. By 1928 the rebellion was over.
Ұлы депрессия және жаңа келісім
1930 жылдардың басында кәсіподақ шамамен жарты мүшесін жоғалтты. Дэвис-Бейкон заңының қабылдануы федералдық құрылыс жобаларындағы еңбекақының нормативтік мөлшерін төлеуді міндеттегенімен, жұмыс тапшылығының өте қиындығы кейбір жұмыс берушілерге өз қызметкерлерін жұмыста сақтап қалу үшін олардан пара алуға мүмкіндік берді. Көптеген кәсіподақ мүшелері жұмыс іздеу үшін жүк вагондарына мініп сапарлады. Сонымен қатар, кәсіподақтың бұрынғы қарсыласы – ағаш өңдеушілер кәсіподағы, оған қарсы аумақтық соғысын жаңартты. «Жаңа мәміле» кезеңі және Рузвельт әкімшілігінің мыңдаған теміржолшылар мен басқа құрылысшыларды жұмысқа орналастырған «Жұмыс прогресі әкімшілігі» атты мемлекеттік жобасының арқасында жағдай біршама жақсарды. Кәсіподақ, әсіресе ішкі өндіріс цехтарында, жаңа құрылған Өнеркәсіптік ұйымдар конгресінен туындаған бәсекелестік қатеріне байланысты ұйымдастыруға белсенділік танытты. Кәсіподақтың мүше саны 1940 жылға қарай 40 000-ға дейін баяу өсті.
The union lost roughly half of its members in the early 1930s. While the passage of the Davis–Bacon Act required payment of the prevailing wage on federal construction projects, the desperate shortage of work allowed some employers to force their employees to pay kickbacks to them to hold on to their jobs. A number of union members hopped freight cars to go in search for work. At the same time the union's old enemy, the Carpenters union, resumed its jurisdictional war with it. Conditions improved somewhat with the advent of the New Deal and the Roosevelt administration's creation of the Works Progress Administration, a public works project that employed thousands of iron workers and other construction workers. The union was also spurred to organize, particularly in the inside fabricating shops, by the threat of competition from the newly created Congress of Industrial Organizations. The union's membership grew slowly, reaching 40,000 by 1940.